มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

1.
ผมไม่ใช่คนที่มีความจำดีเท่าไรครับ
ตอนเรียนและสอบวิชาที่ต้องอาศัยความจำชั้นเทพ
ผมมักจะทำได้ไม่ดีเท่าไร แต่จะทำข้อสอบวิเคราะห์และบรรยายได้ดีกว่า

นึกถึงสมัยก่อน ตอนที่เรายังไม่มีโทรศัพท์มือถือเป็นอวัยวะที่ 33
ผมก็ชอบโทรศัพท์คุยกับเพื่อนตอนเย็นๆ โดยใช้โทรศัพท์บ้านครับ
(นิสัยนี้ผมติดมาจนถึงปี 2 ปี 3 เชียวนะครับ ว่างๆก็โทรไปคุยกะเพื่อน
ก็งงตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่าอยู่โรงเรียน อยู่คณะมันยังคุยกันไม่พออีกเหรอ
แต่พอเริ่มโตขึ้น กลับกลายเป็นคนที่เกลียดการคุยโทรศัพท์นานๆซะงั้น)

สมัยนั้นต้องมีสมุดจดโทรศัพท์เล่มเล็กๆ เป็นกระดาษพับที่ยืดยาวๆได้
แล้วหน้าปกหัวท้ายเป็นแผ่นแม่เหล็กบางๆ นึกภาพออกมั้ยครับ ?
แล้วก็บรรจงจดชื่อ เบอร์โทรของเพื่อนลงไปทีละชื่อ ...อุตสาหะเปี่ยมล้นสุดๆ
จะโทรทีนึง ก็แงะฝาแม่เหล็กยืดกระดาษออกมาหาเบอร์กันทีนึง ...

ทุกวันนี้มือถือมันสามารถทำหน้าที่แทนสมุดจดได้สมบูรณ์แบบมากๆ
กลายเป็นว่า ทุกวันนี้ผมจำเบอร์มือถือของคนที่บ้านได้แค่คนเดียว
คือของแม่ผม เพราะต้องใช้โทรศัพท์ที่ออฟฟิศโทรกลับบ้านอยู่บ่อยๆ
แต่ของพ่อ พี่ชาย น้องชาย ... ผมจำไม่ได้เลยครับ ให้มือถือมันจำให้แทน
ถ้าเกิดอยู่ในเหตุการณ์คับคับ ต้องโทรเข้ามือถือใครสักคน
ผมจะนึกเบอร์ของคนสนิทขึ้นมาได้แค่ 3-4 เบอร์เท่านั้นเอง

เพื่อนๆและนายหลายคน ใช้มือถือฟังก์ชั่นหรูหรา ใช้ PDA ใช้ O2
ซึ่งสามารถจดบันทึกทุกอย่างบนโลกนี้ลงไปได้หมด เช่นเวลานัดหมาย
เตือนความจำ เตือนวันเกิด ข้อมูลส่วนตัว ... อยู่ในเครื่องเดียวกันหมด
จนผมคิดว่า คนเราสมัยนี้แทบจะไม่ต้องจำอะไรเองอีกแล้ว
เพราะเรามีเครื่องมือช่วยจำให้ทุกอย่าง ฟังดูสะดวกก็จริง
แต่มองในอีกแง่นึง ผมว่ามันก็เสี่ยงอยู่นะ ที่เอาทุกอย่างไปใส่ไว้ในมือถือ
ถ้ามันหายไป ชีวิตอาจจะชิบหายได้ในทันที ผมเลยเลือกที่จะจดนัดหมาย
ในกระดาษ หรือปฏิทินตั้งโต๊ะมากกว่าครับ

2.
เคยอ่านงานวิจัยอะไรสักอย่าง เขาเทียบความจำของสมองเรา
ออกมาเป็นหน่วยไบท์แบบเดียวกับความจำคอมพิวเตอร์ครับ
ผมจำไม่ได้แล้วล่ะ ว่ามันเท่ากับเท่าไร รู้แต่ว่ามันเยอะมากมหาศาล
สมองเราเหมือนฮาร์ดดิสก์ลูกเป้งๆที่ตอนนี้อาจจะยังไม่มีฮาร์ดดิสก์ยี่ห้อไหน
ในโลกนี้ที่มีความจุเท่ากับสมองของเราได้เลยละมั้ง ...

แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ, ผมพบว่าทุกวันนี้เรายังต้องพก “ความจำเสริม” อีกพอสมควร
ลองมาดูกัน ว่าผมพกความจำติดตัวในวันๆนึงมากน้อยขนาดไหน

- คอมพิวเตอร์โน้ตบุ้ก Harddisk ขนาดความจุ 80 Gb
เป็นคอมพิวเตอร์คู่บุญที่ต้องแบกไปไหนมาไหนอยู่ตลอดเวลางาน
อัดจุข้อมูลที่มีสาระ มีคุณค่า และเป็นความลับของบริษัทมากมายมหาศาล
ชนิดที่ว่าถ้าเครื่องนี้หาย หรือโดนขโมย อาจทำให้ความชิบหายมาเยือนได้
ผมจึงต้องหมั่น backup ข้อมูลบางส่วนไว้เป็นประจำ พอลาออกก็เอาข้อมูลพวกนี้
ไปขายให้บริษัทคู่แข่ง รวยกันเละเทะ โฮะๆ

- External Harddisk ขนาดความจุ 80 Gb
เพราะโน้ตบุ้กเครื่องข้างบน บางทีต้องเอาไปใช้ใน presentation ในห้องประชุม
แถมเป็นเครื่องของบริษัท ผมก็เลยมีนโยบายขจัดไฟล์เสื่อมๆออกทั้งหมด
เพื่อป้องกันไม่ให้ไฟล์จัญไรพวกนี้หลุดลอดออกมาทำลายภาพพจน์ของผม
รับรองได้ว่าในเครื่องผมนี่ปลอดคลิปแอบถ่าย หนังโป๊ รูปโป๊...ไม่มีแน่นอน

ฟังดูเหมือนจะเป็นคนดี ...

