7 เรื่องจริงเกี่ยวกับกัมพูชาที่คนไทยไม่ค่อยรู้
posted on 26 Dec 2007 23:25 by bongtao in cambodia
สำหรับคนที่ยังไม่เคยไปเขมรมาก่อน
หรือว่าเคยไปเมื่อนานมาแล้ว...
หรือว่าเคยไปแค่บ่อนที่ปอยเปต หรือเกาะกง...
คุณนึกภาพของประเทศนี้ไว้ยังไงบ้างครับ?
ยังนึกภาพถนนที่มีแต่ฝุ่นแดงๆ เด็กขอทานจำนวนมหาศาล
ที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาโจมตีคุณทันทีที่เห็นเงินในมือคุณ
คิดภาพแบบนี้อยู่ในหัวใช่มั้ยครับ ?
กดปุ่ม delete ลบภาพพวกนั้นออกแล้วคิดใหม่ครับ
นี่คือ 7 เรื่องจริงในกัมพูชาที่คนไทยไม่ค่อยรู้
01. เขมรกำลังจะเปิดใช้เครือข่ายมือถือ 3G ในปีหน้า!
อึ้งล่ะสิ ...แต่นี่คือความจริงที่ตบหน้าเครือข่ายมือถือในเมืองไทยเข้าฉาดใหญ่
เพราะตอนนี้ระบบ Mfone ซึ่งเป็นเครือข่ายมือถือของท่านอดีตนายกฯของเรา
ได้โฆษณาอย่างตู้มต้ามว่า คนเขมรจะมีมือถือ 3G ใช้ในปีหน้า ชัวร์ป้าบๆจ้ะ
ผมเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปได้อย่างแน่นอน...
เพราะคนเขมรใช้มือถืออย่างบ้าคลั่งมากกว่าคนไทย
มีคนเขมรจำนวนมากที่ใช้มือถือที่ราคาแพงกว่าเงินเดือนของตัวเอง 2 เท่า
ที่นี่มือถือทำหน้าที่เป็นเครื่องชี้วัดสถานะทางสังคมที่ชัดเจนกว่าบ้านเรา
(จริงๆบ้านเราก็เคยมียุคนั้น แต่ก็น่าจะผ่านไปแล้ว ...)
ดังนั้น การที่มีผู้บริโภคจำนวนมากยอมซื้อมือถือระดับ Hi-End
ย่อมเป็นสัญญาณที่ดีในการลงทุนเครือข่าย 3G
เพราะมือถือส่วนใหญ่ที่ขายได้ก็น่าจะรองรับระบบนี้อยู่แล้ว
ไม่ต้องแปลกใจ ถ้าผมบอกว่าทุกวันนี้ มีพี่ๆในทีมของผมที่ใช้เทคโนโลยี
จำพวก GPRS หรือ EDGE เพื่อ connect เข้าอินเตอร์เนทที่นี่เป็นประจำ
เพราะมันเสถียรมากกว่าระบบอินเตอร์เนทในออฟฟิศซะอีก
ผมคงไม่ได้ยินดีปรีดาไปกับคนเขมรที่จะมี 3G ใช้กัน
แต่ก็ขอภาวนาว่าหลังจากที่มี 3G ใช้กันแล้ว ก็ขอให้มี content ดีๆ
โดยเฉพาะริงโทนมาให้ชาวเขมรเลือกโหลดมาใช้กันหน่อยเถิด
เพราะทุกวันนี้ ได้ยินเสียงริงโทนเพลงเขมรของพวกลูกน้องดังขึ้นมาทีไร
มีอันต้องประสาทแดก แทบจะหยิบมือถือมันเขวี้ยงข้างฝาจริงๆ
02. น้ำมันเบนซินธรรมดาที่นี่ราคาลิตรละ 45 บาท
ใครที่คิดว่า ประเทศที่ไม่เจริญเท่าบ้าน จะหมายถึงของจะไม่แพงเท่าบ้านเรา
...คิดใหม่ครับ ...สมการนี้ใช้ไม่ได้ครับ...
ข้าวของในเขมรนี่จัดว่าแพงมากๆ เพราะเป็นประเทศที่ import ทุกอย่าง
ทั้งอาหาร และข้าวของเครื่องใช้ ส่วนมากก็มาจากเวียดนามและไทย
ไอ้ที่แพงที่สุดก็เห็นจะเป็นน้ำมันนี่แหละครับ...
ตอนนี้ราคาน้ำมันเบนซินตามปั๊มน้ำมันอยู่ที่ราวๆลิตรละ 44-45 บาท
ซึ่งนั่นหมายความว่า กว่าจะเติมให้เต็มถัง อาจะต้องใช้เงินถึง 2,000 บาท!!!
นั่นมันแทบจะเท่ากับเงินเดือนของชนชั้นแรงงานที่นี่เชียวนะเว้ย!
จริงๆผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ว่าทำไมน้ำมันที่นี่ถึงแพงมาก
คนส่วนใหญ่ที่นี่อาจจะไม่เดือดร้อนเท่าบ้านเรา เพราะเขาขี่มอเตอร์ไซค์
(ซึ่งตอนนี้ Yamaha Fino กำลังเป็นที่ปลาบปลื้มของแซ้บบอยสก๊อยเกิร์ลที่นี่)
เวลาเขาเติมน้ำมัน ก็เติมเอาจากแผงริมถนน ที่จะมีน้ำมันแบ่งขาย
กรอกใส่ขวดเป๊ปซี่ลิตร ซึ่งราคาก็จะถูกลงมาหน่อย ...
