มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

1.
ผมไม่เคย “นอยด์” กับการเดินทางครั้งไหนเท่าทริปนี้มาก่อน
จริงอยู่ว่าประเทศในแอฟริกามันดูน่ากลัวชิบหาย
ทั้งคนตัวดำๆ ทั้งโรคประหลาดๆที่เป็นแล้วอาจตายได้ใน 24 ชม.
อาหารก็ไม่น่าจะอร่อย บ้านเมืองก็ไม่น่าเจริญ ...
ไม่รู้ว่าไปถึงแล้วจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง

แต่เอาเข้าจริง ... เรื่องนอยด์ๆบนย่อหน้าแรกมันโคตรขี้ๆสิวๆจิ๊บๆเลยครับ
เมื่อเทียบกับปัญหาของผมที่มันเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนจะเดินทาง

2.
เรื่องของเรื่องคือ ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาผมเดินทางเยอะมาก
หน้าเปล่าของพาสปอร์ตผมค่อยๆร่อยหลอไปตามกาลเวลา
จนพอผมกลับมาจากจีนเมื่อต้นเดือน พาสปอร์ตผมก็เหลือหน้าว่างแค่หน้าเดียว
แต่ก็ยังพอจะมีหน้าอื่นๆ ที่ปั๊มไปบ้าง แต่ก็ยังพอเหลือที่ให้ปั๊มได้อีกเยอะ

ผมไม่มีเวลาไปทำพาสปอร์ตเล่มใหม่ เพราะทันทีที่ผมกลับจากจีน
ผมต้องยื่นเรื่องทำวีซ่าของ Angola ต่อทันที ซึ่งโดยปกติแล้ว...
การทำวีซ่าของหลายๆประเทศ จะมี requirement ชัดเจนมากว่า
จะต้องมีหน้าเปล่าเหลืออยู่อย่างต่ำ 2 หน้า แต่ผมก็ไม่มีเวลาทำพาสปอร์ตแล้ว
เอาวะ ... ยังไงก็ต้องลองล่ะครับ...ก็หวังอยู่ลึกๆ ถ้าไม่ได้ก็ดี จะได้ไปเที่ยวกระบี่กะเพื่อนๆ

การทำวีซ่าแองโกล่าแม่งก็ไม่ง่ายด้วยครับ เพราะต้องส่งพาสปอร์ต
ไปทำวีซ่าที่อินเดีย เนื่องจากประเทศแองโกล่าไม่มีสถานฑูตหรือสถานกงสุลในไทย
ซึ่งกระบวนการจะใช้เวลาทำประมาณ 20 วัน แต่ด้วยความบังเอิญหรือว่าอะไรก็ไม่รู้
มันบังเอิญมากๆที่ ทางเจ้าหน้าที่กงสุลเค้าดันเดินทางมาที่ประเทศไทยพอดี
ซึ่งเขาจะรับทำวีซ่าให้เป็นกรณีพิเศษวันเดียวเสร็จ ถ้าทางผมเตรียมเอกสารเรียบร้อย

ทั้งสัปดาห์ช่วงนั้น ผมก็วิ่งวุ่นกับการไล่ล่าเอกสารต่างๆ เพื่อทำวีซ่า
ทั้งใบรับรองแพทย์ (ขอบคุณคุณหมอที่ออกใบรับรองแพทย์ให้ฟรีครับ)
ฉีดวัคซีนไข้เหลือง ไข้กาฬหลังแอ่น ขอ statement ย้อนหลังสามเดือน
จนในที่สุด ผมก็ได้วีซ่าแองโกล่ามาแปะพาสปอร์ตในหน้าสุดท้ายได้ทันเวลา

3.