งานวัดเปลี๊ยนไป๋
posted on 21 Jan 2008 19:16 by bongtao in life
1.
บ้านผมอยู่เขตหนองแขม กรุงเทพฯครับ
หนองแขมเป็นเขตเล็กๆอยู่ชานเมืองติดกับนครปฐมและสมุทรสาคร
หนองแขมไม่ใช่เขตยิ่งใหญ่ ที่มีตึกระฟ้า ห้างสรรพสินค้าอะไรมากมาย
แต่ถ้ากรุงเทพฯมีจัดประกวดให้รางวัลแก่แต่ละเขต
ผมเชื่อว่าเขตหนองแขมมีลุ้นรับรางวัลต่อไปนี้ครับ
1. รางวัลเขตที่มีนักการเมืองรักลูกที่สุด
2. รางวัลเขตที่มีกองภูเขาขยะสูงที่สุด
3. รางวัลเขตที่มีมนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุด (อ๊ะ ...
)
4. รางวัลเขตที่(เคย)มีงานวัดที่ล้ำเด้งที่สุด
บ้านผมอยู่ใกล้ๆกับวัดอุดมรังสี ซึ่งก็ไม่ได้เป็นวัดโด่งดังอะไรนัก
ชีวิตผมกับวัดอุดม มีความผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กครับ
ตอนผมยังเรียนอนุบาล หม่าม๊าจะตักบาตรพระวัดอุดมทุกเช้า
พระท่านจะเดินมาบิณฑบาตแบบ delivery ถึงหน้าบ้านกันเลยทีเดียว
จนแม่ผมบอกว่า ถ้าผมจะบวชก็อยากให้บวชที่วัดอุดมนี่แหละ
เพราะใกล้บ้านดี โยมแม่จะได้ทำกับข้าวมาตักบาตรให้หนำใจทุกเช้าไป
พอผมเริ่มนั่งรถเมล์กลับบ้าน (ขอไม่บอกว่าเริ่มนั่งเมื่อไร กลัวโดนหาว่า
เป็นลูกคุณหนู โฮะๆ) ผมก็ต้องลงที่ป้ายหน้าวัดอุดมแล้วเดินเข้าบ้านทุกวัน
ป้ายรถเมล์หน้าวัดอุดมนี่จัดว่าเป็นหนึ่งในป้ายรถเมล์ที่คนใช้เยอะที่สุด
บนถนนเพชรเกษมเลยนะครับ เพราะเป็นจุดต่อรถสองแถวเข้าซอยยิบย่อย
แถมยังมีตลาดนัดและแผงของกินอีกเพียบ ... สาวโรงงานก็มักจะลงที่ป้ายนี้
เพื่อซื้อข้าวของ อาหารเย็น ไปจนถึงเทปอัลบั้มใหม่ของจินตรา พูนลาภ
วัดอุดมจึงทำหน้าที่คล้ายๆกับสนามบินสุวรรณภูมิที่เป็น Hub ในภูมิภาคเอเชีย
ที่สายการบินทั้งหลายแวะมา stopover ก่อนจะเดินทางสู่จุดหมายปลายทาง...
วัดอุดมจึงไม่ต่างจากสตาร์บัคส์ที่เป็น the third place ที่ใครๆแวะก่อนกลับบ้าน...
...นี่ถ้าเจ้าอาวาสมาอ่านเจอเอนทรี่นี้ คงภูมิใจในวัดของตัวเองขึ้นเยอะเลยเนอะ
ช่วงปิดเทอม ผมก็จะเป็นลูกมือของหม่าม๊า เดินไปตลาดนัดวัดอุดมตอนเย็นๆ
ซึ่งเป็นตลาดนัดที่อายุยืนนานและมีชื่อเสียงในย่านหนองแขมไปจนถึงสมุทรสาคร
ถึงขนาดมีแม่บ้านนั่งรถเมล์มาช้อปกันที่ตลาดนัดวัดอุดมกันไม่น้อยเชียวแหละ
แม่ผมก็ชอบมาซื้อผักซื้อปลาเตรียมทำกับข้าวมื้อเย็นที่วัดอุดมนี่แหละ
ตลาดนัดวัดอุดมมีทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ครับ...