(ผมว่าถ้าเป๊ปซี่หรือโค้กมีปัญหาเรื่องขวดลิตรหายไปจากระบบ
ก็น่าจะมาไล่ล่าแถวๆนี้ จะได้ขวดกลับไปวนใช้ได้อีกเยอะเชียวล่ะ)
แต่เมื่อสองสามปีที่ผ่านมา ก็มีข่าวใหญ่ว่า เขมรพบแหล่งน้ำมัน
ซึ่งเขาพบจริงๆครับ แต่ยังไม่มีการประมูลว่าใครจะเป็นเจ้าของสัมปทาน
แต่ก็สร้างความฝันให้คนทั้งประเทศว่าจะน้ำมันหลุมนี้นี่แหละ
ที่จะเป็นความหวังในการฉุดดึงให้ประเทศหลุดพ้นความยากจนเสียที
แต่ถ้าพิจารณาจริงๆ ผมว่าเป็นไปได้ยากมากๆ
ในทางวิชาการ เขาจะมีแสลงคำว่า Oil Curse หรือคำสาปน้ำมัน
เพราะว่าจากสถิติที่ผ่านมา ไม่มีประเทศไหนที่ค้นพบแหล่งน้ำมัน
แล้วพลิกประเทศจากยากจนมาเป็นประเทศร่ำรวยในพริบตา ...
เพราะอะไร???
แหม ... ก็น้ำมันนี่ออกจะหอมหวลยวนยั่ว ใครๆก็อยากเป็นเจ้าของ
ก็เลยเกิดคอรัปชั่นกันบานทะโร่ สรุปแล้วเงินไปเข้ากระเป๋าใครมั่งก็ไม่รู้
รู้แต่ว่า ... เข้าแค่ไม่กี่กระเป๋า ...ตาสีตาสีก็จงทำนากันต่อไป
03. เขมรมี Pizza Company, Swensen’s และ KFC กำลังจะตามมา
ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นประเทศยากจน แต่ในพนมเปญก็มีคนระดับกลาง
หรือพวก middle-upper อยู่ไม่น้อยครับ ... คนพวกนี้เรียกได้ว่ากินดีอยู่ดี
เดินห้าง ซื้อของมียี่ห้อ และไปเที่ยวเมืองนอก ไม่ต่างจากเมืองไทยเลย
นั่นก็ไม่แปลก ถ้า fastfood chain จะเข้ามาทำตลาดในพนมเปญ
ซึ่งผู้บุกเบิกก็ไม่ใช่ใคร กลุ่ม Minor Food จากบ้านเรานี่แหละ
ร้านแรกที่เอาเข้ามาก็คือ Pizza Company ที่เปิดในห้างหนึ่งสาขา
และแบบ stand alone อีกสาขานึง ซึ่งคนก็ล้นหลามทะลักทลายมาก
วันเสาร์อาทิตย์นี่ไม่ต้องไปกินเลย เพราะต่อแถวกินกันประหนึ่งฟูจิบ้านเรา
ส่วนเมนู ก็เหมือนๆของบ้านเรานี่แหละ แต่มีภาษาเขมรด้วย ...
ราคาก็จะแพงกว่าบ้านเราอยู่ประมาณ 10-20%
ส่วน Swensen’s นี่เพิ่งเข้ามาเปิดเมื่อช่วง Q3 ของปีนี้เอง
เปิดที่ห้างเดียวกับ Pizza Company นี่แหละ ...แต่ร้านเล็กนิดเดียว
สนนราคา scoop เดี่ยวลูกละ 1.20 US$ (ประมาณ 41 บาท)
ซึ่งเมื่อเทียบกับราคาในบ้านเรา ก็นับว่าสมเหตุสมผลทีเดียวแหละ
แต่ Swensen’s ที่นี่ต่างจากเมืองไทยอยู่ 2 อย่างหลักๆ คือ
1. ไม่เสิร์ฟน้ำเปล่าฟรี
2. ไม่มีเมนูโปรโมชั่น (ตระกูล 69)
ซึ่งก็คงไม่กล้าจะเรียกร้องอะไร เพราะกลัวเด็กเสิร์ฟมันจะด่ากลับ
“มีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว ...แดกๆเข้าไปเถอะ...”
ส่วน KFC จะตามเข้ามาเดือน พ.ค. ปีหน้าครับ
แต่ไม่ได้บริหารด้วยเครือ Yum! ของบ้านเรา แต่เป็นของมาเลเซีย
ได้ข่าวว่าจะเปิดที่ พนมเปญ เสียมเรียบ และกัมปงโสม (เมืองตากอากาศ)
คาดว่าการมาถึงของแบรนด์ดังเหล่านี้ มีผลรุนแรงกับเครือ Lucky
ซึ่งเป็นแบรนด์ซุปเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งมีทำฟาสต์ฟู้ดอารมณ์เดียวกับ McDonald
แล้วก็มีขายไอติม Gelato ด้วย ... เพราะสินค้าทดแทนกันได้หมด
แถมราคาเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไรด้วย ...
อ้อ ...ที่สนามบินก็มีแดรี่ควีนด้วยล่ะ ทีมผมนี่กินกันประจำ
คล้ายๆจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ที่เวลาไปส่งใครที่สนามบินกลับบ้าน
ก็มักจะนั่งกินไอติมแดรี่ควีนกันก่อน ทั้งนายทั้งลูกน้อง นั่งกินกันหมดแหละ
แต่ราคาที่นี่ก็มหาโหดครับ แค่ไอติมโคนธรรมดาๆ บ้านเราแค่ 10 บาท
ที่นี่ขายอันละ 1 US$ (34 บาท) โหดน่ากลัวมากๆ ...
