มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

1.
ผมกับพ่อผมไม่สนิทกันเท่าไร
ถ้าเทียบกับแม่แล้ว ผมสนิทกับแม่มากกว่าเยอะ
แล้วผมก็แทบไม่มีอะไรเหมือนกับพ่อผมเลย
เรามักมีความเห็นที่ไม่ตรงกัน
เรามักชอบอะไรไม่เหมือนกัน
เรามักตัดสินใจไม่เหมือนกัน

คงไม่ผิดนัก, ถ้าจะบอกว่ามีเพียง 3 สิ่งที่ผมมีเหมือนพ่อผม...
1. ความใจร้อน
2. เสียงดัง
3. เจี๊ยว

ตอนเด็กๆ ผมเรียกพ่อว่า “ป่าป๊า”
ตอนนี้ ไม่รู้ด้วยความขี้เกียจหรืออะไร ผมเรียกพ่อว่า “ป๊า”

ป๊าผมเป็นคนดุมาก ดุแบบชิบหายวายป่วง
ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะอากงก็ดุกับพ่อผมมากเหมือนกัน
พ่อผมโดนส่งไปเรียนที่ไต้หวันตั้งแต่เด็ก
กลับมาก็ให้ทำงานในโรงงานเลย ...
เพราะพ่อผมเป็นเด็กเกเรมาก่อน อากงก็เลยดัดสันดานด้วยวิธีนี้

พ่อผมคาดหวังให้ผมเรียนเก่งมาตลอด
ผมคิดว่า ผมเองก็ทำหน้าที่ตรงนี้ได้ดีพอสมควร
สอบได้ที่ 1 ในห้องหลายปีซ้อน ถึงไม่ได้ที่ 1 ก็ไม่เคยหลุด Top 5
แต่ทำไมดูเหมือนป๊าจะยังไม่เคยพอใจก็ไม่รู้
พอผมย้อนถามว่า แล้วตอนป๊าเรียน ป๊าสอบได้ที่เท่าไร
ป๊าก็เฉไฉตอบว่า “ก็ได้ที่หนึ่งบ้าง บ๊วยบ้าง”
...เป็นคำตอบที่ไม่เนียนเลยจริงๆ ชิส์ ...

ผมเคยโดนป๊าทำโทษให้นั่งคุกเข่าทั้งคืน
เพียงแค่ทะเลาะกับพี่ชาย ก็แค่นั้นเอง ...
เรื่องโดนตีนี่ไม่ต้องพูดถึง ผมผ่านมาเยอะแล้ว
เชื่อไหมว่า ... บางครั้งผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่าผมผิดอะไร ทำไมถึงต้องโดนทำโทษ

บ้านผมจะมีกฏเหล็กสำหรับลูกชายทั้ง 3 คน
ที่มีโทษสูงสุด คือ การยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด
ซึ่งนี่เป็นสาเหตุหลักที่ผมไม่ดูด ไม่ดื่ม ไม่เที่ยวเลย
(จริงๆ ผมดื่มในฐานะ social drinker ในสังคมและการงานเท่านั้น
ซึ่งจนป่านนี้แล้ว ป๊าคงไม่ว่าอะไรแล้วละ)

ก็นับว่าเป็นข้อดีข้อนึง ที่ทำให้ผมไม่ต้องเสียเงิน
ไปกับการแดกแหล้าและสูบบุหรี่เดือนละหลายบาททีเดียว

2.
จริงๆผมโตขึ้นมา ผมก็ยังโดนป๊าด่าอยู่เรื่อยๆนะ
แต่ผมก็จะไม่ตอบโต้อะไร จะเฉยๆเงียบๆมากกว่า
อยากด่าก็ด่าไป ...

แต่ผมมักจะแซวกึ่งจริงกึ่งเล่นกับแม่อยู่เสมอว่า
มีลูกอย่างผมก็ดีแค่ไหนแล้ว ...
...เรียนก็ดี เชิดหน้าชูตาตระกูลขนาดไหน
...ตอนเอนทรานซ์ ก็ติดจุฬาฯแบบไม่ต้องลุ้นเหงื่อตก
...เรียนยังไม่ทันจบ ก็ได้งานดีๆทำ
...เรื่องเกเรเถลไถลระรานชาวบ้านก็ไม่เคยมี ...

ลูกอย่างนี้หาได้ที่ไหนอีกเนี่ย ...?

เรื่องนึงที่ผมมักโดนป๊าด่าประจำตอนเด็กๆ
คือเมื่อเทียบกับพี่ชายและน้องชายของผมแล้ว
ผมถือเป็นคนที่ใช้เงินเปลืองที่สุด ...

พ่อผมเคยบอกผมตอนเรียนมหาลัยว่า
 “มึงใช้เงินเยอะกูไม่ว่านะ ... แต่ต่อไปมึงต้องหาเงินให้เยอะด้วย”

ตอนนี้ผมก็ยังคงใช้เงินเยอะเหมือนพิมพ์แบงก์เองได้เหมือนเดิม
แต่พ่อผมเลิกด่าผมเรื่องใช้เงินเปลืองแล้วครับ...
แถมเพื่อนพ่อบางคนยังรู้อีกว่าตอนนี้ผมหาเงินได้เยอะขนาดไหน

ฮี่โธ่ ... เอาลูกชายไปอวดเพื่อนก็ไม่บอก...

