the last weekend
posted on 01 Jul 2007 00:58 by bongtao in life
เมื่อวานไปหาหมอที่โรงพยาบาลหู ตา คอ จมูก ตูด
(...อันหลังไม่เกี่ยวนิ) เพราะเริ่มรำคาญกับอาการไอไม่หยุด
จนเริ่มมโนไปว่ากูเป็นวัณโรคหรือเปล่า ...
เสียตังค์ไปเกือบพันนึง เพื่อรู้ว่าผมเป็นโรค "กล่องเสียงอักเสบ"
ได้ยามากินเล่นๆ 5 วัน ...
มียาตัวนึง ออกฤทธิ์ทำให้ง่วง ...
สี่ทุ่มปั๊บ มึนได้ที่ก็หลับทันที ...
ห้าทุ่ม โทรศัพท์วางไว้หัวเตียงดังขึ้นมา
งัวเงียขึ้นมารับสาย ปรากฏว่าเป็นหมอตง ...
ก็คุยและวางหูไป ...
ตื่นเช้ามา จำไม่ได้ว่าคุยกะอะไรไปบ้าง
ถ้าใครโทรมาตอนที่เรานอนไปแล้่ว เราจะคุยรู้เรื่อง
เหมือนคนมีสติปกติ แต่พอเช้ามาจะจำอะไรไม่ได้เลย
เมื่อกี้โทรไปถามว่าคุยอะไร เธอก็ไม่บอกอีก ...
หวังว่าคงไม่ได้เซ็กส์โฟนกันจนน้ำแตกหรอกนะ
(คุณแฟนบอกว่า "เวลาโทรหาเต่าตอนนอนไปแล้ว
เต่าจะถือว่าการนอนของตัวเองเป็นประเด็นสำคัญทีุ่สุด ...")
วันนี้ตื่นมาก็ไม่ทำอะไร นั่งเรื่อยเปื่อย
ซึมซาบ weekend สุดท้ายในเมืองไทยอย่างเต็มที่
ที่นู่นทำงานกันหน้าดำ 6 วัน ... คงมาเรื่อยเปื่อยแบบนี้ไม่ได้
ลงมานั่งดูทีวี กินข้าวเที่ยง ได้ leaflet midnight sale
ของห้างดังที่คุณมนุษย์ในกล่องทำงานอยู่ ส่งมาถึงบ้าน
(วันก่อนไล่อ่านบล๊อคของคุณมนุษย์ในกล่องจนครบทุกตอน
สนุกดีครับ ... ขอฝากตัวเป็นขาประจำครับ)
เพราะทำบัตรสมาชิกบัตร prestige card เอาไว้ ...
ช่วงนี้ห้างแถวนั้นนี่ sales กันกระหน่ำจริงๆ เป็นอันตราย
ต่อสุขภาพกระเป๋าตังค์อย่างมาก ยิ่งช่วงนี้เพิ่งได้เงิน
เกือบแสนไหลเข้าบัญชีมา ... จนต้องรีบถอนออกมาครึ่งนึง
ย้ายไปใส่บัญชีฝากประจำไว้ก่อน ...
นั่งอ่าน leaflet พลางกินไก่ย่างส้มตำไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวนี้ช้อปปิ้งมันน่ายั่วยวนใจจริงๆ (โดยเฉพาะกับเมโทรแมน
ที่ใช้เงินเก่งอย่างผม) เพราะมันทั้งลดสูงสุดถึง 70%
(ซึ่งไอ้ 70% นั้นอาจจะเป็นกางเกงในสายเดี่ยวที่ไม่เคยคิดจะซื้อ
แต่รองเท้าผ้าใบที่อยากได้ เสือกลด 5% ...แมร่งงง)
แถมต่อด้วยสิทธิประโยชน์ 15 เด้ง ทั้งสะสมแต้ม mileage
แลกของสมนาคุณ ใช้บัตรเครดิต top up ได้อีก 5-10%
แถมได้เงินเครดิตคืนอีก ... โอ้ย... อะไรของมึงเยอะแยะเนี่ย
เอาเป็นว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเข้าไปเยี่ยมเยียนหน่อยแล้วกัน
อยากสอยกางเกงยีนส์ zara อีกสักตัวนึง...