นี่เมื่อเช้าผมเพิ่งไปรับคนที่สนามบิน เห็นแว้บๆว่าราคาปรับขึ้นไปอีกแล้ว
แต่ถ้าไม่คิดอะไรมาก กินนานๆทีก็นับว่าไม่เลวครับ
04. โดยเฉลี่ย, คนเขมรพูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าคนไทย
ผมไม่ได้บอกว่าคนเขมรทุกคนพูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าคนไทยนะ
แต่ถ้าเทียบในระดับ “คนทำงาน” ด้วยกัน ผมเชื่อว่าอย่างนั้นนะ
เพราะนี่ผมเทียบง่ายๆ กับเพื่อนๆผมในออฟฟิศที่กรุงเทพฯนี่แหละ
เจอฝรั่งทีนี่อึ้งแดก แต่คนที่นี่กลับพูดภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดี
อย่างน้อยก็สามารถสื่อสารได้ดีในระดับนึงเลยล่ะ
พอลองสังเกตตามร้านรวงริมทาง ไม่ว่าจะเป็นร้านอะไร ย่านไหน
ทั้งร้านขายวัสดุก่อสร้าง ร้านเครื่องเขียน ร้านอาหาร ร้านขายมือถือ
ทุกร้านจะมีชื่อภาษาอังกฤษกำกับเป็นบรรทัดเล็กๆในป้ายร้านเสมอ
ซึ่งก็เลยทำให้ผมจำชื่อร้านในเมืองนี้ได้ง่ายขึ้นเยอะเลย
ผมเดาว่า ส่วนนึงมันเกิดจากการตกเป็นอาณานิคมมาก่อนด้วยล่ะ
จากการเคยคุยกับเถ้าแก่ หรือเจ้าของกิจการที่ค่อนข้างมีอายุ
ส่วนมากก็สามารถพูดอังกฤษได้ บางคนก็พูดฝรั่งเศสได้ด้วย
แต่นี่ผมพูดถึง “ทักษะการสื่อสาร” ด้วยการพูดเท่านั้นนะครับ
ผมปวดกบาลกับการเขียนภาษาอังกฤษของคนที่นี่มากๆ
จนผมมีหน้าที่อีกอย่างทุกวัน คือการสอนลูก vocabulary ให้ลูกน้อง
เพราะบางคำมันผิดแบบ ...เอ่อ ...เช่น
attach มันเขียนว่า attack
เอ่อ ... มึงฮะ ... ไฟล์ excel นี่มันโจมตีคนรับเลยใช่มั้ยเนี่ย
billboard มันเขียนว่า build board
เออ ...มันคงเข้าใจว่าจะบิลบอร์ด แปลว่า “สร้างบอร์ด” ซึ่งจริงๆก็ไม่ผิด
ดังนั้น งานจำพวกแปลเอกสาร แต่งสคริปต์ หรืองานที่ต้องเป็นทางการ
ผมไม่เคยปล่อยให้ลูกน้องผมทำเลย ทำเองดีกว่า ...ทีเดียวจบ
เพราะให้มันทำ ผมก็ต้องกลับมาแก้อยู่ดี ใช้เวลานานกว่าเดิมอีก
05. เขมรไม่มีแผงนิตยสาร
เป็นเรื่องที่แย่อย่างนึง ...คนเขมรไม่ชอบอ่านหนังสือ
ผมขออนุญาตเหมารวมเลยครับ เพราะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
มันสังเกตได้จาก จำนวนหัวนิตยสารที่นี่ มีไม่ถึง 10 หัว
ที่สำคัญคือ ใน 10 หัวนั้นแบ่งออกได้แค่สองประเภท
1. หนังสือซุบซิบดารา ปกิณกะ อารมณ์คู่สร้างคู่สม
2. หนังสือโทรศัพท์มือถือ
...มีแค่นี้จริงๆครับ หนังสือแนวอื่นๆจริงๆก็มี แต่น้อยมาก
ตอนนี้ผมเห็นเพิ่งมีนิตยสารอารมณ์ “บ้านและสวน” เพิ่งออกใหม่
ก็ทำออกมาได้สวยพอสมควร แต่ยอดพิมพ์ก็น้อยเหลือเกิน
หนังสือประเภทแรกนี่ฮิตมาก ไม่มีกลุ่มเป้าหมายชัดเจน
เพราะใครๆก็อ่าน เห็นได้ทั่วไปทั้งประเทศ ...
ผมซื้อเก็บไว้แล้วฉบับนึง ไว้จะสแกนมาให้ดู ฮามากๆ
ราคาเท่ากันทุกเล่มคือ 45 บาท ใครที่อยากลง print ad
ก็ต้องลงในหนังสือพวกนี้แหละ เพราะยอดพิมพ์สูงที่สุด และขายดี
ถึงจะไม่ตรง target แต่อย่างน้อยก็ยังได้ในแง่ของ reach สูง
อันดับหนึ่งของประเภทนี้ ชื่อ “อังกอร์ธม”
ส่วนอันดับสอง เคยเป็นอันดับหนึ่งมาก่อน ชื่อ “ป๊อปปูล่าร์”
ส่วนหนังสือพิมพ์ ที่นี่มีรายใหญ่อยู่ไม่กี่ราย คล้ายๆบ้านเรา
เจ้าตลาดอย่างไทยรัฐบ้านเรา ที่นี่ชื่อ “เกาะสันติเพียบ”
ส่วนอันดับสองอย่างเดลินิวส์ ที่นี่คือ “รัศมีกัมพูเชีย”
ข่าวที่ลงก็ไม่ต่างจากบ้านเราเลย เน้นข่าวฆาตกรรม และอุบัติเหตุ
มีแต่รูปอุบาทว์ๆสยดสยองไม่แพ้ไทยรัฐ เดลินิวส์บ้านเรา
ด้วยจำนวนยอดพิมพ์ก็น้อย และความหลากหลายก็น้อย
ที่นี่เลยไม่มีแผงนิตยสาร แต่เขาจะใช้วิธีแขวนหนังสือขาย
ซึ่งก็จะแขวนหนังสือหน้าตาเหมือนกันเป็นตับๆห้อยลงมา
...ใครจะซื้อก็เด็ดออกมาเล่มนึง แล้วเดินไปจ่ายตังค์ ...
