มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

ช่วงนี้เป็นฤดูแห่งความสุข (แกล้งลืมงานที่พอกอยู่ไปก่อน)
เป็นฤดูแห่งการเฉลิมฉลองและแสดงความยินดี
ฤดูแห่งการรับปริญญา ...

วันรับปริญญามีความพิเศษพิสดารอย่างนึงคือ
เป็นวันที่ทุกคนยิ้มอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าวันนั้นจะเป็นวันที่สับสน
และมีเรื่องราวน่าประสาทแดกเดินขึ้นตลอดเวลา ...
แต่อานุภาพของความสุขในวันรับปริญญา ทำให้ทุกคนในมหาลัย
พร้อมที่จะยิ้มรับกับความบ้าบอหฤหรรษ์ในวันนั้น ...
ไม่ว่าคุณจะเป็นบัณฑิต หรือว่า แขกผู้มายินดีก็ตาม

และที่สำคัญคือ ... วันรับปริญญา เป็นวันที่บัณฑิตทำอะไรก็ไม่ผิด

กล่าวคือ ... บัณฑิตจะอยู่แห่งหนใดในมหาลัย แขกย่อมรอได้เสมอ
ถึงบัณฑิตจะยุรยาตรมาถึงสถานที่นัดช้ากว่าเวลานัดหลายนาทีก็ตาม
แขกผู้ยืนรอก็ยังคงยืนยิ้ม ... บอกตรงๆว่าวันนี้โกรธมันไม่ลง
ทั้งๆที่นัดกิน MK ที่สยาม มาช้าแค่ 15 นาที แม่งด่าไปถึงโคตรเหง้า...

วันนี้ไปงานรับปริญญาของไอ้คุงที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
มหาลัยอะไรก็ไม่รู้ โคตรแคบเลย มีประชากรเดินพลุกพล่านทุกหย่อมหญ้า
ด้วยอัตราความหนาแน่นประมาณ 20 ชีวิตต่อตารางนิ้ว....

คือ ในฐานะที่ผ่านการเป็นบัณฑิตมาเกือบเดือนแล้ว ก็พอจะเข้าใจดี
ถึงสภาพความบ้าคลั่งในวันซ้อมและวันรับปริญญาจริงๆ ...
วันที่บุคคลธรรมดา จะกลายเป็น superstar บน red carpet ที่ทุกคนทั่วสารทิศ
พร้อมที่จะมาแจมถ่ายรูปกับคุณ ราวกับว่าคุณเพิ่งถูกรางวัลลอตเตอรี่ 84 ล้านบาท

พอไปถึงที่นัด ก็ถ่ายรูปกะไอ้คุงกันประมาณเกือบสิบรูป
แล้วก็ย้ายไปถ่ายที่สนามหญ้าอีกเกือบสิบรูป ...เป็นอัจเสร็จสิ้นพิธี
เพราะรู้ดีว่า เวลาเพียง 10 นาทีในวันนี้ก็มีค่ามากมายสำหรับบัณฑิต
แถมที่ท่าพระจันทร์ก็ใช่ว่าจะมีโลเกชั่นเหมาะแก่การแอ๊คท่าถ่ายรูปมากมายนัก
ประมาณว่า มึงนัดเจอกันที่ไหน ก็นั่นแหละ ... สถานที่ถ่ายรูปของมึง ... จบ...

พอถึงเย็นๆ ก็ย้ายไปอยู่กะเพื่อนยอแซฟต่อ วันนี้ไอ้ศิวะกับแฟนพิเชฐเป็นบัณฑิต
ถ่ายรูปกันหอมปากหอคอ ก็ไปลุยกินข้าวกันต่อที่ร้านบาร์นเฮ้าส์ ปิ่นเกล้า
กินกัน 14 คน หมดไปเกือบ 5000 บาท แต่คุ้มและสนุกมากๆ เพราะมีตัวฮามากันเยอะ
มาทั้งไอ้โมทย์ ไอ้ลีน ไอ้จู ไอ้ทศ ... แค่นี้ก็รับประกันความฮาได้เป็นอย่างดี

ที่เขียนมา ไม่ได้จะมาเขียนเล่ามุกที่กลาดเกลื่อนเต็มโต๊ะอาหารหรอก
แต่รู้สึกว่า วันนี้มีหลายๆอย่าง ที่ไอ้ลีนพูดขึ้นมาบนโต๊ะอาหารและทำให้เราได้คิด...

มันบอกว่า ธรรมชาติของนักเรียนโรงเรียนชายล้วน มันไม่เหมือนกับโรงเรียนหญิงล้วน
เพราะผู้หญิงมันจะมีโอกาสได้นัดเจอกันฮิฮะกันอยู่ตลอดเวลา ซึ่งการที่วันนี้อยู่ดีๆ
ได้มากินข้าวกันพร้อมหน้าสิบกว่าคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับพวกเรา...
ด้วยความที่ว่า ผู้ชายมักมีความ "ต่างคนต่างอยู่" ในตัวเองมากกว่าผู้หญิง ...

ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เราต้องยอมรับว่า ทันทีที่จบ ม.ปลาย เราก็เริ่มมีช่องว่างกันมากขึ้น
แต่ด้วยความที่เป็นผู้ชาย เราไม่สามารถแสดงออกถึงความเป็นห่วงออกมาได้เต็มที่
เราไม่สามารถ take care กันได้อย่างออกหน้าออกตา ... แต่เราก็ยังเป็นห่วงเพื่อนทุกคนอยู่
แม้ว่าตัวมันจะเริ่มห่างไกลกันก็ตาม ...

มันก็จริงของมันนะ ...

วันนี้มื้ออาหารทั้งหมดเฉลี่ยออกมาคนละเกือบสี่ร้อยบาท ถ้าเทียบกับทุกอย่างบนโต๊ะอาหาร
เราว่ายังไงมันก็คุ้มว่ะ ... อยากให้ถึงฤดูรับปริญญาของเพื่อนๆเราช่วงเดือนพฤศจิกาบนเร็วๆจัง
เดือนนั้นมีเพื่อนเกิดตั้ง 15 คน ... คงจะเป็นฤดูแห่งการเฉลิมฉลองอย่างเต็มที่อีกครั้งแน่ๆ

ปล. เริ่มไม่แน่ใจว่าวันนี้ไปงานรับปริญญาหรือไปงานรวมรุ่นบัญชี จุฬาฯ
เจอเพื่อนที่คณะประมาณสองล้านคน ...