3.
อย่างที่บอกไปแหละ ว่าผมกับพ่อนี่คิดและชอบไม่เหมือนกันเลย
หลายปีที่ผ่านมา ผมทั้งพาและชวนครอบครัวไปกินข้าวหลายที่
ซึ่งส่วนมาก ผมก็เคยลองมาก่อนแล้วประทับใจ ...
ก็อยากจะให้พ่อแม่ได้กินของอร่อยบ้าง...

จากสถิติ...
ไม่เคยมีร้านไหนเลย ที่พ่อผมแสดงอาการปลาบปลื้มแบบออกหน้าออกตา
เกินครึ่ง พ่อบอกว่า “ไม่ได้เรื่อง” (แต่ทิ้งไว้สักพัก อยู่ๆแกก็ชวนไปกินร้านนั้นซะเอง)
... ถ้าพ่อบอกว่า “พอกินได้” --- เชฟกับเจ้าของร้านแทบจะปิดร้านฉลอง

ผมเคยซื้อขนมชั้นจากตลาดน้ำอัมพวากลับมา 3 กล่อง
ป๊าหยิบกินไปคำเดียว แกก็วางแล้วบอกว่า “หวานไป ...”
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร คิดว่าไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน เดี๋ยวเสียแล้วให้เป็นลาภปากหมาไป

...แต่วันรุ่งขึ้น ขนมชั้น 3 กล่องก็อันตรธานหายไปสิ้น
ผมไม่เชื่อหรอกว่าแม่ผมกินขนมชั้นคนเดียวหมด 3 กล่อง

ตอนไปฮ่องกง แกพาไปกินโจ๊กร้านประจำ (ซึ่งผมก็ไปกินเมื่อเดือนที่แล้ว)
แกก็สั่งโจ๊กตับหมู พร้อมกำชับว่านี่แหละ ... อร่อยที่สุด
แต่ผมไม่ชอบ ก็ผมไม่กินเครื่องในนี่หว่า ก็มาหาว่าผมโง่อีก เอ๊า ...

จริงๆผมก็รู้นะ ว่าป๊าชอบกินอะไร
บางทีโทรไปถามว่า อยู่ที่ห้าง จะให้ซื้ออะไรกลับไปให้มั้ย
ป๊าก็มักจะไม่เอา บอกว่า ไม่อยากกิน ไม่ชอบ ...อะไรก็ว่าไป
แต่เห็นซื้อไปทีไร ก็หมดทุกทีแหละ...

4.
ที่ไม่เหมือนกันมากๆ ระหว่างผมกับพ่อผมอีกอย่าง
คือ พ่อผมเป็น type บู๊ๆลุยๆ ทำงานหน้าบ้าน เก่งงานช่าง ซ่อมทุกอย่างในบ้านได้หมด
ทุกวันนี้แทบจะทุบกำแพงบ้านสร้างบ่อปลาเองแล้ว
ในขณะที่ผมจะเป็น type บุ๋น เป็นนักคิดที่ทำงานหลังบ้าน
ถนัดเรื่องการวางแผน และงานไม่ใช้กำลังมากกว่า

อย่าแปลกใจครับ ... ที่อยู่ดีๆพ่อผมมักจะเอารถของผมไปซ่อม
เอาไปปรับนู่นแก้นี่ ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้เสียอะไรนี่หว่า ...
แกชอบของแกอย่างนี้แหละ...

5.
ถ้าผมจำไม่ผิด ... วันนี้เป็นวันพ่อครั้งแรกในชีวิตของผม
ที่ผมไม่ได้อยู่เมืองไทย ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ... ไม่ได้อยู่กับแม่
... และไม่ได้อยู่กับป๊า...
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่ผมดีใจเนื้อเต้นทุกครั้ง เวลามารับผมที่โรงเรียน
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่ซื้อกาแฟ starbucks ให้ผมกินตอนอยู่ ม.ปลาย
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่เคยซื้อตั๋วเครื่องบิน first class ให้ผมไปฮ่องกงตอนเด็กๆ
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่ซื้อเครื่องเกม console 3-4 เครื่องให้ผมในชีวิตนี้
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่ดูจะเดือดเนื้อร้อนใจกว่าที่คิด ตอนที่ผมเจอก้อนเนื้อในปอด
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่ยืนชิดขอบเวที เวลาที่ผมรับโล่ รับวุฒิบัตร ตอนเรียนประถม
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่ผมกล่าวขอบคุณใน speech วันรับปริญญาในฐานะหัวหน้านิสิต
...ผมหมายถึง ป๊าคนที่มีแค่ 3 อย่างที่เหมือนกันผม
...ผมหมายถึง ป๊าคนเดียวกับที่พูดถึงใน 4 บทย่อยแรกนั่นแหละ

6.
ถึงจะรู้ว่าป๊าไม่ได้มาอ่าน
ถึงจะรู้ว่าป๊าคงไม่ได้ยิน
...รักป๊านะ

สุขสันต์วันพ่อครับ ชาวไทยทุกท่าน
ขอให้ในหลวงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

ปล. อยากจะทำซึ้ง หารูปคู่ของป๊ากับผมมาแปะปิดท้าย
แต่ควานหารูปทั้ง HDD มีอยู่รูปเดียวคือ ถ่ายตอนรับปริญญา
ซึ่งหน้าเหียกมาก ... เลยตัดสินใจไม่เอามาลงครับ