มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

เริ่มเขียนเวลา 6.45 น. ที่ออฟฟิศ
เช้าวันจันทร์ (อี๋…)

1.
ในชั่วโมงท้ายๆของวันเกิดผมนี่มีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะเลย
อย่างแรกคือ ผมมีนัดกินข้าวกับเพื่อน ม.ปลายอีกสิบคน
ที่ร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่งย่านถนนกัลปพฤกษ์

ในแง่ของความรู้สึก, ผมไม่รู้จะบรรยายยังไง
เพราะผมรู้สึกดีกับการกินข้าวกับเพื่อน ม.ปลายทุกครั้ง
มันรู้สึกว่า เป็นกลุ่มเพื่อนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงน่ะ

แต่รู้สึกว่าครั้งนี้ เป็นครั้งที่คุยกันเรื่องเสื่อมๆเยอะมาก
ปกติเองก็ไม่ค่อยได้คุยเรื่องอันเป็นมงคลแก่ชีวิตอยู่แล้ว
อาจจะเพราะตอนนี้ มันเริ่มเข้าสู่วัยกึ่งเรียนกึ่งทำงานกันแล้ว
ก็มีเรื่อง (เฮี่ยๆ) ใหม่ๆเข้ามาเล่าสู่กันฟังครับ

พอมีเหล้ามีเบียร์เข้าปาก มันก็เริ่มไปกันใหญ่
ไอ้คำประเภท “เจี๊ยว” “นมโต” “หอย” “กะหรี่” “ตีหม้อ”
มันจะพรั่งพรูออกมาด้วยระดับเดซิเบลปกติมากๆ
โดยไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมบริเวณนั้นเล้ยยยย ...

ไปกินกัน 11 คน หมดค่าเสียหายไป 4,700 บาทครับ
(สรุปว่ากินอาหารทะเลนะครับ ไม่ใช่สุกี้)
ค่าเบียร์นี่มันแพงจริงๆแหะ ... แต่ยังไงก็คุ้มนะ
คุ้มมากกับการ sit back นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยจนเกือบร้านปิด

2.
ผมกลับถึงบ้านประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง
(อาการหน้าแดงและคันยิกๆจากการแพ้เบียร์หมดไปพอดี)
ทันทีที่ลงจากรถ แม่ผมก็ถามว่า “คืนนี้วินกับเอี่ยวจะมานอนเหรอ”
ผมทำหน้าเหวอ ส่ายหน้า “ไม่เห็นรู้เรื่องเลย วันนี้มันก็ไม่ได้โทรมาบอกนิ”

ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกอะไรแปลกๆแล้วครับ

นี่นับตั้งแต่ไอ้วินมีแฟนใหม่ (ซึ่งตอนนี้มันละเมอเพ้อพกมากๆ)
ผมก็แทบไม่ได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับผมและมันสองคนอีกเท่าไร
เชื่อไหมว่า ตลอด 5-6 ปีที่คบกันมา ไม่มีช่วงไหนเลย...
ที่เราสามคนจะมีแฟนพร้อมกัน มันจะเหลื่อมไปเหลื่อมมาตลอด
ช่วงที่ผมคบกะแฟนคนแรก ... ไอ้เอี่ยวไม่มี ...
พอไอ้วินเลิกกะแฟนคนที่สอง ... ไอ้เอี่ยวเพิ่งมี...
พอผมเลิกกะแฟนคนแรก ... เหลือไอ้เอี่ยวคนเดียว
ตอนนี้ ผมเป็นโสดอยู่คนเดียวครับ ฮะๆ

จริงๆไอ้ที่มันสองคนไม่ได้ติดต่ออะไรมาเลยในวันเกิดปีนี้
ถือว่าเป็นเรื่องผิดปกติมากนะครับ ปีที่แล้วมันสองคนถึงขั้น
บุกมานอนค้างบ้านผมในคืนวันเกิดกันเลย ...

แต่ผมก็รู้สึกเฉยๆนะ เพราะผมคิดว่าระดับความสำคัญตอนนี้
มันน่าจะเปลี่ยนแปลงไป ไอ้จะไปเที่ยวกะแฟนในวันอาทิตย์
ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับพวกข้าวใหม่ปลามัน

ผมเองก็เมามันส์กับ Super Mario Galaxy ทั้งวันทั้งคืน
ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมากครับ ...

ทันทีที่แม่ผมบอกว่า มันสองคนจะมาบ้าน ...
ผมก็รู้แล้วครับ ว่ามันจะมาเซอร์ไพรส์อะไรแน่ๆ
แต่ก็ไม่ได้อะไร เพราะผมง่วงมาก เลยเข้าไปนอนเล่นๆในห้อง
แต่ก่อนเข้านอน ผมก็บอกให้น้องชายผมโทรไปหาไอ้วิน
ว่าถ้ามาถึงแล้วให้โทรเรียกน้องชายผมไปเปิดประตู
เพราะมันดึกมากแล้ว ไม่อยากรบกวนให้แม่รอ
(เดิมแม่ผมบอกว่า เดี๋ยวแม่ผมรอเปิดเองได้ แต่ผมว่ามันดึกไปแล้ว)

