มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

1.

เมื่อเช้าผมส่งเมล์เป็นเอกสารไปให้เลขาฯที่กรุงเทพฯ

เพื่อให้นายของผมเซ็นอนุมัติต่อไป ...

ผมได้อีเมล์ตอบกลับมาสั้นๆว่า

“พี่ใหญ่ไปประชุม intercem ที่ south Africa

ตั้งแต่เย็น 18/9 กลับมาวันที่ 22/9 ค่ะ”

เห็นแล้วก็อยากลงไปดิ้นพราดๆกับพื้นครับ

ถ้าผมไม่ต้องมาอยู่เขมร ตอนนี้ผมคงเริงร่าที่ cape town แล้ว

เพราะก่อนที่ผมมาทำงานที่นี่ ผมดูแลตลาดแอฟริกาด้วย

การที่มีประชุมที่แอฟริกา ย่อมเป็นส้มหล่นที่ผมควรมีสิทธิ์เป็นเจ้าของ

แต่ไอ้ส้มลูกนั้น มันเสือกไปหล่นใส่กบาลเพื่อนร่วมงานผมซะงั้น

...

(จบพาร์ทบ่นบ้าไร้สาระ)

2.

เป็นข่าวที่น่าสลดใจมากๆ สำหรับข่าวเครื่องบินไถลออกนอกรันเวย์

ที่สนามบินภูเก็ต จนมีผู้เสียชีวิต 88 ศพ ...

ขอหยุดพิมพ์เพื่อไว้อาลัยแก่ผู้เสียชีวิต 3 วินาทีครับ

...1

...2

...3

ในฐานะที่เป็น frequent flyer คนหนึ่ง รวมถึงพี่ๆ expat ที่นี่ทุกคน

ซึ่งต้องใช้บริการสายการบิน บินกลับบ้าน-มาทำงานเป็นประจำ

ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวสำหรับผมมากๆ

เนื่องจากผมเริ่มขับรถไปไหนมาไหนเอง ทั้งทำงาน เที่ยว และอื่นๆ

ทำให้ทุกวันนี้ ผมใช้ยานพาหนะในการเดินทางแค่สองอย่าง

คือรถยนต์ และเครื่องบิน ... 

วันนี้อยากพูดเรื่องการเดินทางด้วยเครื่องบินครับ

- 18 เดือนที่ผมทำงานมา ผมบินมาแล้วประมาณ 40 flight

- 4 flight แรกขึ้นที่ดอนเมือง หลังจากนั้นไปที่สุวรรณภูมิ

- ผมชอบดอนเมืองมากกว่าสุวรรณภูมิ

- เพราะเดินทางสะดวกกว่า และเดินไปที่ gate ใกล้กว่า

- สิ่งเดียวที่เกลียดในดอนเมือง คือ แท๊กซี่นรก

- สิ่งเดียวที่ผมชอบในสุวรรณภูมิ คือ duty free 

- ผมใช้บริการของ Bangkok airways ในการเดินทาง กทม.- พนมเปญ

- ตอนนี้ได้บัตรทองและแต้มสะสมไปกลับญี่ปุ่นแล้วครับ

- แต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้เสียที ...

- พี่ๆส่วนใหญ่ที่นี่ ก็ใช้บริการ Bangkok airways แทบทุกคน

- เพราะเวลา check-in คนจะน้อยกว่าของ TG มากๆครับ

- ผมเคยเกือบตกเครื่อง เพราะรอ check-in ของ TG เกือบชั่วโมง

- อาหารบนเครื่องบินมักห่วยแตก อย่าไปคาดหวังอะไรมาก

- ยกเว้นมื้อเย็นของ อิมิเรตส์ ตอนไปฮ่องกงปีที่แล้ว

- ของหวานอร่อยสุดๆ ...

- ในกรณีที่อร่อยจนหยุดไม่ได้ เราอาจจะขอเพิ่มอีกชุดได้นะครับ

- ถ้าช่วงเสิร์ฟอาหาร อากาศแปรปรวน เราอาจจะอดกินชาร้อน กาแฟร้อนครับ

- เพื่อป้องกันแอร์พลาดรินกาแฟไปลวกหน้าผู้โดยสารได้

- ผมชอบนั่ง window seat แบบไม่มีสาเหตุ

- นายผมเกือบทุกคนชอบนั่ง aisle seat (ติดทางเดิน)

- กรณีเดินทางพร้อมกับนาย เราควร check-in ให้เราและนายนั่งคนละแถว

- เพราะถือว่า เวลาบนเครื่องบิน เป็นเวลาส่วนตัวครับ

- MD ของผมที่นี่ ชอบ aisle seat แถวประตูทางออกฉุกเฉิน

- เวลาไป check-in ให้ จะต้องระบุที่นั่งเสมอว่า 11C/12C/11D/12D

- นายของผมชอบนั่งโซนหน้าเครื่อง

- แต่ผมชอบโซนด้านหลังเครื่อง เพราะจะได้แซวแอร์ได้

- เวลานายที่เป็นคนใหญ่คนโตมาที่นี่ เราต้องเข้าพิธี “รับนาย”

- บางครั้งอาจต้องใช้เส้นสาย ไปรับถึงประตูเครื่องบิน

- ส่วนขากลับ ต้องไป check-in ให้ล่วงหน้าเป็นชั่วโมง

- เพื่อมั่นใจได้ว่า จะได้ที่นั่งที่นายต้องการ ...