สมัยก่อนนู้นนี่นัดวันศุกร์จะใหญ่มาก ถึงขนาดมีแผงล้นทะลักออกมาหน้าวัด
ของขายเพียบทั้งของสด ขนมนมเนย เครื่องใช้ เสื้อผ้า ...
แต่พอบ้านเราเจอพิษเศรษฐกิจปี 2540 เข้าไปดอกนึง
ตลาดนัดวัดอุดมก็ดูจะหดตัวเล็กลง ไม่ได้คึกคึกยิ่งใหญ่เหมือนเดิมนัก
ยิ่งทุกวันนี้ คาร์ฟูร์ โลตัส บิ๊กซี แห่กันมาเปิดสาขากันเพียบ
สาวโรงงานทั้งหลายไม่สามารถฝ่าด่านจุดสกัดลาวเข้ามาถึงหัวเมืองชั้นนอกได้
มีอันต้องติดแหงกอยู่ตามบิ๊กซี สาขาอ้อมน้อยกันแทบทั้งนั้น
ของก็มีให้เลือกเยอะกว่า ถูกกว่า ไม่ต้องเสียค่ารถเมล์เข้ามาตั้งไกล จริงไหม...
แต่ที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามไม่น้อยไปกว่าตลาดนัด ...
ก็คืองานวัดประจำปีของวัดอุดมนี่แหละ เพราะเคยเป็นงานที่ยิ่งใหญ่อลังการ
ทำรถติดบนถนนเพชรเกษมยาวเป็นกิโลมาแล้ว
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา แม่ผมชวนผมไปเดินงานวัดอุดมโดยที่ผมไม่รู้ว่ามีงานวัดตอนนี้
ด้วยความคิดถึงหอยทอดเจ้าเก่า ก็ไปเดินเล่นกับแม่กันสองคน
...แต่ตอนนี้ ความอลังการของงานวัดอุดมมันเบาบางและจืดจางไปเยอะมาก
เมื่อเทียบกับสมัยเรเนซองส์เมื่อสิบปีก่อน...
อะไรๆมันก็เปลี่ยนไป อะไรๆมันก็หายไป ... คิดถึงงานวัดแบบเดิมๆจัง
ขนมเบื้องเปลี่ยนไป...
ขนมเบื้องนี่เป็นหนึ่งในขนมยอดฮิตในงานวัดเลยครับ
แต่ผมว่าพักหลังขนมเบื้องมันออกจะกลายพันธุ์เพี้ยนไปไกล
ผมอยากกินขนมเบื้องชิ้นใหญ่ๆ ที่ละเลงด้วยน้ำตาลปี๊บบางๆ
โรยฝอยทอง มะพร้าวขูด งาขาว ...โอย ... อร่อยล้ำ...
เดี๋ยวนี้ขนมเบื้องแบบนี้ หากินได้ที่องค์พระปฐมเจดีย์ที่เดียวครับ
ขนมเบื้อง X men ที่โดนดัดแปลงพันธุกรรมสมัยนี้น่ากลัวมากครับ
ชิ้นเล็กขนาดประมาณยัดได้คำนึงพอดี (ขายชิ้นละ 1 บาท)
โปะครีมขาวๆหนาปึ้ก แถมเจือสีสันสวยงามดูน่ากลัวมาก
หน้าฝอยทองยังคงมีอยู่ แต่ที่หายไปคือมะพร้าวขูดกับงาขาว
ถูกแทนที่ด้วยเยลลี่สีแดง สีฟ้า สีเขียวเม็ดเล็กๆ
หรือมีแม้กระทั่งบีบแยมสีสดใส หรือโรยเกล็ดน้ำตาล sprinkle หลากสี
กลายเป็นขนมขยะที่อุดมด้วยแคลอรี่ส่วนเกินไม่ต่างจากโดนัทเลย
คิดถึงขนมเบื้องแบบเดิมๆครับ แต่ค่าน้ำมันรถไปกินที่องค์พระก็โหดร้ายเกินไป
หอยทอดเปลี่ยนไป...
ตลาดนัดวัดอุดมฯนี่ขึ้นชื่อว่ามีร้านหอยทอดที่อร่อยล้ำสุดยอด
ชื่อหอยทอดนายปอ ผมนี่กินมาตั้งแต่เด็กจนปีนี้ก็ยังไปกินอยู่
แต่รสชาติปีนี้ ห่วยแตกลงอย่างรู้สึกได้ แถมหอยก็เหี่ยวแห้ง
หาได้ใช้หอยแมลงภู่ตัวใหญ่ เนื้ออึ๋มเฟิร์มแน่นเด้งลิ้นอย่างเดิมไม่...
