มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

เพิ่งกลับมาจากการเดิน JJ คนเดียวครั้งแรกในรอบปี
ปีนี้ไป JJ มาหลายครั้ง ส่วนใหญ่ก็ไปเดินกับเพื่อนๆทั้งนั้น
แต่วันนี้ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจไป พอมีโอกาสได้ไป ...ก็ไป

เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทำลายสถิติใช้เงินไปร่วมสองพันบาท
จากการช้อปปิ้งคนเดียวที่ JJ ... ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่า
ของส่วนใหญ่ที่เราซื้อจาก JJ ก้อล้วนแล้วแต่เป็นเสื้อผ้า
ไม่ก็ กระเป๋า หรือรองเท้า แค่นั้น ...

แต่วันนี้ เสียตังค์ไปแค่ 40 บาทถ้วนๆ สำหรับของที่ซื้อมา
เป็นหนังสือเก่าสองเล่ม ที่ได้จากร้านหนังสือฝั่งตรงข้าม
เล่มแรกคือ IMAGE ฉบับเดือนกันยายนปีที่แล้ว
อยากบอกว่าจริงๆแล้ว เราตามหามันมานานมากแล้วละ
ซึ่งจริงๆจะให้เราซื้อตั้งแต่ตอนวางแผงมันก็ได้อยู่หรอก
แต่เรารู้สึกว่า เราไม่อยากเสียเงิน 90 บาทซื้อหนังสือ
เพียงเพื่ออ่านบทสัมภาษณ์ของคนคนเดียวไม่กี่หน้าเท่านั้น

เราแวะเวียนมาที่ร้านหนังสือเก่าร้านนี้หลายต่อหลายครั้ง
แต่ก็ต้องกลับบ้านมือเปล่าไปเสียทุกครั้ง ...
จนในที่สุด เราก็ได้เจอมันเสียที จ่ายค่าตัวมาด้วยราคา 20 บาท

บทสัมภาษณ์ที่เราอยากอ่าน เป็นบทสัมภาษณ์ของ "กะเทย"
กะเทยที่ชื่อว่า สุรจักร์ ชัยวรศิลป์ อดีต บ.ก. หนังสือเพลงต่างประเทศ
ที่เคยเฟื่องฟูที่สุดในประเทศไทย นามว่า POP (เขียนไทยว่า ปอป)

เราอ่านปอปมาตั้งแต่เราอยู่ม.ต้น โดยรู้จักมันครั้งแรก
ผ่านรายการดนตรีใน [V] ที่ชื่อว่า by demand โดยปอปเล่มแรก
ที่เราควักตังค์ซื้อคือเล่มที่ 19 แต่น่าเสียดายที่ปัจจุบันปอปได้ล้มหายตายจาก
ไปจากแผงหนังสือประเทศไทยอย่างน่าเสียดาย โดยหนังสือเล่มนี้
เดินทางมาได้ไกลถึงเล่มหนึ่งร้อยเศษๆ สิริรวมอายุ 9 ปีกว่าๆ

ปอป เป็นหนังสือเพลงที่ร่ายวาจาได้อย่างแสบสันต์ทุกตัวหนังสือ
เราเคยบ้าหนังสือเล่มนี้อยู่ช่วงหนึ่ง ถึงขนาดต้องสมัครสมาชิกรายปี
และพอถึงช่วงกลางเดือน ถึงขนาดต้องมานั่งรอหน้าบ้าน ...
ว่าเมื่อไหร่ คุณบุรุษไปรษณีย์สุดหล่อจะมาปอปมาส่งให้ถึงบ้าน...
เราเคยเขียนจดหมายไปหาหนังสือเล่มนี้ ... และได้ลงตีพิมพ์ ...

น่าเสียดาย ที่กาลเวลาผ่านไป ... ทั้งเราและทั้งปอปก็เปลี่ยนไป ..
เราเลิกซื้อปอปหลังจากเล่ม 70 เศษๆเป็นต้นไป ...

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราอ่านปอปมายาวนานหลายปี และแม้จะเลิกซื้อ
แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบยืนอ่านที่แผงทุกครั้งที่เห็นเล่มใหม่วางแผง
...มีเพียงสิ่งเดียว ... นั้นคือ บทบรรณาธิการ ..

บทบรรณาธิการของพี่ตี้ แสดงถึงการมองสังคมไทยได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
สามารถหยิบเรื่องในชีวิตประจำวันของเราขึ้นมาเป็นประเด็นเขียนได้
ซึ่งเกินกว่า 80% ของบทบรรณาธิการนั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับดนตรี
หรือเนื้อหาในหนังสือฉบับนั้นเลยแม้แต่น้อย

เราเพิ่งอ่านบทสัมภาษณ์ของพี่ตี้จบเมื่อกี้ ...รู้สึกได้ว่าเป็นบทสัมภาษณ์
ที่คุ้มค่ากับการไล่ล่าหามาในราคาประหยัดจริงๆ ...
เพราะเป็นการแสดงมุมมองความคิดที่แสดงถึงความสมดุลในชีวิต
ชีวิตที่เรียกว่า "กะเทย" ที่คนส่วนใหญ่มองคนกลุ่มนี้ว่าเหลวแหลก
ทั้งชีวิตจับเจ่าอยู่กับความสวยงามอันไม่จีรัง และ ผู้ชาย ...