ซึ่งแผงแบบนี้ก็มีให้เห็นทั่วไปตามริมถนน แผงนึงก็มีให้เลือก
อย่างมากก็ไม่เกิน 4-5 หัว ... แค่นั้นเอง ...น่าเศร้าไหม
06. บนถนนมีคนขับรถที่ถือใบขับขี่ไม่ถึง 10%
เป็นตัวเลขที่น่าตกใจไหม... ว่าถ้าสุ่มตรวจคนขับมอเตอร์ไซค์
ที่วิ่งกันพล่านเต็มไปถนน ...จะมีแค่ 4 คันจาก 100 คัน
ที่คนขับพร้อมจะหยิบใบขับขี่ออกมาให้คุณตำรวจเชยชม
ผมเคยลองสุ่มถามจากเด็กๆในออฟฟิศ ก็ได้ตัวเลขที่ไม่ต่างกัน
คือแทบไม่มีใครที่ถือใบขับขี่เลย หากทำผิดกฏจราจรก็จ่ายเงินเอา
ซึ่งเอาเข้าจริง ในพนมเปญก็มีตำรวจจราจรแทบจะนับหัวได้...
ซึ่งสาเหตุที่คนไม่ไปทำใบขับขี่ ก็เพราะว่ามันทำลำบาก
นับจากวันสอบ กว่าจะได้ก็ร่วมสามเดือน ...
แถมไม่มีก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร แล้วจะทำไปทำไม
เออ ...คิดง่ายดีเนอะ
ผมไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุนี้หรือเปล่า ที่ทำให้มารยาทการใช้รถใช้ถนน
ของคนที่นี่จัดเข้าขั้น “เลวทราม” ...แย่กว่า “เลวร้าย” อีกนะเนี่ย
ลองนึกภาพดูนะครับ ว่าถ้าเรากำลังขับรถบนนถนนเส้นนึงในไทย
สมมติว่าถนนเส้นนั้นไม่มีเกาะกลางถนน แล้วเราอยากจะเข้าซอย
ซึ่งอยู่ด้านขวามือ เราจะทำยังไง ???
..ปกติชน ก็มักจะชิดเลนขวาสุด ชะลอความเร็ว ตีไฟเลี้ยวขวาล่วงหน้า
แล้วค่อยชลอรถไปจ่อที่หน้าปากซอย รอให้ไม่มีรถสวนมาจากเลนตรงข้าม
แล้วจึงค่อยเลี้ยวเข้าซอย ...ใช่มั้ยฮะ ใช่มั้ยฮะ ใช่มั้ยอะ ...
แต่ไอ้คนที่นี่ มันจะ “แถก” ...
คือมันจะเริ่มแถกเป็นเส้นทะแยงมุมเข้าไปในเลนที่รถที่สวนมา ตั้งแต่ 100 เมตรก่อนถึงซอย
ค่อยๆตัดเฉียงไปเรื่อยจนกว่าจะถึงซอย จะได้ไม่ต้องไปจ่อรอที่ปากซอย
ดังนั้น การขับรถที่นี่ ต้องพึงระลึกเสมอว่า ในเลนของคุณไม่ได้มีแค่รถ
ที่วิ่งไปในทิศทางเดียวกับคุณเสมอไป มันอาจจะมีรถที่ย้อนศรมา หรือ “แถก” มา
...ดังนั้น การขับรถที่นี่ต้องตั้งสติตลอดเวลานะครับ
แล้วที่บ้าไปกว่านั้นคือ ...เกือบ 80% ของรถมอเตอร์ไซค์ที่นี่
“ถอดกระจกมองหลังออกทั้งสองข้าง” ...
มันคงถือว่า มอเตอร์ไซค์เป็นประชากรกลุ่มใหญ่บนถนนที่นี่
ดังนั้น มันอยากจะทำอะไรมันก็ทำ ไม่ต้องกลัวรถใหญ่
คือบทมันจะเบี่ยงซ้าย มันก็เบี่ยง จะเบี่ยงขวามันก็เบี่ยง
มันไม่ต้องเปิดไฟเลี้ยว ไม่ต้องโบกมือขอทาง และไม่ต้องมองหลัง !!!
เวลาเห็นอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์ทีไร ...ก็ไม่น่าแปลกใจ...
ออกจะสมน้ำหน้านิดๆด้วยซ้ำ...
ช่วงเช้าบางวัน ผมอาจจะเจอรถติดแบบไม่มีสาเหตุ
ซึ่งจริงๆมันเกิดจากการ “พันกัน” ตรงสี่แยกแค่นั้นเอง
เพราะมันไม่มีตำรวจจราจรคอยควบคุม ไฟจราจรนี่เอาไว้บูชา แดงกูก็จะไป
ไอ้ทางนั้นก็จะไป ไอ้ทางนี้ก็จะไป ... สรุปแล้วมันก็มาพันกันตรงกลางสี่แยก
ไม่มีใครได้ไปซะที พอเริ่มจะขยับๆได้ ก็จะมีมอเตอร์ไซค์แทรกเข้ามาอีก
...เออ ...เอาเข้าไป ...ห่านจิก!
07. “เกาะกง” เป็นชื่อจังหวัด ไม่ใช่ชื่อเกาะ
ผมว่าคนไทยหลายคนเข้าใจผิด ว่าเกาะกงเป็นเกาะนึงในทะเล
แต่จริงๆมันคือจังหวัดครับ อยู่ภาคใต้ของประเทศ ติดกับจังหวัดตราด
ขึ้นชื่อว่ามีคาสิโนที่ยิ่งใหญ่อลังการไม่แพ้ด่านปอยเปต ...