หอยทอดนายปอจะมีทำเลประจำของตัวเองทุกปี
คือแผงยาวหน้ากำแพงวัด ไม่เคยมีการเปลี่ยนทำเลเลยแม้แต่ครั้งเดียว
สมัยก่อนช่วงท๊อปฟอร์ม เคยตั้งกะทะยักษ์ 4 กะทะก็ยังทำไม่ทัน
แต่มาปีนี้ ตั้งแค่ 2 กะทะก็ไม่ได้ทำให้คนต้องรอคิวอะไรมากมายแล้ว
นายปอที่เป็นเจ้าของสูตรก็ไม่ได้มาทอดเองแล้ว ลูกจ้างสมัยนี้ทอดไม่อร่อยเลย
อยากให้นายปอกลับมาทอดอีกจัง ...
แผงยิงปืนอัดลมหายไป...
สำหรับเด็กชายเต่าที่ชอบการยิงปืนยาวเป็นชีวิตจิตใจ
แผงยิงปืนอัดลมคือสิ่งที่เด็กชายเต่าชื่นชอบที่สุดในมหกรรมงานวัดอุดม
นึกภาพกันออกมั้ยครับ ปืนยาวอัดลมที่เอาจุกพลาสติกสีแดงๆอุดปลายปืน
แล้วเล็งเป้าตุ๊กตาตัวเล็กๆ หรือเป้าที่ยิงโดนแล้วตุ๊กตากอริลล่าจะลุกขึ้นมาเต้นแซมบ้า
...ยิงแล้วก็ไม่ได้รางวัลอะไรหรอกนะ แต่โคตรชอบเลยว่ะ ...
สี่ห้าปีให้หลัง แผงยิงปืนอัดลมหายเกลี้ยงไปเกือบหมดงานวัด
เพราะถือว่าเข้าข่ายการพนัน รวมถึงไปแผงปาลูกโป่งชิงรางวัล
ซึ่งผมว่านี่เป็นปัจจัยสำคัญมากๆ ที่ทำให้คนมาเดินงานวัดอุดมน้อยลง
เพราะพอขาดเสน่ห์ของงานไป งานวัดก็ไม่ต่างอะไรจากงานแฟร์ขายของธรรมดา
ที่เห็นปีนี้ ก็มีแต่ปืนสั้นอัดลม ที่ยิงเม็ดพลาสติกเล็กๆใส่เป้ากระดาษ
ผมไม่ชอบเลยว่ะ ดูแล้วมันซาดิสม์ โรคจิต น่ากลัว ...ไม่เห็นบันเทิงเลย
อยากให้แผงยิงปืนกลับมาครับ จะจ่าย 100 บาทยิงแม่งทั้งคืนเลย...
ปาหี่ก็หายไป...
โอ้ย ...อยู่ดีๆก็อยากดูปาหี่ว่ะครับ ...
งานวัดกับปาหี่นี่มันเป็นของคู่กันแบบขาดไม่ได้เลยนะ
ปาหี่วัดอุดมนี่สนุกสนานมาก ทั้งเมียงู อับดุล และอีกมากมาย
นี่ผมได้ข่าวมาว่า สมัยนี้ที่งานวัดภูเขาทองยังมีเมียงูอยู่เลย
แต่ผมไม่เห็นปาหี่วัดอุดมมาหลายปีแล้ว หรือว่าสาวโรงงานสมัยนี้ฉลาดขึ้น?
หรือว่าสาวโรงงานสมัยนี้ สนใจแต่สเตฟาน ไม่สนใจอับดุลแล้ว?
ผมว่าบางทีคนดูก็รู้อะนะ ว่ามันคือปาหี่ แต่ดูแล้วมันก็สนุกดีออก ...
