Day 63: Life doesn't always come with options
posted on 08 Sep 2007 23:06 by bongtao in cambodia, office
1.
ตอนนี้ผมอายุ 22 ขวบปลายๆครับ
อายุงาน 1 ปีกับอีก 5 เดือนเศษๆ
ทำงานอยู่ที่พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
มีลูกน้องในสังกัดทั้งหมด 4 ชีวิตครับ
(3 ใน 4 คนอายุมากกว่าผมด้วยครับ)
ผมไม่แน่ใจว่า การที่ผมมีอายุ และอายุงานเพียงเท่านี้
มันน้อยเิกินกว่าที่จะมีสถานะเป็น "เจ้านาย" หรือเปล่านะครับ
แต่ผมยอมรับว่า การที่ผมมีลูกน้องที่นี่ถึง 4 คน
ทำให้ผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างอึดอัดใจหลายครั้ง
ตอนนี้ผมมีงานชิ้นหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่งานหลักของผมครับ
คือการทำ VTR เพื่อใช้ในงานเปิดตัวโรงงานปีหน้าครับ
ตาม step ของการทำ footage แล้วเราจะต้องเรียกเอเจนซี่มา
เพื่อมารับบรีฟก่อนว่าเราต้องการ VTR ออกมาแนวไหน
เนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ความยาวเท่าไร และมีงบเท่าไร
หลังจากนั้น เอเจนซี่จะเขียน script หรือโครงของ VTR ออกมา
เมื่อเรา approve แล้วก็จะเข้าสู่กระบวนการ shooting และตัดต่อ
จริงๆในอายุงานเกือบปีครึ่งที่ผมทำมา ผมทำ VTR มา 2-3 ชิ้นแล้ว
ค่อนข้างแม่นในกระบวนการ แต่ ณ ตอนนี้ผมมีงานหนักกว่านั้น
ผมจึง assign งานนี้ให้ลูกน้องคนนึงจัดการแทนผมครับ
ปรากฎว่า เวลาผ่านไป 2-3 เดือน ผมไม่เห็นความคืบหน้า
ผมเลยถามว่า มันเกิดอะไรขึ้น ...
คำตอบคือ เอเจนซี่ไม่เคลียร์บรีฟที่เราให้ไป
ผมก็เลยถามว่า แล้วทำไมไม่เรียกเอเจนซี่เข้ามาคุยล่ะครับ
ลูกน้องผมรับรู้ปัญหานี้มานาน แต่ไม่เคยบอกผม และไม่เคยคิดจะแก้ไข
วันนี้ผมเลยสั่งให้มันนัดเอเจนซี่ให้ผมเข้าไปคุยตอนบ่ายเลยครับ
ผมใช้เวลาประมาณ 30 นาที ในการเคลียร์บรีฟให้ชัดเจน
ว่าผมต้องการอะไร อยากได้อะไร ...บลา บลา บลา ...
ไอ้ลูกน้องผมมันก็นั่งฟัง พยักหน้าหงึกๆครับ แต่ไม่จดอะไรเลย
พอผมพูดจบ เอเจนซี่บอกว่า เข้าใจแล้ว ...จะเขียนสคริปต์ไปให้
...ผมก็นึกในใจ เออ ...จบซะที ที่เหลือก็ให้ลูกน้องผมทำต่อได้แล้ว
แต่เหตุการณ์ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่ผมคิดเลยครับ
เอเจนซี่โทรเข้ามือถือลูกน้องผมระหว่างนั่งรถกลับออฟฟิศครับ
ว่าเขายังไม่เคลียร์สิ่งที่ผมพูด และต้องการให้ลูกน้องผมเขียนสคริปต์ไปให้
และอยากให้แปลข้อมูลทั้งหมด (ซึ่งมีทั้งภาษาไทยและอังกฤษ)
เป็นภาษาเขมรทั้งหมด ...