เมื่อตอนเย็น ไปกินข้าวกะัเพื่อนๆยอแซฟฯที่ร้าน "ปลาอยู่เย็น"
ไม่เคยมากินร้านนี้มาก่อน ...แต่จำได้ว่าไอ้ร้านนี้มันมีจุดเด่น
คือมีอนุสาวรีย์ปลาช่อน ตั้งตระหง่านกลางร้าน ...คิดได้ไง?
เพื่อนๆมากินกัน 13 คน เราไม่ได้ชวนเลย ให้ไอ้ยู ไอ้โมทย์ชวน
วันนี้ไม่ค่อยได้แรงเท่าไร เพราะหมอสั่งห้ามให้พูดน้อยที่สุด
เน้นกินเป็นหลัก กินกันจนเหนื่อยเลยแหละ ...
นั่งข้างไอ้ลีน มันจุดบุหรี่ไปหลายตัวระหว่างที่กิน
เลยถามมันว่า ถ้าให้เงินล้านนึง แล้วให้มันเลิกสูบ มันจะทำมั้ย
มันบอกไม่ทำ เพราะไม่รู้จะเลิกไปทำไม ...
ที่สูบทุกวันนี้ เพราะก็รู้ว่า มันไม่ได้ทำให้ตายพรุ่งนี้ซะหน่อย
อืม...มันก็คิดแปลกดี ... แต่ถูกหรือเปล่านี่อีกเรื่องนึง
(แต่ถ้าเลือกได้ กูก็อยากให้มึงเลิกนะั ...
ขอเตือนด้วยความเป็นห่้วงและปรารถนาดี
ในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดของกูที่รู้จักกันมาเกือบทั้งชีวิต)
แ้ล้วก็ได้เจอ ปฐม ที่เรียนด้วยกันตอน ม.3/2
ตอนนี้กลายเป็นเสี่ยไปแล้ว ดูเป็นผู้ใหญ่ม้ากกกกมาก
(โรงงานมันผลิตพลาสติก PE ในถุงปูนให้บริษัทเราซะงั้น)
ไอ้ทศมันบอกว่า ไม่เหมือนเพื่อนๆคนอื่น ที่ยังดูไม่เป็นผู้ใหญ่
คือถึงจะโตขึ้น แต่มันก็ยังเหมือนเดิม ยังบ้าๆกากๆเด็กๆกันอยู่
เลยบอกมันว่า ในชีวิตทำงาน กูไม่ค่อยมีโอกาสทำตัวแบบนี้
มันเหมือนชีวิตต้องมีด้านที่ "เก็บกด" และ "ปลดปล่อย" ตลอด
...
คุยกะเพื่อนยอแซฟฯนี่สนุกดี คือคุยได้ทุกเรื่อง
จะ hardcore ขนาดไหนก็รับได้ เพราะพวกมันกร้านโลกกว่าเราเยอะ
ไม่ต้องคิดมากว่ามันจะรับได้หรือเปล่า
แต่บางทีมันก็ทำให้เรารู้สึกว่า โลกที่เราอยู่มันดูสวยงามกว่าความจริงเนอะ
ไปนอนละครับ ราตรีสวัสดิ์ทุกคน
ปล.1 ผมนั่งสังเกต counter บล๊อคตัวเองมาสักพัก
จริงๆวันนึงคนอ่านก็เยอะนะ เกือบร้อยเลยด้วยซ้ำ
ใครเป็นขาประจำ มาแสดงตัวเขียนคอมเมนต์คุยกันหน่อยมั้ยครับ
2-ways communication กันหน่อย อยากรู้จักครับผม
จะได้มีกำลังใจเขียนให้อ่านทุกวันไง
ปล.2 เมื่อเช้ามีเรื่องเซ็งแบบฮาๆนิดนึง
คือที่บ้านกำลังซ่อมแซมหลังคาโรงรถ ก็บอกแม่ว่าให้ใช้ปูนช้าง
ปรากฏว่าเ้ดินลงมา ถุง TPI ตั้งตระหง่านเลยฮะ ...
อยากจิกหัวช่างมากระโดดถีบขาคู่ ชิืส์ ...