เวลาเห็นพวกอับดุลที่มันหลอกขายของ ดูยังไงก็รู้ว่าอีคนข้างๆเรานี่มันหน้าม้า
เพราะทำท่าได้เฟคสุดๆ ... หรือบางคนที่โดนหลอกให้ซื้อนู่นซื้อนี่
เห็นแล้วก็นินทาในใจว่าไอ้นี่โง่ชิบหาย เห็นมะ ...ปาหี่สนุกจะตาย
-----------------------------------------------------
สรุปว่าเมื่อวันเสาร์ ผมไปกินหอยทอด แล้วก็วนๆอีก 10 นาทีก็กลับเลย
หอยทอดก็ไม่อร่อย ปกติต้องเบิ้ลก็ไม่เบิ้ล ... ของขายก็ธรรมดามาก
ยิ่งปีนี้ มหกรรมคอนเสิร์ตก็ไม่มี เพราะยังอยู่ในระยะไว้ทุกข์...งดงานรื่นเริง
(วันนี้ใส่เสื้อเหลืองมาคนเดียวในออฟฟิศ กะเหรี่ยงมาก ...
ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าตอนนี้เข้าต้องใส่เสื้อสีดำ ทึมๆ ...)
ผมใช้เวลาทั้งหมดในงานรวมกันยังไม่ถึง 20 นาทีเลย
จ่ายไปแค่ค่าหอยทอด 30 บาท กับชามตาไก่ที่ซื้อให้แม่อีก 4 ชาม 100 บาท
เห็นสภาพแล้วก็คิดถึงงานวัดอุดมสมัยตอนผมอยู่ ม. ต้นจัง
งานมีอาทิตย์นึง กูล่อมาซะ 4-5 วัน ยิงปืน ปาลูกโป่ง ช้อนปลา
ซื้อขนมเบื้อง ซัดหอยทอด ...ใช้เงินอย่างต่ำ 300 บาท อยู่ในงานจน 4-5 ทุ่ม
...หรือว่างานวัดแบบนั้นไม่มีใครสนใจกันแล้ว
ต้องจัดเป็นงานวัดญี่ปุ่นที่ทุ่งทานตะวันลพบุรีแบบที่ DTAC เขาจัดปีที่แล้ว
คนกรุงเทพฯ ต้องบากบั่นนั่งรถไปซะไกล ...อย่างนั้นถึงจะชอบ?
บ้านผมอยู่เขตหนองแขม กรุงเทพฯครับ
หนองแขมเป็นเขตเล็กๆอยู่ชานเมืองติดกับนครปฐมและสมุทรสาคร
หนองแขมไม่ใช่เขตยิ่งใหญ่ ที่มีตึกระฟ้า ห้างสรรพสินค้าอะไรมากมาย
แต่ถ้ากรุงเทพฯมีจัดประกวดให้รางวัลแก่แต่ละเขต
ผมเชื่อว่าเขตหนองแขมมีลุ้นรับรางวัลต่อไปนี้ครับ
1. รางวัลเขตที่มีนักการเมืองรักลูกที่สุด
2. รางวัลเขตที่มีกองภูเขาขยะสูงที่สุด
3. รางวัลเขตที่มีมนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุด (อ๊ะ ...
)4. รางวัลเขตที่(เคย)มีงานวัดที่ล้ำเด้งที่สุด
บ้านผมอยู่ใกล้ๆกับวัดอุดมรังสี ซึ่งก็ไม่ได้เป็นวัดโด่งดังอะไรนัก
ชีวิตผมกับวัดอุดม มีความผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กครับ
ตอนผมยังเรียนอนุบาล หม่าม๊าจะตักบาตรพระวัดอุดมทุกเช้า
พระท่านจะเดินมาบิณฑบาตแบบ delivery ถึงหน้าบ้านกันเลยทีเดียว
จนแม่ผมบอกว่า ถ้าผมจะบวชก็อยากให้บวชที่วัดอุดมนี่แหละ
เพราะใกล้บ้านดี โยมแม่จะได้ทำกับข้าวมาตักบาตรให้หนำใจทุกเช้าไป
พอผมเริ่มนั่งรถเมล์กลับบ้าน (ขอไม่บอกว่าเริ่มนั่งเมื่อไร กลัวโดนหาว่า
เป็นลูกคุณหนู โฮะๆ) ผมก็ต้องลงที่ป้ายหน้าวัดอุดมแล้วเดินเข้าบ้านทุกวัน
ป้ายรถเมล์หน้าวัดอุดมนี่จัดว่าเป็นหนึ่งในป้ายรถเมล์ที่คนใช้เยอะที่สุด
บนถนนเพชรเกษมเลยนะครับ เพราะเป็นจุดต่อรถสองแถวเข้าซอยยิบย่อย
แถมยังมีตลาดนัดและแผงของกินอีกเพียบ ... สาวโรงงานก็มักจะลงที่ป้ายนี้
เพื่อซื้อข้าวของ อาหารเย็น ไปจนถึงเทปอัลบั้มใหม่ของจินตรา พูนลาภ
วัดอุดมจึงทำหน้าที่คล้ายๆกับสนามบินสุวรรณภูมิที่เป็น Hub ในภูมิภาคเอเชีย
ที่สายการบินทั้งหลายแวะมา stopover ก่อนจะเดินทางสู่จุดหมายปลายทาง...