ประมาณเที่ยงคืนครึ่ง ตอนนั้นผมก็กึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วละ
แล้วประตูห้องนอนเปิดออก มีคนย่องขึ้นเตียงเอื้อมมือข้ามหัวผม
ไปหยิบรีโมทแอร์แล้วกดปิด ตอนนั้นรู้สึกมีแสงรำไรๆแยงตาด้วย

รู้สึกไอ้แสงนั่นมันจะใกล้หน้าผมจนเริ่มร้อนแล้ว...
ผมว่าตอนนั้นมันต้องเอาไฟฉายมาส่องหน้าผมแน่ๆ
เอาวะ ... ลืมตาละกัน

ที่ผมเห็นตอนนั้นคือ ไอ้วินนั่งที่ขอบเตียงถือเค้กวันเกิดปักเทียน
บุกเข้ามาถึงห้องนอนผม ส่วนไอ้เอี่ยวถือกล้องวิดิโอครับ
พอผมได้สติ มันบอกให้ผมถือกล้องแทน แล้วมันสองคนก็ร้องเพลง
Happy Birthday ประหนึ่งเป็น Carol Singer วันคริสต์มาส ตอแหลมากๆ

จนผมเป่าเทียนเสร็จ ผมถึงเผยไต๋ว่าจริงๆผมรู้แล้วว่ามันจะมา
ซึ่งจริงๆ ไอ้สองคนนี้มันเตี๊ยมกะแม่ผมแล้วนะ ว่าห้ามบอกผมก่อน
สงสัยแม่ผมจะลืมหรือยังไงไม่รู้ บอกผมซะงั้น ฮะๆ

ผมนั่งฟังมันเล่าการวางแผนแล้วรู้สึกทึ่งครับ
มันวางแผนกันตั้งแต่เมื่อวันเสาร์ ว่าจะไม่ติดต่อผมตลอดวันเกิด
และมันเป็นเบื้องหลังผู้ชักใยให้อีพีชกับอีอ้นโทรมาอวยพรวันเกิดผม
เพราะมันต้องการเช็คว่าตอนนั้น ผมไม่ได้อยู่กะแม่
มันจะได้โทรมาคุยกับแม่ผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว ...

อีพีชโทรมาตอนเที่ยงกว่าๆ ตอนนั้นกำลังออกไปกินข้าวกะที่บ้าน
มันเลยสั่งอีอ้นโทรมาอีกทีตอนสามโมงกว่า ตอนนั้นผมอยู่บ้าน
ผมบอกว่าประมาณทุ่มนึง ผมจะออกไปกินข้าวกะเพื่อน ม.ปลาย
มันก็เลยรู้ และโทรมาหาแม่ผมช่วงที่ผมออกไปกินข้าว ...

แถมมันยังโทรไปบอกไอ้ต้น ไอ้คุง ว่าถ้าโทรมาอวยพรวันเกิด
ก็ห้ามพูดถึงไอ้วินโดยเด็ดขาด ...เดี๋ยวแผนแตก

นี่มึงจะมาอวยพรวันเกิด หรือมึงจะไปรบสงครามเกาหลีเหนือเนี่ย ?

ตีหนึ่ง ...
ผมโดนลากลงมานั่งกินเค้ก S&P ที่มันซื้อมาให้
ส่วนไอ้สองคนนั้น เดินไปผัดมาม่ากินในห้องครัว
(เออ ... มันมาผัดมาม่ากินตอนตีหนึ่งที่บ้านผม
เป็นเรื่องจริง ที่ไม่ได้ฝันหรือประสาทหลอนแน่ๆ)
ไอ้เอี่ยวยืนผัดไปก็เคืองแม่ผมไป ที่ทำแผนแตกบอกผมก่อนซะงั้น
ผมก็ถามแม่ผมหลายครั้งนะ ว่าไอ้สองคนนี้มันไม่ได้บอกเหรอ
ว่าห้ามบอกผม แม่ก็บอกว่า "ก็ไม่ได้พูดอะไรนิ"

ผมขอตัวกลับขึ้นไปนอนประมาณตีหนึ่งครึ่ง เพราะต้องตื่นเช้า...
เก็บเวลานอนได้แค่ 3 ชั่วโมงกว่าๆ ก็ต้องลงมาเปิดประตูให้ไอ้วิน
ซึ่งจะต้องไปขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่ตั้งแต่เช้า ...

แล้วผมก็ล้างหน้า แปรงฟัน ขับรถออกมาทำงานต่อเลย
...

เห็นความทุ่มเทของมันสองคนแล้วก็ ...
ไม่ดีใจก็จะใจร้ายกันเกินไปหน่อยแล้วละครับ
วันเกิดที่เป็นแค่วันธรรมดาๆของผม แต่กลับเป็นวันที่พิเศษ
สำหรับไอ้สองคนนี้ ...ถึงขนาดทุ่มเทมาบุกบ้านกลางดึก

“ขอบใจว่ะ ....”
เมื่อคืนก็อาจจะง่วงจนลืมบอกคำคำนี้กับมึงสองคน

แต่วันหลัง แค่ส่ง SMS หรือโทรมาก็ได้นะ ...

กูง่วง...

2.
พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปปักกิ่ง และเซี่ยงไฮ้ 6 วันครับ
ลาพักร้อนไปพบลมหนาว แล้วเดี๋ยวอาทิตย์หน้ามาเจอกัน