ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าทำได้ ...
posted on 15 Oct 2006 00:48 by bongtao in life
เอ่ยปากชวนไอ้เอี่ยวให้มาค้างที่บ้านอาทิตย์นี้
เพราะอาทิตย์หน้า มีเหตุต้องแยกย้ายไปกันคนละทิศ
เราบินวันที่ 20-22 (เริ่ดดด ... per dium อู้ฟู่จริงๆเดือนนี้)
ไอ้วินไม่กลับ (อีกแล้ว) ... ส่วนไอ้เอี่ยวกลับพะเยา
เราบอกให้มันไปรอที่บ้านเราได้เลย ...เพราะเราจะกลับดึก
เมื่อวานไปกินข้าวกะวันนี และระแยม
วันนีเธอคิดยังไง เธอถึงตัดผมทรงนั้นน่ะ (ชั้นรู้ว่าคำตอบคือ "คิดสั้น")
ส่วนระแยมก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
น่าเบื่อวันศุกร์ตอนเย็นอย่างนึง คือคนเยอะชิบหาย
มาทำอะไรก๊านนนนน ... ร้านอาหารเต็มทุกร้าน
สุดท้ายก็ลงเอยที่ pizza company ซึ่งไม่แพงอย่างที่คิด
แถมแต่งร้านใหม่ น่านั่งทีเดียว เหมาะแก่การนั่งกินและคุยไปเรื่อยๆ
กลับถึงบ้าน 4 ทุ่มกว่าๆ โดยรถตู้มาุบุญครอง - ม.เศรษฐกิจ
เดี๋ยวนี้แทบไม่ได้นั่งรถเมล์เลย ต้องหัดทำตัว down-to-earth ซะั่มั่ง
ไม่งั้นจะเคยตัว แล้วนั่งรถเมล์พาลจะงอแงเอา ...
กลับถึงบ้าน ม๊าบอกว่า ไอ้เอี่ยวไม่สบาย นอนไปแล้ว ...
เราเลยเดินขึ้นไปปลุก (เอ๊า ... เชี่ย) ถามมันว่าเป็นอะไร
เอาตีนลูบ เ้อ้ย... เอามือแตะเลยรู้สึกได้ว่าไข้สูงมาก
เลยเดินไปจัดยาให้มัน (ขอบคุณชุดยาสามัญประจำบ้านที่บริษัทจัดให้สำหรับเดินทาง)
แล้วก็ปล่อยให้มันหลับไป ... คิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้น
เพราะจริงๆแล้วเราไม่ค่อยเห็นมันป่วยหนักเท่าไร
เลือดลูกทุ่งแบบนี้ แป๊บเดียวก็เริงร่าได้แล้ว ...อย่างมันน่ะ
แต่ก็ผิดคาด เช้ามา ไข้ไม่ลดเลยแหะ แถมมันบ่นปวดเมื่อยตัว
สั่งให้มันลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา แล้วขับรถพามันไป รพ.ธนบุรี 2
ท่าทางจะเป็นเอาหนักเหมือนกัีน ดูจากลายมือตอนมันเขียนประวัติ
ทำบัตรคนไข้ ดูไม่มีแรงเขียนเลยด้วยซ้ำ ...
หลังจากหาหมอ คิดว่าเป็นเรื่องดีนะ ที่เป็น "ไข้หวัดใหญ่"
มันบอกอยากกินอะไรร้อนๆ ก็เลยพามันไปกินฮะจิบังที่คาร์ฟูร์
แต่แม่งเสือกแดกไปนิดเดียว ไอ้เราก้อไม่กล้าช่วยมันกิน
เพราะกลัวติด (ช่วงนี้ต้อง health conscious หน่อยว่ะ เดินทางบ่อย)
มันลืมเอากระเป๋าตังค์ลงมา มันบอกช่วยจ่ายของมันให้ไปก่อน
(แต่จนถึงตอนนี้ ก็ไม่คิดจะัทวงมันหรอกนะ ...)
กลับบ้านมาก็ปล่อยให้มันไปนอน เพราะแม่งโทรมหยั่งกะศพเดินได้
ตอนเย็นก็ปั่นจักรยานไปซื้อ กระเพาะปลา เกี๊ยวน้ำให้มันกิน ...
กินเสร็จก็ไล่ให้มันไปนอน ... ไม่ต้องทำอะไร กินแล้วก้อนอนไปเหอะ
กูก้อไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมกูต้องทำอะไรให้มึงขนาดนี้เนอะ
เพราะจริงๆแล้ว หากพิจารณาจากสันดานดิบกูแล้ว ...
กูยังไม่นึกเลยด้วยซ้ำ ว่าจะเป็นคนที่ทำอะไรพวกนี้ได้ ...
... ไอ้การขับรถพาไปหาหมอ ... ออกไปซื้อข้าวให้ ...
ถ้ามึงไม่ป่วยขนาดนี้ ...
กูก็ึคงไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าคนด้านชาอย่างกู ...
จะทำอะไรแบบนี้ได้เหมือนกัน ...
ปล. วันนี้ไอ้ลีนโทรมา มันบอกให้ไปถ่ายรูปวันรับปริญญากับมัน
วันเสาร์ที่ 4 พ.ย. ที่ลาดกระบัีง แต่เราเจือกต้องไปฮ่องกงวันนั้น
เลยตกลงกับมันว่า เราจะรีบไปหามันที่ลาดกระบังตอนเช้ามากๆ
ถ่ายรูปกะมัน แล้วค่อยไปสุวรรณภูิมิ check in ตอน 9 โมง ...