ใครที่เข้าใจว่ามันเป็นเกาะมาตลอด ขอให้รับทราบไว้ ณ ที่นี้ครับ
หรือว่าเคยไปเมื่อนานมาแล้ว...
หรือว่าเคยไปแค่บ่อนที่ปอยเปต หรือเกาะกง...
คุณนึกภาพของประเทศนี้ไว้ยังไงบ้างครับ?
ยังนึกภาพถนนที่มีแต่ฝุ่นแดงๆ เด็กขอทานจำนวนมหาศาล
ที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาโจมตีคุณทันทีที่เห็นเงินในมือคุณ
คิดภาพแบบนี้อยู่ในหัวใช่มั้ยครับ ?
กดปุ่ม delete ลบภาพพวกนั้นออกแล้วคิดใหม่ครับ
นี่คือ 7 เรื่องจริงในกัมพูชาที่คนไทยไม่ค่อยรู้
01. เขมรกำลังจะเปิดใช้เครือข่ายมือถือ 3G ในปีหน้า!
อึ้งล่ะสิ ...แต่นี่คือความจริงที่ตบหน้าเครือข่ายมือถือในเมืองไทยเข้าฉาดใหญ่
เพราะตอนนี้ระบบ Mfone ซึ่งเป็นเครือข่ายมือถือของท่านอดีตนายกฯของเรา
ได้โฆษณาอย่างตู้มต้ามว่า คนเขมรจะมีมือถือ 3G ใช้ในปีหน้า ชัวร์ป้าบๆจ้ะ
ผมเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปได้อย่างแน่นอน...
เพราะคนเขมรใช้มือถืออย่างบ้าคลั่งมากกว่าคนไทย
มีคนเขมรจำนวนมากที่ใช้มือถือที่ราคาแพงกว่าเงินเดือนของตัวเอง 2 เท่า
ที่นี่มือถือทำหน้าที่เป็นเครื่องชี้วัดสถานะทางสังคมที่ชัดเจนกว่าบ้านเรา
(จริงๆบ้านเราก็เคยมียุคนั้น แต่ก็น่าจะผ่านไปแล้ว ...)
ดังนั้น การที่มีผู้บริโภคจำนวนมากยอมซื้อมือถือระดับ Hi-End
ย่อมเป็นสัญญาณที่ดีในการลงทุนเครือข่าย 3G
เพราะมือถือส่วนใหญ่ที่ขายได้ก็น่าจะรองรับระบบนี้อยู่แล้ว
ไม่ต้องแปลกใจ ถ้าผมบอกว่าทุกวันนี้ มีพี่ๆในทีมของผมที่ใช้เทคโนโลยี
จำพวก GPRS หรือ EDGE เพื่อ connect เข้าอินเตอร์เนทที่นี่เป็นประจำ
เพราะมันเสถียรมากกว่าระบบอินเตอร์เนทในออฟฟิศซะอีก
ผมคงไม่ได้ยินดีปรีดาไปกับคนเขมรที่จะมี 3G ใช้กัน
แต่ก็ขอภาวนาว่าหลังจากที่มี 3G ใช้กันแล้ว ก็ขอให้มี content ดีๆ
โดยเฉพาะริงโทนมาให้ชาวเขมรเลือกโหลดมาใช้กันหน่อยเถิด
เพราะทุกวันนี้ ได้ยินเสียงริงโทนเพลงเขมรของพวกลูกน้องดังขึ้นมาทีไร
มีอันต้องประสาทแดก แทบจะหยิบมือถือมันเขวี้ยงข้างฝาจริงๆ
02. น้ำมันเบนซินธรรมดาที่นี่ราคาลิตรละ 45 บาท
ใครที่คิดว่า ประเทศที่ไม่เจริญเท่าบ้าน จะหมายถึงของจะไม่แพงเท่าบ้านเรา
...คิดใหม่ครับ ...สมการนี้ใช้ไม่ได้ครับ...
ข้าวของในเขมรนี่จัดว่าแพงมากๆ เพราะเป็นประเทศที่ import ทุกอย่าง
ทั้งอาหาร และข้าวของเครื่องใช้ ส่วนมากก็มาจากเวียดนามและไทย
ไอ้ที่แพงที่สุดก็เห็นจะเป็นน้ำมันนี่แหละครับ...
ตอนนี้ราคาน้ำมันเบนซินตามปั๊มน้ำมันอยู่ที่ราวๆลิตรละ 44-45 บาท
ซึ่งนั่นหมายความว่า กว่าจะเติมให้เต็มถัง อาจะต้องใช้เงินถึง 2,000 บาท!!!
นั่นมันแทบจะเท่ากับเงินเดือนของชนชั้นแรงงานที่นี่เชียวนะเว้ย!
จริงๆผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ว่าทำไมน้ำมันที่นี่ถึงแพงมาก
คนส่วนใหญ่ที่นี่อาจจะไม่เดือดร้อนเท่าบ้านเรา เพราะเขาขี่มอเตอร์ไซค์
(ซึ่งตอนนี้ Yamaha Fino กำลังเป็นที่ปลาบปลื้มของแซ้บบอยสก๊อยเกิร์ลที่นี่)
เวลาเขาเติมน้ำมัน ก็เติมเอาจากแผงริมถนน ที่จะมีน้ำมันแบ่งขาย
กรอกใส่ขวดเป๊ปซี่ลิตร ซึ่งราคาก็จะถูกลงมาหน่อย ...
