มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

นึกภาพละครหลังข่าวช่อง 7 ...
นางเอกผู้แสนดีกำลังทำความสะอาดเคหาสน์หลังงาม
ทันใดนั้น ... คุณหญิงแม่ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ...
"บัวผัน ... คุณพ่อสะดุดต้นผักชีหัวฟาดพื้น ตอนนี้อยู่ห้อง ICU"
และทันใดนั้น ...แจกันเบญจรงค์ราคาแปดแสนบาท
ที่นางเอกกำลังถือขึ้นมาทำความสะอาดก็ตกลงพื้น
... ด้วยภาพสโลโมชั่น ...

เพล้ง ...

แล้วกล้องก็ซูมไปที่หน้าอันเหยเกพร้อมน้ำตาเทียมของนางเอก
"ม่ายยย ... ม่ายจริงงง ... บ้านเราปลูกแต่ต้นหอมไม่ใช่เหรอคะ หม่อมแม่"

ที่เล่าๆมา มันอาจจะฟังดูปัญญาอ่อน และดูเสแสร้งไปหน่อย
ตอนแรกเราคิดว่าฉากพวกนี้ไม่น่าเกิดขึ้นในชีวิตอันปกติของคนไทย
แต่ไม่น่าเชื่อ ... ว่าวันนี้มันเกือบจะเกิดกับเรา

เหตุการณ์คือตอนเที่ยง ณ ร้านอาหารตามสั่งใต้สะพานสูง
วันนี้เราไม่ค่อยซึมซาบอรรถโอชารสของอาหารร้านนี้เท่าไร
เพราะก่อนจะมากินอาหาร เพิ่งคุยงานจนหูชาไปหลายสิบนาที
แล้วไอ้คุงที่นั่งข้างๆ อยู่ดีๆก็พูดขึ้นมาว่า

"เฮ้ย ...ไอ้เต่า มึงรู้ป่ะ ว่าไอ้วินมันเข้าโรงบาลอ่ะ"

เราเงยหน้ามาบอกมัน "ก็ไม่มีอะไรนิ เห็นว่าปวดท้องเลยไป รพ.
หมอก็จ่ายยามาให้แล้ว เมื่อวานกูคุยกะมันตอนสองทุ่ม"

พูดเสร็จก็ตักยำปลากระป๋องกินสบายใจ...

ไอ้คุงพูดต่อ "เฮ้ย...ไม่ๆ ... เมื่อเช้ามันไปนอนให้น้ำเกลือเลยนะเว้ย
พี่ติ๊กโทรมาบอกกูตอนเช้านี่เอง"

ทันใดนั้นแหละ ... ข้าวที่เคี้ยวตุ้ยๆก็เหมือนจะแข็งเป็นหินจนเคี้ยวไม่ลง
คอก็ดูจะตีบตันจนกลืนอะไรไม่ได้ ...ช้อนที่ยังคามือขวาอยู่สั่นกึกๆๆๆๆ
เรากำไว้ไม่ให้มันร่วงหล่อนจากมือ ตกลงไปในจาน

"เฮ้ย ..จิงดิ" เราถามไอ้คุงอย่างดัง เพราะไม่รู้เลยว่าอาการหนักขึ้นถึงขนาดไปให้น้ำเกลือ

หลังจากได้รับคำตอบว่าจริง ดูเหมือนการจะกินข้าวสักคำ มันยากกว่าเดิมมากๆ
เรากินเสร็จก็ขอตัวขึ้นมาก่อน เพราะมีงานค้างอยู่ รีบกดโทรศัพท์หาไอ้เอี่ยวทันที
"เอี่ยว มึงรู้มั้ยว่าไอ้อ้วนเข้าโรงบาลอ่ะ"
"ไม่รู้ เมื่อคืนกูเป็นไข้ นอนไปตั้งแต่สองทุ่ม แต่เห็นมันโทรมา ก็ไม่ได้รับ แล้วมันเป็นอะไร"
"กูไม่รู้ เมื่อคืนมันบอกว่ามันปวดท้อง แต่ไปหาหมอ แล้วได้ยามาแล้ว
กูก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดต้องมานอนให้น้ำเกลือ"

เราเลยบอกให้ไอ้เอี่ยวถือสายรอไว้ แล้วเราก็กดเบอร์ไปหาไอ้วินต่อ
ทันทีที่มันรับ "มึงเป็นเหี้ยอะไรมากมั้ยเนี่ย เข้าโรงบาลทำไมมึงไม่บอกกูสักคำ"
มันก็คงงงๆว่า แล้วมึงล่ะเป็นเหี้ยอะไร มาถามตะคอกใส่มันทันทีที่รับสาย
เราเลยกด conference call แล้วคุยกับมัน เลยรู้ว่าหมอว่า อาหารเป็นพิษ

ตอนนั้นมันกลับจากโรงบาลมาเก็บของที่โรงแรม เตรียมกลับ กทม. แล้ว
จริงๆเราก็ไม่ได้อะไรหรอก เพราะก็เห็นได้ว่ามันก็ดีขึ้นแล้ว คุยรู้เรื่องแล้ว
แต่เรารู้ว่า ไอ้วินเป็นคนที่ไม่เคยมีเรื่องต้องไปนอน รพ. มาก่อนเลยตลอดชีวิต
แล้วอยู่ดีๆทำไมครั้งนี้ มึงถึงขนาดต้องเข้า รพ. มึงต้องเป็นเหี้ยไรมากแน่ๆ
แล้วมึงก็ไม่บอกกูเลย ...

คือ เราไม่ได้อะไรมากหรอก กับการที่ไอ้คุงมันรู้ก่อน เพราะคิดว่าคนที่โทรบอก
น่าจะเป็นพี่ติ๊กที่ไปด้วยมากกว่า ซึ่งก็ไม่แปลกที่พวกตลาดในประเทศจะรู้ก่อน
ยิ่งมารู้ทีหลังว่า พอมันเจาะให้น้ำเกลือปั๊บ มันก็หลับไป เลยไม่ได้โทรบอก...
ตอนนั้นยังหัวเราะหึๆด้วยซ้ำ

สารภาพว่าเป็นคนที่ sensitive มาก เวลาที่คนใกล้ชิดเจ็บไข้ได้ป่วย
มันจะรู้สึกว่า มึงต้องทำอะไรสักอย่างนะ มึงอยากได้อะไรมึงบอกกูนะ กูจัดให้
ทั้งๆที่จริงๆแล้ว คนป่วยไม่ค่อยรู้สึกรู้สาอะไรมากนักหรอก ...
(ก็เหมือนตอนเราเจอเนื้องอกในปอดแหละ ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเล้ย)

พอกูบิน มึงก้อบอกกูตลอดว่าให้กูดูแลตัวเองดีๆ ..ให้กูเดินทางดีๆ
แล้วมึงล่ะ ... ทำไมมึงไม่ดูแลตัวมึงเองบ้าง ...

กูไม่ได้อะไรหรอกนะ ...

กูแค่เป็นห่วงมึง ...