...นี่คงเป็นเรื่องบังเอิญให้มันเข้าล๊อคเป๊ะๆใช่มั้ยนี่
เพราะอาทิตย์หน้า มีเหตุต้องแยกย้ายไปกันคนละทิศ
เราบินวันที่ 20-22 (เริ่ดดด ... per dium อู้ฟู่จริงๆเดือนนี้)
ไอ้วินไม่กลับ (อีกแล้ว) ... ส่วนไอ้เอี่ยวกลับพะเยา
เราบอกให้มันไปรอที่บ้านเราได้เลย ...เพราะเราจะกลับดึก
เมื่อวานไปกินข้าวกะวันนี และระแยม
วันนีเธอคิดยังไง เธอถึงตัดผมทรงนั้นน่ะ (ชั้นรู้ว่าคำตอบคือ "คิดสั้น")
ส่วนระแยมก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
น่าเบื่อวันศุกร์ตอนเย็นอย่างนึง คือคนเยอะชิบหาย
มาทำอะไรก๊านนนนน ... ร้านอาหารเต็มทุกร้าน
สุดท้ายก็ลงเอยที่ pizza company ซึ่งไม่แพงอย่างที่คิด
แถมแต่งร้านใหม่ น่านั่งทีเดียว เหมาะแก่การนั่งกินและคุยไปเรื่อยๆ
กลับถึงบ้าน 4 ทุ่มกว่าๆ โดยรถตู้มาุบุญครอง - ม.เศรษฐกิจ
เดี๋ยวนี้แทบไม่ได้นั่งรถเมล์เลย ต้องหัดทำตัว down-to-earth ซะั่มั่ง
ไม่งั้นจะเคยตัว แล้วนั่งรถเมล์พาลจะงอแงเอา ...
กลับถึงบ้าน ม๊าบอกว่า ไอ้เอี่ยวไม่สบาย นอนไปแล้ว ...
เราเลยเดินขึ้นไปปลุก (เอ๊า ... เชี่ย) ถามมันว่าเป็นอะไร
เอาตีนลูบ เ้อ้ย... เอามือแตะเลยรู้สึกได้ว่าไข้สูงมาก
เลยเดินไปจัดยาให้มัน (ขอบคุณชุดยาสามัญประจำบ้านที่บริษัทจัดให้สำหรับเดินทาง)
แล้วก็ปล่อยให้มันหลับไป ... คิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้น
เพราะจริงๆแล้วเราไม่ค่อยเห็นมันป่วยหนักเท่าไร
เลือดลูกทุ่งแบบนี้ แป๊บเดียวก็เริงร่าได้แล้ว ...อย่างมันน่ะ
แต่ก็ผิดคาด เช้ามา ไข้ไม่ลดเลยแหะ แถมมันบ่นปวดเมื่อยตัว
สั่งให้มันลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา แล้วขับรถพามันไป รพ.ธนบุรี 2
ท่าทางจะเป็นเอาหนักเหมือนกัีน ดูจากลายมือตอนมันเขียนประวัติ
ทำบัตรคนไข้ ดูไม่มีแรงเขียนเลยด้วยซ้ำ ...
หลังจากหาหมอ คิดว่าเป็นเรื่องดีนะ ที่เป็น "ไข้หวัดใหญ่"
มันบอกอยากกินอะไรร้อนๆ ก็เลยพามันไปกินฮะจิบังที่คาร์ฟูร์
แต่แม่งเสือกแดกไปนิดเดียว ไอ้เราก้อไม่กล้าช่วยมันกิน
เพราะกลัวติด (ช่วงนี้ต้อง health conscious หน่อยว่ะ เดินทางบ่อย)
มันลืมเอากระเป๋าตังค์ลงมา มันบอกช่วยจ่ายของมันให้ไปก่อน
(แต่จนถึงตอนนี้ ก็ไม่คิดจะัทวงมันหรอกนะ ...)
กลับบ้านมาก็ปล่อยให้มันไปนอน เพราะแม่งโทรมหยั่งกะศพเดินได้
ตอนเย็นก็ปั่นจักรยานไปซื้อ กระเพาะปลา เกี๊ยวน้ำให้มันกิน ...
กินเสร็จก็ไล่ให้มันไปนอน ... ไม่ต้องทำอะไร กินแล้วก้อนอนไปเหอะ
กูก้อไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมกูต้องทำอะไรให้มึงขนาดนี้เนอะ
เพราะจริงๆแล้ว หากพิจารณาจากสันดานดิบกูแล้ว ...
กูยังไม่นึกเลยด้วยซ้ำ ว่าจะเป็นคนที่ทำอะไรพวกนี้ได้ ...
... ไอ้การขับรถพาไปหาหมอ ... ออกไปซื้อข้าวให้ ...
ถ้ามึงไม่ป่วยขนาดนี้ ...
กูก็ึคงไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าคนด้านชาอย่างกู ...
จะทำอะไรแบบนี้ได้เหมือนกัน ...
ปล. วันนี้ไอ้ลีนโทรมา มันบอกให้ไปถ่ายรูปวันรับปริญญากับมัน
วันเสาร์ที่ 4 พ.ย. ที่ลาดกระบัีง แต่เราเจือกต้องไปฮ่องกงวันนั้น
เลยตกลงกับมันว่า เราจะรีบไปหามันที่ลาดกระบังตอนเช้ามากๆ
ถ่ายรูปกะมัน แล้วค่อยไปสุวรรณภูิมิ check in ตอน 9 โมง ...
...นี่คงเป็นเรื่องบังเอิญให้มันเข้าล๊อคเป๊ะๆใช่มั้ยนี่
#1 By Sa-TaRn (58.9.130.93) on 2007-12-25 21:47