(ผมว่าถ้าเป๊ปซี่หรือโค้กมีปัญหาเรื่องขวดลิตรหายไปจากระบบ
ก็น่าจะมาไล่ล่าแถวๆนี้ จะได้ขวดกลับไปวนใช้ได้อีกเยอะเชียวล่ะ)
แต่เมื่อสองสามปีที่ผ่านมา ก็มีข่าวใหญ่ว่า เขมรพบแหล่งน้ำมัน
ซึ่งเขาพบจริงๆครับ แต่ยังไม่มีการประมูลว่าใครจะเป็นเจ้าของสัมปทาน
แต่ก็สร้างความฝันให้คนทั้งประเทศว่าจะน้ำมันหลุมนี้นี่แหละ
ที่จะเป็นความหวังในการฉุดดึงให้ประเทศหลุดพ้นความยากจนเสียที
แต่ถ้าพิจารณาจริงๆ ผมว่าเป็นไปได้ยากมากๆ
ในทางวิชาการ เขาจะมีแสลงคำว่า Oil Curse หรือคำสาปน้ำมัน
เพราะว่าจากสถิติที่ผ่านมา ไม่มีประเทศไหนที่ค้นพบแหล่งน้ำมัน
แล้วพลิกประเทศจากยากจนมาเป็นประเทศร่ำรวยในพริบตา ...
เพราะอะไร???
แหม ... ก็น้ำมันนี่ออกจะหอมหวลยวนยั่ว ใครๆก็อยากเป็นเจ้าของ
ก็เลยเกิดคอรัปชั่นกันบานทะโร่ สรุปแล้วเงินไปเข้ากระเป๋าใครมั่งก็ไม่รู้
รู้แต่ว่า ... เข้าแค่ไม่กี่กระเป๋า ...ตาสีตาสีก็จงทำนากันต่อไป
03. เขมรมี Pizza Company, Swensen’s และ KFC กำลังจะตามมา
ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นประเทศยากจน แต่ในพนมเปญก็มีคนระดับกลาง
หรือพวก middle-upper อยู่ไม่น้อยครับ ... คนพวกนี้เรียกได้ว่ากินดีอยู่ดี
เดินห้าง ซื้อของมียี่ห้อ และไปเที่ยวเมืองนอก ไม่ต่างจากเมืองไทยเลย
นั่นก็ไม่แปลก ถ้า fastfood chain จะเข้ามาทำตลาดในพนมเปญ
ซึ่งผู้บุกเบิกก็ไม่ใช่ใคร กลุ่ม Minor Food จากบ้านเรานี่แหละ
ร้านแรกที่เอาเข้ามาก็คือ Pizza Company ที่เปิดในห้างหนึ่งสาขา
และแบบ stand alone อีกสาขานึง ซึ่งคนก็ล้นหลามทะลักทลายมาก
วันเสาร์อาทิตย์นี่ไม่ต้องไปกินเลย เพราะต่อแถวกินกันประหนึ่งฟูจิบ้านเรา
ส่วนเมนู ก็เหมือนๆของบ้านเรานี่แหละ แต่มีภาษาเขมรด้วย ...
ราคาก็จะแพงกว่าบ้านเราอยู่ประมาณ 10-20%
ส่วน Swensen’s นี่เพิ่งเข้ามาเปิดเมื่อช่วง Q3 ของปีนี้เอง
เปิดที่ห้างเดียวกับ Pizza Company นี่แหละ ...แต่ร้านเล็กนิดเดียว
สนนราคา scoop เดี่ยวลูกละ 1.20 US$ (ประมาณ 41 บาท)
ซึ่งเมื่อเทียบกับราคาในบ้านเรา ก็นับว่าสมเหตุสมผลทีเดียวแหละ
แต่ Swensen’s ที่นี่ต่างจากเมืองไทยอยู่ 2 อย่างหลักๆ คือ
1. ไม่เสิร์ฟน้ำเปล่าฟรี
2. ไม่มีเมนูโปรโมชั่น (ตระกูล 69)
ซึ่งก็คงไม่กล้าจะเรียกร้องอะไร เพราะกลัวเด็กเสิร์ฟมันจะด่ากลับ
“มีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว ...แดกๆเข้าไปเถอะ...”
ส่วน KFC จะตามเข้ามาเดือน พ.ค. ปีหน้าครับ
แต่ไม่ได้บริหารด้วยเครือ Yum! ของบ้านเรา แต่เป็นของมาเลเซีย
ได้ข่าวว่าจะเปิดที่ พนมเปญ เสียมเรียบ และกัมปงโสม (เมืองตากอากาศ)
คาดว่าการมาถึงของแบรนด์ดังเหล่านี้ มีผลรุนแรงกับเครือ Lucky
ซึ่งเป็นแบรนด์ซุปเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งมีทำฟาสต์ฟู้ดอารมณ์เดียวกับ McDonald
แล้วก็มีขายไอติม Gelato ด้วย ... เพราะสินค้าทดแทนกันได้หมด
แถมราคาเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไรด้วย ...
อ้อ ...ที่สนามบินก็มีแดรี่ควีนด้วยล่ะ ทีมผมนี่กินกันประจำ
คล้ายๆจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ที่เวลาไปส่งใครที่สนามบินกลับบ้าน
ก็มักจะนั่งกินไอติมแดรี่ควีนกันก่อน ทั้งนายทั้งลูกน้อง นั่งกินกันหมดแหละ
แต่ราคาที่นี่ก็มหาโหดครับ แค่ไอติมโคนธรรมดาๆ บ้านเราแค่ 10 บาท
ที่นี่ขายอันละ 1 US$ (34 บาท) โหดน่ากลัวมากๆ ...