- ผมไม่รู้ว่า มันเป็นสิ่งเราพึงทำ หรือเป็นสิ่งที่นายต้องการ

- (ส่วนตัวผม ผมว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไร้สาระ)

- (ผมไม่แน่ใจว่า ถ้าผมเป็นใหญ่เป็นโต ผมจะมี need ในเรื่องพวกนี้หรือไม่)

- กรณีที่บิน route ยาว เครื่องบินมักจะใหญ่ เช่น Boeing 777 เราควรศึกษาผังที่นั่งทุกครั้ง

- สายการบินบางเจ้า เปิดโอกาสให้เลือกที่นั่งตั้งแต่ขั้นตอนการซื้อตั๋ว

- เรามีสิทธิ์สั่งอาหารพิเศษ (เช่น seafood / มังสวิรัติ / เจ) ตั้งแต่ขั้นตอนซื้อตั๋วเช่นกัน

- แต่ถ้าคุณสั่งอาหารพิเศษ กรุณาอย่าย้ายที่นั่งโดยพลการ กรณีที่เครื่องไม่เต็ม

- เพราะเหล่าลูกเรือ จะต้อง reconfirm ชื่อคุณกับเลขที่นั่งใน boarding pass อีกครั้ง

- พูดถึงสจ๊วตและแอร์ฯ ... ผมไม่เคยมองว่าเป็นอาชีพที่น่ายกย่อง

- เพราะอีกแง่หนึ่ง ก็เป็นแค่ waiter & waitress บนเครื่องบิน

- แต่น่าอิจฉาในแง่ที่ได้เดินทางบ่อย ไปหลายๆเมืองที่อาจไปเองลำบาก

- (ผมไม่อิจฉาเรื่องรายได้ เพราะ career path ค่อนข้างสั้น)

- แอร์ และ purser ส่วนใหญ่ สำเนียงภาษาอังกฤษตลกมาก

- กัปตันยิ่งแล้วใหญ่ ...ฟังไม่ออกเลยก็มี

- แต่เราควรเชื่อฟังคำสั่งของกัปตันและแอร์นะครับ ...

- แม้เราอาจจะฟังไม่รู้เรื่อง ว่าเขาพูดอะไรก็ตาม ...

- หลายคนไม่ปิดโทรศัพท์มือถือ แย่มากครับ

- บางคน เปิดเครื่องตั้งแต่ตอนเครื่องยังจอดไม่สนิท --- จะรีบไปไหน

- เดี๋ยวนี้ แม้แต่ iPod ก็ควรจะปิดในช่วง take-off และ landing ครับ

- ผมชอบความรู้สึกตอน take-off มากๆ รู้สึกถึงพลังของความเร็ว

- แต่เกลียดความรู้สึกตอน landing เพราะมันเสียงดัง ...

- ผมไม่เคยมีประสบการณ์กับห้องน้ำในเครื่องบิน

- เพราะผมขี้เกียจลุกจากที่นั่ง J 

- มักจัดการให้เรียบร้อยตั้งแต่ที่สนามบิน

- หรือเก็บไปจัดการที่สนามบินปลายทาง

- กฏเรื่องการนำของเหลวขึ้นเครื่อง สร้างปัญหาให้ผมค่อนข้างมาก

- เพราะทำให้ผมต้องโหลดกระเป๋าทุกครั้ง ... น่าเบื่อที่สุด

- ผมไม่เคยกลัวเครื่องบินตก

- ผมคิดว่า ถ้าจะตายด้วยเครื่องบินตก นั่นคงถึงที่ตายจริงๆ

- แต่คงเป็นการตายที่ได้หลั่งอะดรีนาลีนเยอะดี ...

3.

วันนี้วันเกิดของนายของผมที่นี่ ...

และพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของ MD

ผมสั่งให้ลูกสมุนไปซื้อเค้กมาสองก้อนเตรียม surprise

(MD กลับไปประชุมที่ไทยเย็นนี้ เลยจัดงานรวมไปเลย) 

เด็กๆตั้งใจกันดีครับ ผมว่าคนที่นี่มีความสุขกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ

ถึงเด็กๆจะไม่ค่อยสนิทกับ MD เท่าไร แต่ก็ดูสนุกกับงานเล็กๆวันนี้

นับว่าเป็นข้อดีข้อนึงของคนเขมรที่ผมชอบ... 

ปล. ค่าเค้กก้อนละ 10 US$ ที่ผมให้เด็กเอาไปซื้อ

เป็นเงินที่ได้จากตอนที่เล่นป๊อกเด้งตอนไปนอนที่โรงงานเมื่อวันจันทร์

ปล.2 เค้กเขมร ไม่อร่อยอย่างแรงครับ หวานเกินไปมากๆ
ตอนนี้อยากกินเค้กอร่อยๆเนียนๆเบาๆ ...