วัดอุดมจึงไม่ต่างจากสตาร์บัคส์ที่เป็น the third place ที่ใครๆแวะก่อนกลับบ้าน...
...นี่ถ้าเจ้าอาวาสมาอ่านเจอเอนทรี่นี้ คงภูมิใจในวัดของตัวเองขึ้นเยอะเลยเนอะ
ช่วงปิดเทอม ผมก็จะเป็นลูกมือของหม่าม๊า เดินไปตลาดนัดวัดอุดมตอนเย็นๆ
ซึ่งเป็นตลาดนัดที่อายุยืนนานและมีชื่อเสียงในย่านหนองแขมไปจนถึงสมุทรสาคร
ถึงขนาดมีแม่บ้านนั่งรถเมล์มาช้อปกันที่ตลาดนัดวัดอุดมกันไม่น้อยเชียวแหละ
แม่ผมก็ชอบมาซื้อผักซื้อปลาเตรียมทำกับข้าวมื้อเย็นที่วัดอุดมนี่แหละ
ตลาดนัดวัดอุดมมีทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ครับ...
สมัยก่อนนู้นนี่นัดวันศุกร์จะใหญ่มาก ถึงขนาดมีแผงล้นทะลักออกมาหน้าวัด
ของขายเพียบทั้งของสด ขนมนมเนย เครื่องใช้ เสื้อผ้า ...
แต่พอบ้านเราเจอพิษเศรษฐกิจปี 2540 เข้าไปดอกนึง
ตลาดนัดวัดอุดมก็ดูจะหดตัวเล็กลง ไม่ได้คึกคึกยิ่งใหญ่เหมือนเดิมนัก
ยิ่งทุกวันนี้ คาร์ฟูร์ โลตัส บิ๊กซี แห่กันมาเปิดสาขากันเพียบ
สาวโรงงานทั้งหลายไม่สามารถฝ่าด่านจุดสกัดลาวเข้ามาถึงหัวเมืองชั้นนอกได้
มีอันต้องติดแหงกอยู่ตามบิ๊กซี สาขาอ้อมน้อยกันแทบทั้งนั้น
ของก็มีให้เลือกเยอะกว่า ถูกกว่า ไม่ต้องเสียค่ารถเมล์เข้ามาตั้งไกล จริงไหม...
แต่ที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามไม่น้อยไปกว่าตลาดนัด ...
ก็คืองานวัดประจำปีของวัดอุดมนี่แหละ เพราะเคยเป็นงานที่ยิ่งใหญ่อลังการ
ทำรถติดบนถนนเพชรเกษมยาวเป็นกิโลมาแล้ว
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา แม่ผมชวนผมไปเดินงานวัดอุดมโดยที่ผมไม่รู้ว่ามีงานวัดตอนนี้
ด้วยความคิดถึงหอยทอดเจ้าเก่า ก็ไปเดินเล่นกับแม่กันสองคน
...แต่ตอนนี้ ความอลังการของงานวัดอุดมมันเบาบางและจืดจางไปเยอะมาก
เมื่อเทียบกับสมัยเรเนซองส์เมื่อสิบปีก่อน...
อะไรๆมันก็เปลี่ยนไป อะไรๆมันก็หายไป ... คิดถึงงานวัดแบบเดิมๆจัง
ขนมเบื้องเปลี่ยนไป...
ขนมเบื้องนี่เป็นหนึ่งในขนมยอดฮิตในงานวัดเลยครับ
แต่ผมว่าพักหลังขนมเบื้องมันออกจะกลายพันธุ์เพี้ยนไปไกล
ผมอยากกินขนมเบื้องชิ้นใหญ่ๆ ที่ละเลงด้วยน้ำตาลปี๊บบางๆ
โรยฝอยทอง มะพร้าวขูด งาขาว ...โอย ... อร่อยล้ำ...