นี่เมื่อเช้าผมเพิ่งไปรับคนที่สนามบิน เห็นแว้บๆว่าราคาปรับขึ้นไปอีกแล้ว
แต่ถ้าไม่คิดอะไรมาก กินนานๆทีก็นับว่าไม่เลวครับ
04. โดยเฉลี่ย, คนเขมรพูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าคนไทย
ผมไม่ได้บอกว่าคนเขมรทุกคนพูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าคนไทยนะ
แต่ถ้าเทียบในระดับ “คนทำงาน” ด้วยกัน ผมเชื่อว่าอย่างนั้นนะ
เพราะนี่ผมเทียบง่ายๆ กับเพื่อนๆผมในออฟฟิศที่กรุงเทพฯนี่แหละ
เจอฝรั่งทีนี่อึ้งแดก แต่คนที่นี่กลับพูดภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดี
อย่างน้อยก็สามารถสื่อสารได้ดีในระดับนึงเลยล่ะ
พอลองสังเกตตามร้านรวงริมทาง ไม่ว่าจะเป็นร้านอะไร ย่านไหน
ทั้งร้านขายวัสดุก่อสร้าง ร้านเครื่องเขียน ร้านอาหาร ร้านขายมือถือ
ทุกร้านจะมีชื่อภาษาอังกฤษกำกับเป็นบรรทัดเล็กๆในป้ายร้านเสมอ
ซึ่งก็เลยทำให้ผมจำชื่อร้านในเมืองนี้ได้ง่ายขึ้นเยอะเลย
ผมเดาว่า ส่วนนึงมันเกิดจากการตกเป็นอาณานิคมมาก่อนด้วยล่ะ
จากการเคยคุยกับเถ้าแก่ หรือเจ้าของกิจการที่ค่อนข้างมีอายุ
ส่วนมากก็สามารถพูดอังกฤษได้ บางคนก็พูดฝรั่งเศสได้ด้วย
แต่นี่ผมพูดถึง “ทักษะการสื่อสาร” ด้วยการพูดเท่านั้นนะครับ
ผมปวดกบาลกับการเขียนภาษาอังกฤษของคนที่นี่มากๆ
จนผมมีหน้าที่อีกอย่างทุกวัน คือการสอนลูก vocabulary ให้ลูกน้อง
เพราะบางคำมันผิดแบบ ...เอ่อ ...เช่น
attach มันเขียนว่า attack
เอ่อ ... มึงฮะ ... ไฟล์ excel นี่มันโจมตีคนรับเลยใช่มั้ยเนี่ย
billboard มันเขียนว่า build board
เออ ...มันคงเข้าใจว่าจะบิลบอร์ด แปลว่า “สร้างบอร์ด” ซึ่งจริงๆก็ไม่ผิด
ดังนั้น งานจำพวกแปลเอกสาร แต่งสคริปต์ หรืองานที่ต้องเป็นทางการ
ผมไม่เคยปล่อยให้ลูกน้องผมทำเลย ทำเองดีกว่า ...ทีเดียวจบ
เพราะให้มันทำ ผมก็ต้องกลับมาแก้อยู่ดี ใช้เวลานานกว่าเดิมอีก
05. เขมรไม่มีแผงนิตยสาร
เป็นเรื่องที่แย่อย่างนึง ...คนเขมรไม่ชอบอ่านหนังสือ
ผมขออนุญาตเหมารวมเลยครับ เพราะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
มันสังเกตได้จาก จำนวนหัวนิตยสารที่นี่ มีไม่ถึง 10 หัว
ที่สำคัญคือ ใน 10 หัวนั้นแบ่งออกได้แค่สองประเภท
1. หนังสือซุบซิบดารา ปกิณกะ อารมณ์คู่สร้างคู่สม
2. หนังสือโทรศัพท์มือถือ
...มีแค่นี้จริงๆครับ หนังสือแนวอื่นๆจริงๆก็มี แต่น้อยมาก
ตอนนี้ผมเห็นเพิ่งมีนิตยสารอารมณ์ “บ้านและสวน” เพิ่งออกใหม่
ก็ทำออกมาได้สวยพอสมควร แต่ยอดพิมพ์ก็น้อยเหลือเกิน
หนังสือประเภทแรกนี่ฮิตมาก ไม่มีกลุ่มเป้าหมายชัดเจน
เพราะใครๆก็อ่าน เห็นได้ทั่วไปทั้งประเทศ ...
ผมซื้อเก็บไว้แล้วฉบับนึง ไว้จะสแกนมาให้ดู ฮามากๆ
ราคาเท่ากันทุกเล่มคือ 45 บาท ใครที่อยากลง print ad
ก็ต้องลงในหนังสือพวกนี้แหละ เพราะยอดพิมพ์สูงที่สุด และขายดี
ถึงจะไม่ตรง target แต่อย่างน้อยก็ยังได้ในแง่ของ reach สูง
อันดับหนึ่งของประเภทนี้ ชื่อ “อังกอร์ธม”
ส่วนอันดับสอง เคยเป็นอันดับหนึ่งมาก่อน ชื่อ “ป๊อปปูล่าร์”
ส่วนหนังสือพิมพ์ ที่นี่มีรายใหญ่อยู่ไม่กี่ราย คล้ายๆบ้านเรา
เจ้าตลาดอย่างไทยรัฐบ้านเรา ที่นี่ชื่อ “เกาะสันติเพียบ”
ส่วนอันดับสองอย่างเดลินิวส์ ที่นี่คือ “รัศมีกัมพูเชีย”
ข่าวที่ลงก็ไม่ต่างจากบ้านเราเลย เน้นข่าวฆาตกรรม และอุบัติเหตุ
มีแต่รูปอุบาทว์ๆสยดสยองไม่แพ้ไทยรัฐ เดลินิวส์บ้านเรา
ด้วยจำนวนยอดพิมพ์ก็น้อย และความหลากหลายก็น้อย
ที่นี่เลยไม่มีแผงนิตยสาร แต่เขาจะใช้วิธีแขวนหนังสือขาย
ซึ่งก็จะแขวนหนังสือหน้าตาเหมือนกันเป็นตับๆห้อยลงมา
...ใครจะซื้อก็เด็ดออกมาเล่มนึง แล้วเดินไปจ่ายตังค์ ...