งงที่หนึ่ง ... คือผมงงว่า ถ้าคุณไม่เข้าใจ ทำไมคุณไม่พูด
ในเมื่อวันนี้ผมไปถึงออฟฟิศของคุณแล้วด้วยซ้ำ
งงที่สอง ... ผมงงว่า แล้วทำไมต้องโทรเข้ามือถือลูกน้องผมแทน
คนที่น่าจะอธิืบายให้เคลียร์ได้ น่าจะเป็นผมไม่ใช่หรือ
ผมสั่งให้ลูกน้องผมแปลข้อมูลตามที่เอเจนซี่ต้องการ
ลูกน้องผมบอกว่า เขาไม่อยากทำงานนี้ ตอนนี้งานล้นมือ
ซึ่งโดยส่วนตัวผม ผมไม่เชื่อครับว่าตอนนี้เค้างานล้นมือ
ตอนเช้าเห็นมันนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ห้าโมงเย็นปั๊บกลับบ้านปุ๊บ
ผมบอกว่ายังไงคุณก็ต้องแปล ก็ต้องทำให้เค้า ถ้ามันทำให้เค้าทำงานได้
ปรกติ ผมเป็นนายที่ค่อนข้างเรื่อยๆ ไม่เคี่ยวลูกน้องมาก
เพราะผมเองก็อายุน้อย และไม่ได้มีวิทยายุทธ์แกร่งกล้าพอจะสอนใครได้
แต่วันนี้ผมเหลืออดครับ... มันทนไม่ได้จริงๆว่ะ
"Kit ... this project must be finished no matter what.
You cannot say that you don't want to do this. You cannot.
Do you think i am willing to be here? No... i'm not...
But why i have to be here is because i have no choice.
Remember. Life doesn't always come with options.
Sometimes you have only one way to walk, and now you're on that way.
I'm now doing Annual Plan. I don't like it at all.
It's all about figures, but i have no choice. It must be finished.
Just do it. Don't say you are overloaded.
You cannot choose the job what to do and what not to do.
But what you could do is to put priority to all jobs on your hands"
มันเหมือนเป็นการเรียนรู้เบ็ดเสร็จในตัวเองนะครับ
ตอนนี้ผมต้องทำงานเกี่ยวกับตัวเลขเยอะมากๆ
เพราะต้องทำแผน annual plan ปีหน้าให้เสร็จ
ซึ่งต้องทำ excel ขนาดไฟล์มหาศาล น่าปวดกบาลมากๆครับ
ผมโคตรเกลียดตัวเลขเลยครับ แต่ก็ยังต้องทำอยู่ดี
ไม่ว่ายังไงก็ตาม, ผมก็ต้องกัดฟันทำมันให้่เสร็จให้ได้ครับ
วันนี้ผมไม่มีืทางเลือก ชีวิตเราไม่ได้มีทางเลือกตลอดเวลา
บ่อยครั้งที่เราต้องเดินบนเส้นทางบังคับอย่างช่วยไม่ได้
จะเลี้ยวซ้ายก็ไม่ได้ ขวาก็ไม่ได้ เลี้ยวกลับนี่ไม่ต้องพูดถึงครับ
ผมยังไม่แน่ใจอยู่ดีครับ ว่าผมที่อายุ 22 ขวบปลายๆ
และอายุงานไม่ถึง 2 ปี มันมากพอจะที่จะสอนลูกน้อง
ตามที่ผมพูดไปวันนี้หรือเปล่า
2.
ผมไม่ได้ hang out ที่เขมรมานานแล้วครับ
ส่วนนึง คือผมค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าผมแพ้แอลกอฮอล์
อาการคือ คันยิกๆๆๆๆๆจนแทบทนไม่ได้
ผมเลยอยากเปลี่ยนมาเป็นกินข้าวแทนมากกว่า
วันนี้ตอนเที่ยง ผม text ไปหา karen เอเจนซี่สาวของผม
ชวนออกมา dinner ตอนเย็นกันครับ
ตอนแรกผมนึกว่าทีม karen น่าจะมาสัก 3 คน
แต่วันนี้พรรคพวกเธอหายเกลี้ยง เธอเลยลุยเดี่ยวครับ
ผมนัดเจอที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนชื่อ La Volpaia
ที่นี่พิซซ่าแป้งบางอร่อยมาก พาสต้าอร่อยสุดยอดเลย
ของหวานนี่อลังการมาก ครั้งที่แล้วผมกิน panna cotta
วันนี้ผมกิน creme brulee' อร่อยจริงๆครับ
ยังเหลือ tiramisu อีกอย่างที่ยังไม่เคยลอง
(หารออกมาคนละ 12 เหรียญครับ แพงอยู่เหมือนกัน)
Karen เป็นสาวฟิลิปปินส์พันธุ์อึ๋มครับ
วันนี้ใส่ชุดแสค คว้านลึกด้วย ...อึดอัดแทนครับ
กินข้าวไป ก็อดจะเหล่ไม่ได้ครับ มันตู้มมากๆ
มื้อนี้อิ่มมาก ... พาสต้าอร่อย นมช๊อคโกแลตก็...อืมมมม ...