(ล้อเล่นนะคร้าบบ)
(...อันหลังไม่เกี่ยวนิ) เพราะเริ่มรำคาญกับอาการไอไม่หยุด
จนเริ่มมโนไปว่ากูเป็นวัณโรคหรือเปล่า ...
เสียตังค์ไปเกือบพันนึง เพื่อรู้ว่าผมเป็นโรค "กล่องเสียงอักเสบ"
ได้ยามากินเล่นๆ 5 วัน ...
มียาตัวนึง ออกฤทธิ์ทำให้ง่วง ...
สี่ทุ่มปั๊บ มึนได้ที่ก็หลับทันที ...
ห้าทุ่ม โทรศัพท์วางไว้หัวเตียงดังขึ้นมา
งัวเงียขึ้นมารับสาย ปรากฏว่าเป็นหมอตง ...
ก็คุยและวางหูไป ...
ตื่นเช้ามา จำไม่ได้ว่าคุยกะอะไรไปบ้าง
ถ้าใครโทรมาตอนที่เรานอนไปแล้่ว เราจะคุยรู้เรื่อง
เหมือนคนมีสติปกติ แต่พอเช้ามาจะจำอะไรไม่ได้เลย
เมื่อกี้โทรไปถามว่าคุยอะไร เธอก็ไม่บอกอีก ...
หวังว่าคงไม่ได้เซ็กส์โฟนกันจนน้ำแตกหรอกนะ
(คุณแฟนบอกว่า "เวลาโทรหาเต่าตอนนอนไปแล้ว
เต่าจะถือว่าการนอนของตัวเองเป็นประเด็นสำคัญทีุ่สุด ...")
วันนี้ตื่นมาก็ไม่ทำอะไร นั่งเรื่อยเปื่อย
ซึมซาบ weekend สุดท้ายในเมืองไทยอย่างเต็มที่
ที่นู่นทำงานกันหน้าดำ 6 วัน ... คงมาเรื่อยเปื่อยแบบนี้ไม่ได้
ลงมานั่งดูทีวี กินข้าวเที่ยง ได้ leaflet midnight sale
ของห้างดังที่คุณมนุษย์ในกล่องทำงานอยู่ ส่งมาถึงบ้าน
(วันก่อนไล่อ่านบล๊อคของคุณมนุษย์ในกล่องจนครบทุกตอน
สนุกดีครับ ... ขอฝากตัวเป็นขาประจำครับ)
เพราะทำบัตรสมาชิกบัตร prestige card เอาไว้ ...
ช่วงนี้ห้างแถวนั้นนี่ sales กันกระหน่ำจริงๆ เป็นอันตราย
ต่อสุขภาพกระเป๋าตังค์อย่างมาก ยิ่งช่วงนี้เพิ่งได้เงิน
เกือบแสนไหลเข้าบัญชีมา ... จนต้องรีบถอนออกมาครึ่งนึง
ย้ายไปใส่บัญชีฝากประจำไว้ก่อน ...
นั่งอ่าน leaflet พลางกินไก่ย่างส้มตำไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวนี้ช้อปปิ้งมันน่ายั่วยวนใจจริงๆ (โดยเฉพาะกับเมโทรแมน
ที่ใช้เงินเก่งอย่างผม) เพราะมันทั้งลดสูงสุดถึง 70%
(ซึ่งไอ้ 70% นั้นอาจจะเป็นกางเกงในสายเดี่ยวที่ไม่เคยคิดจะซื้อ
แต่รองเท้าผ้าใบที่อยากได้ เสือกลด 5% ...แมร่งงง)
แถมต่อด้วยสิทธิประโยชน์ 15 เด้ง ทั้งสะสมแต้ม mileage
แลกของสมนาคุณ ใช้บัตรเครดิต top up ได้อีก 5-10%
แถมได้เงินเครดิตคืนอีก ... โอ้ย... อะไรของมึงเยอะแยะเนี่ย
เอาเป็นว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเข้าไปเยี่ยมเยียนหน่อยแล้วกัน
อยากสอยกางเกงยีนส์ zara อีกสักตัวนึง...
เมื่อตอนเย็น ไปกินข้าวกะัเพื่อนๆยอแซฟฯที่ร้าน "ปลาอยู่เย็น"
ไม่เคยมากินร้านนี้มาก่อน ...แต่จำได้ว่าไอ้ร้านนี้มันมีจุดเด่น
คือมีอนุสาวรีย์ปลาช่อน ตั้งตระหง่านกลางร้าน ...คิดได้ไง?
