มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

ผมคนนึงละ ที่ไม่เชื่อไอ้ประโยคเท่ๆจำพวก
 “คนเราทำได้ทุกอย่าง ขึ้นอยู่กับว่าจะทำหรือไม่ทำ”
ฟังดูดีและเหมือนจะจริง แต่ผมว่ามันตอแหลสิ้นดี
ผมว่ามันเหมาะเอาไปใช้เป็น copy ของจอห์นนี่วอล์กเกอร์แค่นั้นแหละ
มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ ที่เราจะทำทุกอย่างบนโลกนี้ได้
ผมไม่ได้มีสัตว์เลี้ยงเป็นแมวหุ่นยนต์ตัวสีฟ้านะเว้ย
แล้วพ่อแม่ผมก็ไม่ได้เป็นยอดมนุษย์ตระกูล Marvel Comics ด้วย
มันยังมีอะไรอีกเยอะครับ ที่ทั้งชีวิตนี้ยังไงเราก็ทำไม่ได้...
ซึ่งหลายๆอย่างที่ทำไม่ได้ มันก็ไม่ได้ผิดกฏหมายอะไรด้วย

(แต่ไอ้คำพูดว่า “ไม่รู้ย่อมไม่ผิด” นี่ผมเห็นด้วยแค่กึ่งหนึ่งนะ
คือไอ้ผิดน่ะไม่ผิดหรอก แต่ไม่รู้ในสิ่งที่คนทั้งโลกเขารู้นะ เขาเรียกว่า “โง่”
จะมาอ้างทั้งปีทั้งชาติ มันก็ฟังไม่ขึ้นหรอกน่า)

ชีวิตผมนี่ยังมีอะไรที่มันง่ายๆ ชาวบ้านเขาทำกันได้เป็นปกติ
แต่ผมกลับทำไม่ได้หลายเรื่องเลยล่ะ แอบเป็นปมด้อยยังไงชอบกล
ลิสต์ออกมาได้เป็นสิบเลยว่ะครับ เขียนไปก็แอบอนาถตัวเองไป

จอดรถแบบเทียบฟุตบาท

ผมขับรถอย่างจริงจังมาได้ 3-4 ปีแล้วครับ ...
แต่จนถึงทุกวันนี้ผมยังถอยรถแบบเทียบฟุตบาทไม่ได้เสียที
เพราะบ้านผมนี่ก็ใช้วิธีถอยรถเข้าไปจอดในโรงรถ
ขับไปออฟฟิศก็ไปถึงแต่ไก่โห่ ที่จอดรถมากมายมหาศาล
ไปห้างก็ไม่รังเกียจการจอดรถไกลๆทางเข้าห้าง ...

มันก็เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสฝึกฝนท่านี้ซะทีครับ
กลายเป็นว่า พอเทียบไม่เก่ง ก็เลือกที่จะไม่เทียบซะงั้น
อย่างตอนไปจอดรถที่สยาม เข้าทางอังรีดูนังต์ (ด้านหลังสยาม)
บางทีก็มีที่จอดด้านขวามือให้เทียบข้างได้นะ
แต่ผมก็เลือกจะเลยไปจอดที่ตึกศูนย์หนังสือจุฬาฯแทน
คือผมไม่ชอบจอดรถแบบกดดัน ประเภทที่มีคนมาต่อท้ายน่ะ
อยากจอดแบบประณีตๆ ล้อตรงทุกองศา พอมีคนมารอมันก็กดดันน่ะสิ
ถ้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมจะยกที่จอดรถให้จำเลยไปเลย

ดังนั้นใครที่นั่งรถกับผม อย่าแปลกใจที่บางทีผมจะวนหาที่จอดรถ
เอาแบบที่ถูกชะตาและฮวงจุ้ยนานกว่าปกติครับ

อ๊ะ ... ถ้าเป็นแบบถอยเข้าซอง ผมแม่นมากนะครับ เชี่ยวเลยล่ะ
แถมตอนนี้ถอยได้ทั้งรถพวงมาลัยซ้ายและขวาเลยล่ะ