3.
เคยมีใครสักคน มาเม้นต์แนะนำว่า ผมควรจะเปลี่ยน banner
จากภาพอาทิตย์อัสดง (ถ่ายที่พนมบาแคง จังหวัีดเสียมเรียบ)
เพราะมันดูเศร้าเกินไป ทำให้ชีวิตผมเศร้าไปด้วย
ตอนนี้เลยขอแก้เคล็ดเอารูปมะเขือเทศแทนเลยครับ
แดงเหมือนกัน แต่สดใสตอแหลเหมาะกับผมดี
4.
ขี้เกียจบิ๊วให้คนมาเม้นต์แล้วครับ งอนครับงอน
ไม่ต้องง้อด้วยครับ ชิส์ ...
(จริงๆคือ เห็นยอด unique visitor ไม่ตก ก็โอเคแล้วครับ)
ตอนนี้ผมอายุ 22 ขวบปลายๆครับ
อายุงาน 1 ปีกับอีก 5 เดือนเศษๆ
ทำงานอยู่ที่พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
มีลูกน้องในสังกัดทั้งหมด 4 ชีวิตครับ
(3 ใน 4 คนอายุมากกว่าผมด้วยครับ)
ผมไม่แน่ใจว่า การที่ผมมีอายุ และอายุงานเพียงเท่านี้
มันน้อยเิกินกว่าที่จะมีสถานะเป็น "เจ้านาย" หรือเปล่านะครับ
แต่ผมยอมรับว่า การที่ผมมีลูกน้องที่นี่ถึง 4 คน
ทำให้ผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างอึดอัดใจหลายครั้ง
ตอนนี้ผมมีงานชิ้นหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่งานหลักของผมครับ
คือการทำ VTR เพื่อใช้ในงานเปิดตัวโรงงานปีหน้าครับ
ตาม step ของการทำ footage แล้วเราจะต้องเรียกเอเจนซี่มา
เพื่อมารับบรีฟก่อนว่าเราต้องการ VTR ออกมาแนวไหน
เนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ความยาวเท่าไร และมีงบเท่าไร
หลังจากนั้น เอเจนซี่จะเขียน script หรือโครงของ VTR ออกมา
เมื่อเรา approve แล้วก็จะเข้าสู่กระบวนการ shooting และตัดต่อ
จริงๆในอายุงานเกือบปีครึ่งที่ผมทำมา ผมทำ VTR มา 2-3 ชิ้นแล้ว
ค่อนข้างแม่นในกระบวนการ แต่ ณ ตอนนี้ผมมีงานหนักกว่านั้น
ผมจึง assign งานนี้ให้ลูกน้องคนนึงจัดการแทนผมครับ
ปรากฎว่า เวลาผ่านไป 2-3 เดือน ผมไม่เห็นความคืบหน้า
ผมเลยถามว่า มันเกิดอะไรขึ้น ...
คำตอบคือ เอเจนซี่ไม่เคลียร์บรีฟที่เราให้ไป
ผมก็เลยถามว่า แล้วทำไมไม่เรียกเอเจนซี่เข้ามาคุยล่ะครับ
ลูกน้องผมรับรู้ปัญหานี้มานาน แต่ไม่เคยบอกผม และไม่เคยคิดจะแก้ไข
วันนี้ผมเลยสั่งให้มันนัดเอเจนซี่ให้ผมเข้าไปคุยตอนบ่ายเลยครับ
ผมใช้เวลาประมาณ 30 นาที ในการเคลียร์บรีฟให้ชัดเจน
ว่าผมต้องการอะไร อยากได้อะไร ...บลา บลา บลา ...