มีความจริงที่มองไม่เห็นอาบเคลือบประเทศไทยและหลายๆแห่งบนโลกอยู่
"คนที่มีความผิดปกติในรสนิยมทางเพศ จะต้องใช้ความพยายามมากขึ้น
เป็นสองเท่า เพื่อให้ประสบความสำเร็จและได้การยอมรับที่เท่าเทียม
กับผู้ชายหรือผู้หญิงทั่วๆไป"

เราเชื่อเสมอว่านี่คือเรื่องจริง ... เราเห็นกับตาตัวเองมานักต่อนัก ..

พี่ตี้พูดถึงชีวิตตัวเองผ่านบทสัมภาษณ์ ว่าตัวเองฝ่าฝันความจริง
ที่กล่าวในย่อหน้าข้างต้นมาได้อย่างไร ...

ไม่น่าเชื่อว่าบทสัมภาษณ์ความยาว 8 หน้ากระดาษ ราคา 20 บาท
จะทำให้เราเรียนรู้การใช้ชีวิตที่ "สมดุล" ได้ดีขนาดนี้ ...

ถึงพี่ตี้จะเป็น "กะเทย" แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เราต้องตัดชื่อนี้
ออกจากการเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตของเรา...

ไว้วันไหนว่างๆ อยากจะพิมพ์บทสัมภาษณ์ให้อ่านทั้งหมด

อ้อ ... ส่วนอีก 20 บาทที่จ่ายไปวันนี้ ก็คือหนังสือปอปนี่แหละ
ฉบับที่ 105 ซื้อมาเพราะว่าไม่เคยอ่านมาก่อน อยากซื้อมาอ่านบท บก.
ก็แค่นั้นเอง ...

มีของที่เราซื้อจาก JJ หลายชิ้น ที่พอเอากลับมาที่บ้าน
ก็ไม่ได้รู้สึกชอบมันนัก กลับรู้สึกเสียดายตังค์อยู่ลึกๆด้วยซ้ำไป
แต่สำหรับเงิน 40 บาทวันนี้ที่จ่ายไป ... ถึงแม้จะอ่านแค่ครั้งเดียว
แต่มันคุ้มค่า และคุณค่าของมันก็มากพอที่จะอยู่กะเราไปอีกนาน

เห็นทีครั้งต่อไปที่ไป JJ คงต้องแบ่งเวลาและกำลังขา
เดินข้ามสะพานลายไปที่ดงหนังสือเก่าซะหน่อยแล้วละ ...

เล็กๆน้อยๆจาก JJ วันนี้

• เห็นความพยายามของชาเขียว เพียวรุคิ
  ที่พยายามจะมาขอแบ่งเค้กชิ้นโตจากโออิชิ
  ที่เป็นผู้นำตลาดจตุจักรมาหลายปีดีดัก ...
  ด้วยการรุกตลาดด้วยขนาด 350 cc ราคาแค่ 10 บาท
  ที่สำคัญคือ เน้นที่การแช่แข็งจนเป็นวุ้น ...ช่วงนี้
  เจ๋งมากๆ ...วันนี้เลยเสีย 10 บาทเป็นค่าน้ำไปแบบไม่เสียดาย
  นับเป็นความพยายามที่น่าเอาใจช่วย
• เดินไปร้านกระท่อมลุงจรณ์ที่ขายกระบองเพชร
  เดี๋ยวนี้ราคาถูกลงมาเยอะมากๆ อยากเลี้ยงอีกรอบจัง
  เห็นลุงจรณ์นั่งให้ความรู้ลูกค้าอย่างตั้งใจก็ชื่นใจแทน
• ด้านหลังร้านหนังสือเก่า เป็นป่าการ์ตูนขนาดใหญ่มาก
  เห็นการ์ตูนชุดหลายหมื่นเล่ม โอ้พระแม่เจ้า ...เยอะมากๆ
  แต่พยายามหาชินจังเล่มเก่าๆ ...ไม่มีแหะ
• อันนี้ไม่เกี่ยวกับ JJ แต่อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์แรกในหลายเดือน.
  ที่ไอ้วินกะไอ้เอี่ยวไม่ได้มาบ้าน ...
  ... รู้สึกแปลกๆเหมือนกันเนอะ ... เหมือนบ้านเงียบไป
  ป่าป๊า กับหม่าม๊า ถามหาอีกตะหาก ...