** รถเกียร์กระปุกผมก็ขับไม่เป็นครับ

เป่าลูกโป่งหมากฝรั่ง

ผมไม่ชอบเคี้ยวหมากฝรั่ง ...
ผมว่ามันน่ารำคาญที่เราต้องขยับเหงือกหงึกๆตลอดเวลา
แล้วผมรู้สึกว่าสัมผัสของหมากฝรั่งที่จืดชืดไร้รสนี่มันยี๋แหยะสิ้นดี
แถมผมมักจะอยากคายหมากฝรั่งตอนที่มันไม่มีที่ให้คายด้วยสิ
หมากฝรั่งไม่ว่าจะใส่สารไซลิทอล ฟลูออไรด์ ไนโตรเจน ไทเทเนี่ยม
หรือต่อให้มันใส่สาหร่ายเจ็ดสีหัวปลีเจ็ดแสง ผมไม่นิยมสักอย่างครับ...

ผมว่าสมัยนี้หมากฝรั่งมันออกแนวเคี้ยวเพื่อชาติ เคี้ยวเพื่อสุขภาพยังไงชอบกล
เช่นเคี้ยวให้ฟันแข็งแรง เคี้ยวให้ฟันขาว เคี้ยวแล้วมีสารสมุนไพรบำรุงปาก
(เอ่อ ... มันมีหมากฝรั่งใส่คอลลาเจนที่เคี้ยวแล้วสวยหรือยังครับ )
แต่สมัยก่อนตอนเด็กๆ หมากฝรั่งเป่าลูกโป่งนี่โคตรฮิตเลยว่ะ
ยี่ห้อที่ผมปลื้มสุดใจคือยี่ห้อ บิ๊กบลูม ...(ไม่เกี่ยวอะไรกับลุงบิ๊กบุญนะครับ)
เห็นในโฆษณา (ซึ่งทุกวันนี้ผมก็ยังเห็นมันใช้โฆษณาตัวเดิมฉายอยู่)
ไอ้เด็กพรีเซนเตอร์พวกนั้นมันเป่าลูกโป่งได้ใหญ่ฟูฟ่องสะใจมากๆ
ผมซื้อมาเป่าจนปากจะฉีกก็ไม่เคยสัมฤทธิ์ผลเสียที
พยายามโทษที่ตัว product ด้วยการเปลี่ยนไปหลายยี่ห้อก็แล้ว ...
จนถึงตอนนี้อายุ 23 ปีถ้วน ผมก็ยังไม่เคยผลิตลูกโป่งหมากฝรั่งออกจากปากได้สักลูก

ช่วยบอกผมหน่อยครับ ว่ามันต้องเป่ายังไง?
มันเหมือนจะต้องเอาลิ้นมาดันๆยืดๆให้หมากฝรั่งมันแบนๆบางๆมาห่อลิ้น
ไอ้ผมก็พวกทักษะการใช้ลิ้นต่ำมาก สอบตกตั้งแต่ขั้นแรกนี้แล้วละ

แล้วแบบว่าเวลาเห็นคนมันเป่าได้ลูกใหญ่ๆจะอิจฉามาก
แล้วเกิดอาการโรคจิตอยากเอานิ้วไปจิ้มให้มันแตกใส่หน้า...
นี่แน่ะๆ ...

กินเผ็ด

ผมเป็นคนเดียวในบ้านที่กินเผ็ดไม่เป็น ...
จริงๆจะเรียกว่าไม่เป็นก็ไม่ถูกซะทีเดียว เรียกว่า กินเผ็ดไม่เก่ง น่าจะตรงกว่า
เพราะผมเองก็ชอบกินอาหารอีสานที่เผ็ดกำลังดี ไม่ทารุณต่อมรับรสเกินไป
หรือพวกแกงกะหรี่ ก๋วยจั๊บที่เผ็ดร้อนเครื่องเทศผมก็นิยมเช่นกัน

ตอนนี้พวกเราที่ทำงานกันในเขมรไปค้นพบร้านอาหารไทยร้านนึง
เป็นภัตตาคารในโรงแรมของคนไทย ซึ่งรสชาติอร่อยเหาะมากๆ
อร่อยถึงขนาดที่เราบอกลาร้านอาหารไทยร้านประจำของเราไปเกือบหมด
แล้วมุ่งหน้ามากินที่ร้านนี้ทุกเที่ยงเย็นแบบไม่รู้เบื่อเสียที

แต่ว่า...การกินเผ็ดไม่เก่ง ทำให้กว่าครึ่งของเมนูอาหารไทย
กลายเป็นอาหารที่อยู่นอกสายตาของผมไปในทันที...