ไอ้ลูกน้องผมมันก็นั่งฟัง พยักหน้าหงึกๆครับ แต่ไม่จดอะไรเลย
พอผมพูดจบ เอเจนซี่บอกว่า เข้าใจแล้ว ...จะเขียนสคริปต์ไปให้
...ผมก็นึกในใจ เออ ...จบซะที ที่เหลือก็ให้ลูกน้องผมทำต่อได้แล้ว
แต่เหตุการณ์ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่ผมคิดเลยครับ
เอเจนซี่โทรเข้ามือถือลูกน้องผมระหว่างนั่งรถกลับออฟฟิศครับ
ว่าเขายังไม่เคลียร์สิ่งที่ผมพูด และต้องการให้ลูกน้องผมเขียนสคริปต์ไปให้
และอยากให้แปลข้อมูลทั้งหมด (ซึ่งมีทั้งภาษาไทยและอังกฤษ)
เป็นภาษาเขมรทั้งหมด ...
งงที่หนึ่ง ... คือผมงงว่า ถ้าคุณไม่เข้าใจ ทำไมคุณไม่พูด
ในเมื่อวันนี้ผมไปถึงออฟฟิศของคุณแล้วด้วยซ้ำ
งงที่สอง ... ผมงงว่า แล้วทำไมต้องโทรเข้ามือถือลูกน้องผมแทน
คนที่น่าจะอธิืบายให้เคลียร์ได้ น่าจะเป็นผมไม่ใช่หรือ
ผมสั่งให้ลูกน้องผมแปลข้อมูลตามที่เอเจนซี่ต้องการ
ลูกน้องผมบอกว่า เขาไม่อยากทำงานนี้ ตอนนี้งานล้นมือ
ซึ่งโดยส่วนตัวผม ผมไม่เชื่อครับว่าตอนนี้เค้างานล้นมือ
ตอนเช้าเห็นมันนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ห้าโมงเย็นปั๊บกลับบ้านปุ๊บ
ผมบอกว่ายังไงคุณก็ต้องแปล ก็ต้องทำให้เค้า ถ้ามันทำให้เค้าทำงานได้
ปรกติ ผมเป็นนายที่ค่อนข้างเรื่อยๆ ไม่เคี่ยวลูกน้องมาก
เพราะผมเองก็อายุน้อย และไม่ได้มีวิทยายุทธ์แกร่งกล้าพอจะสอนใครได้
แต่วันนี้ผมเหลืออดครับ... มันทนไม่ได้จริงๆว่ะ
"Kit ... this project must be finished no matter what.
You cannot say that you don't want to do this. You cannot.
Do you think i am willing to be here? No... i'm not...
But why i have to be here is because i have no choice.
Remember. Life doesn't always come with options.
Sometimes you have only one way to walk, and now you're on that way.
I'm now doing Annual Plan. I don't like it at all.
It's all about figures, but i have no choice. It must be finished.
Just do it. Don't say you are overloaded.
You cannot choose the job what to do and what not to do.
But what you could do is to put priority to all jobs on your hands"
มันเหมือนเป็นการเรียนรู้เบ็ดเสร็จในตัวเองนะครับ
ตอนนี้ผมต้องทำงานเกี่ยวกับตัวเลขเยอะมากๆ
เพราะต้องทำแผน annual plan ปีหน้าให้เสร็จ
ซึ่งต้องทำ excel ขนาดไฟล์มหาศาล น่าปวดกบาลมากๆครับ
ผมโคตรเกลียดตัวเลขเลยครับ แต่ก็ยังต้องทำอยู่ดี
ไม่ว่ายังไงก็ตาม, ผมก็ต้องกัดฟันทำมันให้่เสร็จให้ได้ครับ
วันนี้ผมไม่มีืทางเลือก ชีวิตเราไม่ได้มีทางเลือกตลอดเวลา
บ่อยครั้งที่เราต้องเดินบนเส้นทางบังคับอย่างช่วยไม่ได้
จะเลี้ยวซ้ายก็ไม่ได้ ขวาก็ไม่ได้ เลี้ยวกลับนี่ไม่ต้องพูดถึงครับ
ผมยังไม่แน่ใจอยู่ดีครับ ว่าผมที่อายุ 22 ขวบปลายๆ
และอายุงานไม่ถึง 2 ปี มันมากพอจะที่จะสอนลูกน้อง
ตามที่ผมพูดไปวันนี้หรือเปล่า
2.