ซึ่งแผงแบบนี้ก็มีให้เห็นทั่วไปตามริมถนน แผงนึงก็มีให้เลือก
อย่างมากก็ไม่เกิน 4-5 หัว ... แค่นั้นเอง ...น่าเศร้าไหม
06. บนถนนมีคนขับรถที่ถือใบขับขี่ไม่ถึง 10%
เป็นตัวเลขที่น่าตกใจไหม... ว่าถ้าสุ่มตรวจคนขับมอเตอร์ไซค์
ที่วิ่งกันพล่านเต็มไปถนน ...จะมีแค่ 4 คันจาก 100 คัน
ที่คนขับพร้อมจะหยิบใบขับขี่ออกมาให้คุณตำรวจเชยชม
ผมเคยลองสุ่มถามจากเด็กๆในออฟฟิศ ก็ได้ตัวเลขที่ไม่ต่างกัน
คือแทบไม่มีใครที่ถือใบขับขี่เลย หากทำผิดกฏจราจรก็จ่ายเงินเอา
ซึ่งเอาเข้าจริง ในพนมเปญก็มีตำรวจจราจรแทบจะนับหัวได้...
ซึ่งสาเหตุที่คนไม่ไปทำใบขับขี่ ก็เพราะว่ามันทำลำบาก
นับจากวันสอบ กว่าจะได้ก็ร่วมสามเดือน ...
แถมไม่มีก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร แล้วจะทำไปทำไม
เออ ...คิดง่ายดีเนอะ
ผมไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุนี้หรือเปล่า ที่ทำให้มารยาทการใช้รถใช้ถนน
ของคนที่นี่จัดเข้าขั้น “เลวทราม” ...แย่กว่า “เลวร้าย” อีกนะเนี่ย
ลองนึกภาพดูนะครับ ว่าถ้าเรากำลังขับรถบนนถนนเส้นนึงในไทย
สมมติว่าถนนเส้นนั้นไม่มีเกาะกลางถนน แล้วเราอยากจะเข้าซอย
ซึ่งอยู่ด้านขวามือ เราจะทำยังไง ???
..ปกติชน ก็มักจะชิดเลนขวาสุด ชะลอความเร็ว ตีไฟเลี้ยวขวาล่วงหน้า
แล้วค่อยชลอรถไปจ่อที่หน้าปากซอย รอให้ไม่มีรถสวนมาจากเลนตรงข้าม
แล้วจึงค่อยเลี้ยวเข้าซอย ...ใช่มั้ยฮะ ใช่มั้ยฮะ ใช่มั้ยอะ ...
แต่ไอ้คนที่นี่ มันจะ “แถก” ...
คือมันจะเริ่มแถกเป็นเส้นทะแยงมุมเข้าไปในเลนที่รถที่สวนมา ตั้งแต่ 100 เมตรก่อนถึงซอย
ค่อยๆตัดเฉียงไปเรื่อยจนกว่าจะถึงซอย จะได้ไม่ต้องไปจ่อรอที่ปากซอย
ดังนั้น การขับรถที่นี่ ต้องพึงระลึกเสมอว่า ในเลนของคุณไม่ได้มีแค่รถ
ที่วิ่งไปในทิศทางเดียวกับคุณเสมอไป มันอาจจะมีรถที่ย้อนศรมา หรือ “แถก” มา
...ดังนั้น การขับรถที่นี่ต้องตั้งสติตลอดเวลานะครับ
แล้วที่บ้าไปกว่านั้นคือ ...เกือบ 80% ของรถมอเตอร์ไซค์ที่นี่
“ถอดกระจกมองหลังออกทั้งสองข้าง” ...
มันคงถือว่า มอเตอร์ไซค์เป็นประชากรกลุ่มใหญ่บนถนนที่นี่
ดังนั้น มันอยากจะทำอะไรมันก็ทำ ไม่ต้องกลัวรถใหญ่
คือบทมันจะเบี่ยงซ้าย มันก็เบี่ยง จะเบี่ยงขวามันก็เบี่ยง
มันไม่ต้องเปิดไฟเลี้ยว ไม่ต้องโบกมือขอทาง และไม่ต้องมองหลัง !!!
เวลาเห็นอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์ทีไร ...ก็ไม่น่าแปลกใจ...
ออกจะสมน้ำหน้านิดๆด้วยซ้ำ...
ช่วงเช้าบางวัน ผมอาจจะเจอรถติดแบบไม่มีสาเหตุ
ซึ่งจริงๆมันเกิดจากการ “พันกัน” ตรงสี่แยกแค่นั้นเอง
เพราะมันไม่มีตำรวจจราจรคอยควบคุม ไฟจราจรนี่เอาไว้บูชา แดงกูก็จะไป
ไอ้ทางนั้นก็จะไป ไอ้ทางนี้ก็จะไป ... สรุปแล้วมันก็มาพันกันตรงกลางสี่แยก
ไม่มีใครได้ไปซะที พอเริ่มจะขยับๆได้ ก็จะมีมอเตอร์ไซค์แทรกเข้ามาอีก
...เออ ...เอาเข้าไป ...ห่านจิก!
07. “เกาะกง” เป็นชื่อจังหวัด ไม่ใช่ชื่อเกาะ
ผมว่าคนไทยหลายคนเข้าใจผิด ว่าเกาะกงเป็นเกาะนึงในทะเล
แต่จริงๆมันคือจังหวัดครับ อยู่ภาคใต้ของประเทศ ติดกับจังหวัดตราด
ขึ้นชื่อว่ามีคาสิโนที่ยิ่งใหญ่อลังการไม่แพ้ด่านปอยเปต ...
ใครที่เข้าใจว่ามันเป็นเกาะมาตลอด ขอให้รับทราบไว้ ณ ที่นี้ครับ
Tags: cambodia41 Comments
จอร์จ... มันยอดมากเลย
#1 By
มาสเตอร์แชมป์ on 2007-12-26 23:41