เดี๋ยวนี้ขนมเบื้องแบบนี้ หากินได้ที่องค์พระปฐมเจดีย์ที่เดียวครับ
ขนมเบื้อง X men ที่โดนดัดแปลงพันธุกรรมสมัยนี้น่ากลัวมากครับ
ชิ้นเล็กขนาดประมาณยัดได้คำนึงพอดี (ขายชิ้นละ 1 บาท)
โปะครีมขาวๆหนาปึ้ก แถมเจือสีสันสวยงามดูน่ากลัวมาก
หน้าฝอยทองยังคงมีอยู่ แต่ที่หายไปคือมะพร้าวขูดกับงาขาว
ถูกแทนที่ด้วยเยลลี่สีแดง สีฟ้า สีเขียวเม็ดเล็กๆ
หรือมีแม้กระทั่งบีบแยมสีสดใส หรือโรยเกล็ดน้ำตาล sprinkle หลากสี
กลายเป็นขนมขยะที่อุดมด้วยแคลอรี่ส่วนเกินไม่ต่างจากโดนัทเลย
คิดถึงขนมเบื้องแบบเดิมๆครับ แต่ค่าน้ำมันรถไปกินที่องค์พระก็โหดร้ายเกินไป
หอยทอดเปลี่ยนไป...
ตลาดนัดวัดอุดมฯนี่ขึ้นชื่อว่ามีร้านหอยทอดที่อร่อยล้ำสุดยอด
ชื่อหอยทอดนายปอ ผมนี่กินมาตั้งแต่เด็กจนปีนี้ก็ยังไปกินอยู่
แต่รสชาติปีนี้ ห่วยแตกลงอย่างรู้สึกได้ แถมหอยก็เหี่ยวแห้ง
หาได้ใช้หอยแมลงภู่ตัวใหญ่ เนื้ออึ๋มเฟิร์มแน่นเด้งลิ้นอย่างเดิมไม่...
หอยทอดนายปอจะมีทำเลประจำของตัวเองทุกปี
คือแผงยาวหน้ากำแพงวัด ไม่เคยมีการเปลี่ยนทำเลเลยแม้แต่ครั้งเดียว
สมัยก่อนช่วงท๊อปฟอร์ม เคยตั้งกะทะยักษ์ 4 กะทะก็ยังทำไม่ทัน
แต่มาปีนี้ ตั้งแค่ 2 กะทะก็ไม่ได้ทำให้คนต้องรอคิวอะไรมากมายแล้ว
นายปอที่เป็นเจ้าของสูตรก็ไม่ได้มาทอดเองแล้ว ลูกจ้างสมัยนี้ทอดไม่อร่อยเลย
อยากให้นายปอกลับมาทอดอีกจัง ...
แผงยิงปืนอัดลมหายไป...
สำหรับเด็กชายเต่าที่ชอบการยิงปืนยาวเป็นชีวิตจิตใจ
แผงยิงปืนอัดลมคือสิ่งที่เด็กชายเต่าชื่นชอบที่สุดในมหกรรมงานวัดอุดม
นึกภาพกันออกมั้ยครับ ปืนยาวอัดลมที่เอาจุกพลาสติกสีแดงๆอุดปลายปืน
แล้วเล็งเป้าตุ๊กตาตัวเล็กๆ หรือเป้าที่ยิงโดนแล้วตุ๊กตากอริลล่าจะลุกขึ้นมาเต้นแซมบ้า
...ยิงแล้วก็ไม่ได้รางวัลอะไรหรอกนะ แต่โคตรชอบเลยว่ะ ...
สี่ห้าปีให้หลัง แผงยิงปืนอัดลมหายเกลี้ยงไปเกือบหมดงานวัด
เพราะถือว่าเข้าข่ายการพนัน รวมถึงไปแผงปาลูกโป่งชิงรางวัล
ซึ่งผมว่านี่เป็นปัจจัยสำคัญมากๆ ที่ทำให้คนมาเดินงานวัดอุดมน้อยลง
เพราะพอขาดเสน่ห์ของงานไป งานวัดก็ไม่ต่างอะไรจากงานแฟร์ขายของธรรมดา
ที่เห็นปีนี้ ก็มีแต่ปืนสั้นอัดลม ที่ยิงเม็ดพลาสติกเล็กๆใส่เป้ากระดาษ
ผมไม่ชอบเลยว่ะ ดูแล้วมันซาดิสม์ โรคจิต น่ากลัว ...ไม่เห็นบันเทิงเลย
อยากให้แผงยิงปืนกลับมาครับ จะจ่าย 100 บาทยิงแม่งทั้งคืนเลย...