เพื่อนๆมากินกัน 13 คน เราไม่ได้ชวนเลย ให้ไอ้ยู ไอ้โมทย์ชวน
วันนี้ไม่ค่อยได้แรงเท่าไร เพราะหมอสั่งห้ามให้พูดน้อยที่สุด
เน้นกินเป็นหลัก กินกันจนเหนื่อยเลยแหละ ...
นั่งข้างไอ้ลีน มันจุดบุหรี่ไปหลายตัวระหว่างที่กิน
เลยถามมันว่า ถ้าให้เงินล้านนึง แล้วให้มันเลิกสูบ มันจะทำมั้ย
มันบอกไม่ทำ เพราะไม่รู้จะเลิกไปทำไม ...
ที่สูบทุกวันนี้ เพราะก็รู้ว่า มันไม่ได้ทำให้ตายพรุ่งนี้ซะหน่อย
อืม...มันก็คิดแปลกดี ... แต่ถูกหรือเปล่านี่อีกเรื่องนึง
(แต่ถ้าเลือกได้ กูก็อยากให้มึงเลิกนะั ...
ขอเตือนด้วยความเป็นห่้วงและปรารถนาดี
ในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดของกูที่รู้จักกันมาเกือบทั้งชีวิต)
แ้ล้วก็ได้เจอ ปฐม ที่เรียนด้วยกันตอน ม.3/2
ตอนนี้กลายเป็นเสี่ยไปแล้ว ดูเป็นผู้ใหญ่ม้ากกกกมาก
(โรงงานมันผลิตพลาสติก PE ในถุงปูนให้บริษัทเราซะงั้น)
ไอ้ทศมันบอกว่า ไม่เหมือนเพื่อนๆคนอื่น ที่ยังดูไม่เป็นผู้ใหญ่
คือถึงจะโตขึ้น แต่มันก็ยังเหมือนเดิม ยังบ้าๆกากๆเด็กๆกันอยู่
เลยบอกมันว่า ในชีวิตทำงาน กูไม่ค่อยมีโอกาสทำตัวแบบนี้
มันเหมือนชีวิตต้องมีด้านที่ "เก็บกด" และ "ปลดปล่อย" ตลอด
...
คุยกะเพื่อนยอแซฟฯนี่สนุกดี คือคุยได้ทุกเรื่อง
จะ hardcore ขนาดไหนก็รับได้ เพราะพวกมันกร้านโลกกว่าเราเยอะ
ไม่ต้องคิดมากว่ามันจะรับได้หรือเปล่า
แต่บางทีมันก็ทำให้เรารู้สึกว่า โลกที่เราอยู่มันดูสวยงามกว่าความจริงเนอะ
ไปนอนละครับ ราตรีสวัสดิ์ทุกคน
ปล.1 ผมนั่งสังเกต counter บล๊อคตัวเองมาสักพัก
จริงๆวันนึงคนอ่านก็เยอะนะ เกือบร้อยเลยด้วยซ้ำ
ใครเป็นขาประจำ มาแสดงตัวเขียนคอมเมนต์คุยกันหน่อยมั้ยครับ
2-ways communication กันหน่อย อยากรู้จักครับผม
จะได้มีกำลังใจเขียนให้อ่านทุกวันไง
ปล.2 เมื่อเช้ามีเรื่องเซ็งแบบฮาๆนิดนึง
คือที่บ้านกำลังซ่อมแซมหลังคาโรงรถ ก็บอกแม่ว่าให้ใช้ปูนช้าง
ปรากฏว่าเ้ดินลงมา ถุง TPI ตั้งตระหง่านเลยฮะ ...
อยากจิกหัวช่างมากระโดดถีบขาคู่ ชิืส์ ...
(ล้อเล่นนะคร้าบบ)
มาอ่านเรื่อยๆอยู่พักใหญ่ๆเพราะสำนวนของคุณเหมือนเพื่อนของเราคนนึงเลยค่ะ
อ่านไปอ่านมาหลังๆชักจะติด เขียนสนุกดีค่ะ
#1 By Lover Boy on 2007-07-01 01:27