เมนูที่พวกพี่แถวนี้เขาจัดอันดับขึ้นหิ้งให้ดาวแดงว่าอร่อยจัดๆ คือ
 “แกงเหลืองปลากระพง” และ “น้ำพริกปลาทู”
ไอ้เมนูแรกนี่เป็นไฟท์บังคับที่ต้องสั่งทุกครั้งกันเลยทีเดียว
เพราะพี่หลายคนเป็นคนใต้ เลยถูกใจรสชาติกันเป็นพิเศษ
แต่ผมแทบจะเบือนหน้าหนี เพราะกลิ่นมันรุนแรงมาก กินไม่ไหว
ส่วนเมนูตระกูล “น้ำพริก” นี่ผมก็ขอบายทุกรายการครับ
ทั้งๆที่ก็รู้นะครับ ว่าน้ำพริกบางอย่างมันไม่ได้เผ็ดร้อนอะไรมาก
แต่ผมก็เลือกที่จะไม่แตะครับ ในขณะที่พี่ๆก็ร่วมวงแซบกันถ้วนหน้า
มีแต่ผมนี่แหละ มองตาปริบๆ นั่งกินอาหารจืดๆอยู่คนเดียว

ดังนั้น เวลาที่ผมไปกินข้าวกันกับพี่ๆ ในมื้อที่สั่งกับข้าวมาแชร์กัน
ก็มักจะโดนเหน็บแหนมว่า “อย่าลืมสั่งกับข้าวเด็กมาให้ไอ้เต่าด้วย”
เช่น คอหมูย่าง ทอดมันกุ้ง ผัดผักหมูกรอบ ไข่เจียวแหนม ...
เชอะ ... เหน็บแล้วก็อย่ามาแย่งอาหารเด็กกินก็แล้วกัน

ผิวปาก

เป็นอีกความพยายามที่ล้มเหลวมาตั้งแต่วัยเด็ก
พยายามเบ้ปากเบี้ยวปากจู๋ไปมาครบทุกองศาแล้วก็ยังทำไม่ได้
มีเพียงเสียงแพร่ดๆกับละอองน้ำลายพ่นออกมาแทนเท่านั้น

...ปัจจุบันล้มเลิกความพยายามไปแล้วเช่นกัน

เพราะคงไม่ใช่เรื่องดีนัก ถ้าจะผิวปากจีบใครแล้วมีฝอยน้ำลาย
พุ่งไปเกาะบนใบหน้าของเป้าหมายแทนที่จะเป็นเสียงเพราะพริ้ว

ฟอร์แมตเครื่องแล้วลง windows ใหม่

จริงๆแล้วในกลุ่มเพื่อนฝูงนี่ผมถือว่าเป็นกูรูด้านคอมพิวเตอร์คนนึง
แต่ก็มักจะเป็นการให้ความช่วยเหลือด้าน application ต่างๆมากกว่า
ตั้งแต่สูตรคำนวณต่างๆใน excel ไปจนถึงเทคนิคใน photoshop
แต่ถ้าวันใดที่เครื่องคอมผมพังขึ้นมาจนต้องปลูกถ่ายวิญญาณกันใหม่
...บอกตรงๆว่า ...ทำไม่เป็นว่ะ ...

คือผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันต้องเริ่มยังไง ฟอร์แมตเครื่องยังไง
แล้วลงยังไงต่อ ลง driver อะไรบ้าง ...ทำไม่เป็นสักอย่าง
เพราะที่ผ่านๆมา ก็มักจะมีเพื่อนบังเกิดเกล้ามาช่วยทำให้ตลอด
หากคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้กของบริษัทเกิดงอแง ก็แค่ยกหูโทรศัพท์
จิ้มเบอร์ภายในสี่หลัก ก็จะมีพนักงานพุ่งเข้ามาช่วยเหลือโดยทันใด ...