ปาหี่ก็หายไป...
โอ้ย ...อยู่ดีๆก็อยากดูปาหี่ว่ะครับ ...
งานวัดกับปาหี่นี่มันเป็นของคู่กันแบบขาดไม่ได้เลยนะ
ปาหี่วัดอุดมนี่สนุกสนานมาก ทั้งเมียงู อับดุล และอีกมากมาย
นี่ผมได้ข่าวมาว่า สมัยนี้ที่งานวัดภูเขาทองยังมีเมียงูอยู่เลย
แต่ผมไม่เห็นปาหี่วัดอุดมมาหลายปีแล้ว หรือว่าสาวโรงงานสมัยนี้ฉลาดขึ้น?
หรือว่าสาวโรงงานสมัยนี้ สนใจแต่สเตฟาน ไม่สนใจอับดุลแล้ว?
ผมว่าบางทีคนดูก็รู้อะนะ ว่ามันคือปาหี่ แต่ดูแล้วมันก็สนุกดีออก ...
เวลาเห็นพวกอับดุลที่มันหลอกขายของ ดูยังไงก็รู้ว่าอีคนข้างๆเรานี่มันหน้าม้า
เพราะทำท่าได้เฟคสุดๆ ... หรือบางคนที่โดนหลอกให้ซื้อนู่นซื้อนี่
เห็นแล้วก็นินทาในใจว่าไอ้นี่โง่ชิบหาย เห็นมะ ...ปาหี่สนุกจะตาย
-----------------------------------------------------
สรุปว่าเมื่อวันเสาร์ ผมไปกินหอยทอด แล้วก็วนๆอีก 10 นาทีก็กลับเลย
หอยทอดก็ไม่อร่อย ปกติต้องเบิ้ลก็ไม่เบิ้ล ... ของขายก็ธรรมดามาก
ยิ่งปีนี้ มหกรรมคอนเสิร์ตก็ไม่มี เพราะยังอยู่ในระยะไว้ทุกข์...งดงานรื่นเริง
(วันนี้ใส่เสื้อเหลืองมาคนเดียวในออฟฟิศ กะเหรี่ยงมาก ...
ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าตอนนี้เข้าต้องใส่เสื้อสีดำ ทึมๆ ...)
ผมใช้เวลาทั้งหมดในงานรวมกันยังไม่ถึง 20 นาทีเลย
จ่ายไปแค่ค่าหอยทอด 30 บาท กับชามตาไก่ที่ซื้อให้แม่อีก 4 ชาม 100 บาท
เห็นสภาพแล้วก็คิดถึงงานวัดอุดมสมัยตอนผมอยู่ ม. ต้นจัง
งานมีอาทิตย์นึง กูล่อมาซะ 4-5 วัน ยิงปืน ปาลูกโป่ง ช้อนปลา
ซื้อขนมเบื้อง ซัดหอยทอด ...ใช้เงินอย่างต่ำ 300 บาท อยู่ในงานจน 4-5 ทุ่ม
...หรือว่างานวัดแบบนั้นไม่มีใครสนใจกันแล้ว
ต้องจัดเป็นงานวัดญี่ปุ่นที่ทุ่งทานตะวันลพบุรีแบบที่ DTAC เขาจัดปีที่แล้ว
คนกรุงเทพฯ ต้องบากบั่นนั่งรถไปซะไกล ...อย่างนั้นถึงจะชอบ?
Tags: temple fair34 Comments
ก็ัยังเห็นครบ ทั้งปาลูกโป่ง ปืนลม ชิงช้าสวรรค์ และขนมเบื้องกลายพันธุ์ เหอๆ
แต่ปาหี่นี่ไม่มีแฮะ ไม่เคยดูด้วยอ่ะ มีแต่ลิเก ซึ่งผมก็ไม่ดู
#1 By @ri on 2008-01-21 19:47