ผมไม่ได้ hang out ที่เขมรมานานแล้วครับ
ส่วนนึง คือผมค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าผมแพ้แอลกอฮอล์
อาการคือ คันยิกๆๆๆๆๆจนแทบทนไม่ได้
ผมเลยอยากเปลี่ยนมาเป็นกินข้าวแทนมากกว่า
วันนี้ตอนเที่ยง ผม text ไปหา karen เอเจนซี่สาวของผม
ชวนออกมา dinner ตอนเย็นกันครับ
ตอนแรกผมนึกว่าทีม karen น่าจะมาสัก 3 คน
แต่วันนี้พรรคพวกเธอหายเกลี้ยง เธอเลยลุยเดี่ยวครับ
ผมนัดเจอที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนชื่อ La Volpaia
ที่นี่พิซซ่าแป้งบางอร่อยมาก พาสต้าอร่อยสุดยอดเลย
ของหวานนี่อลังการมาก ครั้งที่แล้วผมกิน panna cotta
วันนี้ผมกิน creme brulee' อร่อยจริงๆครับ
ยังเหลือ tiramisu อีกอย่างที่ยังไม่เคยลอง
(หารออกมาคนละ 12 เหรียญครับ แพงอยู่เหมือนกัน)
Karen เป็นสาวฟิลิปปินส์พันธุ์อึ๋มครับ
วันนี้ใส่ชุดแสค คว้านลึกด้วย ...อึดอัดแทนครับ
กินข้าวไป ก็อดจะเหล่ไม่ได้ครับ มันตู้มมากๆ
มื้อนี้อิ่มมาก ... พาสต้าอร่อย นมช๊อคโกแลตก็...อืมมมม ...
3.
เคยมีใครสักคน มาเม้นต์แนะนำว่า ผมควรจะเปลี่ยน banner
จากภาพอาทิตย์อัสดง (ถ่ายที่พนมบาแคง จังหวัีดเสียมเรียบ)
เพราะมันดูเศร้าเกินไป ทำให้ชีวิตผมเศร้าไปด้วย
ตอนนี้เลยขอแก้เคล็ดเอารูปมะเขือเทศแทนเลยครับ
แดงเหมือนกัน แต่สดใสตอแหลเหมาะกับผมดี
4.
ขี้เกียจบิ๊วให้คนมาเม้นต์แล้วครับ งอนครับงอน
ไม่ต้องง้อด้วยครับ ชิส์ ...
(จริงๆคือ เห็นยอด unique visitor ไม่ตก ก็โอเคแล้วครับ)
แต่การวัดด้วยระยะเวลาและประสบการณ์ก็สามารถเอามาใช้ได้นะครับแต่ก็บางคนเท่านั้นเองที่ทำงานมานานแล้วเก๋าจริงๆ ปอนเคยเจอที่คุณเต๋าเจอครับทั้งสถานะที่เด็กกว่าสอนผู้ใหญ่เพราะตอนที่เข้าไปทำงานใหม่ๆ ยังต้องแก้งานของพวกที่ทำงานมาสิบกว่าปีเลยครับจนกระทั่งออกมาได้สามปีแล้วกลับไปดูงานของคนๆ นั้นก็ยังต้องแก้อยู่เหมือนเดิม
ส่วนเรื่องทางเลือกที่จำกัดเพราะทุกวันนี้ปอนก็อยู่บนหนทางนั้นจากการจนด้วยเหตุผลทั้งจากตัวเองและจากคนอื่น ทำให้ต้องอยู่อย่างทุกวันนี้ครับ.. แต่ถ้าเราเข้าใจความเป็นมนุษย์เราก็จะสบายใจมากขึ้นนะครับ
ปัจฉิมลิขิต... ไม่ได้ง้อนะครับอยากงอนก็งอนไป ถ้าคุณเต่าอยากดันยอดคอมเม้นต์กรุณาใช้วิธีการที่เฮีย ก.และเพื่อนคุณเต๋าเสนอครับ... "โชว์เจี๋ยว" สิครับ
#1 By ปอนปอน on 2007-09-08 23:59