แต่จริงๆผมถ่ายไอ้พวกไฟล์จัญไรพวกนี้ลง External Harddisk หมดแล้ว
หนังโป๊นี่มีเป็นกะตั้ก โหลดๆมาดูแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว ...
แต่เฮ้ย ... ผมไม่ได้หมกมุ่นขนาดนั้นนะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ...ผู้ชายกับหนังโป๊
มันเป็นของคู่กัน เป็นเรื่องปกติจะตาย อย่ามาทำกระแดะเป็นอีป้าระเบียบรัตน์แถวนี้ครับ
เดี๋ยวโบ้หัวกระเด็นเลยนิ...

สิ่งที่สำคัญที่สุดใน Harddisk ก้อนนี้ไม่ใช่คลังหนังโป๊ครับ
เพราะหนังโป๊เรื่องใหม่ๆยังคงมีออกมาให้โหลดกันอย่างจุใจ หายไปก็ไม่เสียดาย
ที่สำคัญกว่าคือ ผมใช้ Harddisk ก้อนนี้บันทึกภาพถ่ายในอดีตตั้งแต่เรียนปี 1
มาจนถึงปัจจุบัน มีภาพถ่ายอยู่ใน Harddisk ก้อนนี้เกือบสองหมื่นรูป
ถ้ามันเจ๊งขึ้นมาจริงๆ ผมจะเสียดายรูปถ่ายทริปต่างๆที่ไปเที่ยวตอนเรียนมากที่สุด

- iPod Video 5G ขนาดความจุ 30 Gb
ไอพอดของผมนี่จุเพลงล้วนๆครับ ตอนนี้ใช้ไปประมาณ 18 Gb
มีเพลงอยู่ทั้งหมดประมาณ 3,000 เพลง ฟังกันทั้งปีก็ฟังไม่หมดแหะ
ผมติด iPod มากๆเวลาเดินทางทั้งขับรถ ขึ้นเครื่องบิน ถ้าไม่มีดนตรีมันจะเหมือนขาดอะไรไป
ตอนนี้แบต iPod มันเริ่มงอแง ทำตัวเสื่อมๆอีกแล้ว ผมกลัวเพลงในนี้จะหายไปเหมือนกัน
เพราะมีเพลงเด็ดๆเจ๋งๆที่หายากมากอยู่หลายสิบอัลบั้มเลยล่ะ

ปล. ผมค้นพบความจริงเมื่อตอนนั่งรถบัสมาราธอนที่เวียดนามปีที่แล้ว
ว่าจริงๆใน iPod ของผมยังมีเพลงดีๆ ที่ไม่เคยหยิบขึ้นมาฟังอีกเยอะมาก
เพราะผมมักจะเลือกฟังใน playlist ที่จัดเอาไว้แล้ว วันนั้นเกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจ
ลองให้มัน Shuffle ทุกเพลงในเครื่อง เลยได้ฟังเพลงใหม่ๆเยอะเลยล่ะ

- Thumbdrive ยี่ห้อ Sandisk ขนาดความจุ 1 Gb
ผมเริ่มใช้ Thimbdrive อันแรกเมื่อตอน 6-7 ปีที่แล้วซึ่งมีความจุ 128 Mb
หน้าตาดูอวบๆอ้วนๆ แถมราคาค่าตัวก็แสนแพง ซื้อจากไต้หวันอันละ 2,000 บาทแน่ะ
ใครจะไปรู้ว่า อีกไม่กี่ปี มันจะขยายความจุมาตรฐานเป็น 2 Gb ในราคาไม่ถึง 1 พันบาท

หน้าที่หลักของ Thumbdrive ของผมคือ ใช้ส่งไฟล์ขนาดใหญ่
ซึ่งไม่สามารถส่งผ่านอีเมล์ หรือ network ของบริษัทได้สะดวก
แต่ผมก็จะพยายามใช้ Thumbdrive ให้น้อยที่สุด เพราะมันเป็นพาหะชั้นดี
ของสัตว์นรกจำพวกหนอน และไวรัสซึ่งอาจทำให้เครื่องผมพังในพริบตา

- โทรศัพท์มือถือ Nokia 6270
built-in memory 9 Mb
SD card 512 Mb

มือถือเครื่องส่วนตัวของผม ซึ่งตอนนี้ใส่ซิมเบอร์เขมรอยู่
ใช้จดข้อมูลส่วนตัวที่ค่อนข้างสำคัญ เช่น เลขบัญชีธนาคาร เลขพาสปอร์ต เลขบัตรประกันสังคม
เลขสมาชิก Flyer Bonus ของ Bangkok Airways และ Royal Orchid Plus ของ TG
ซึ่งส่วนใหญ่ก็จำได้หมดแล้ว แต่ก็ใส่เอาไว้กันเหนียวเอาไว้

ผมไม่ค่อยชอบถ่ายรูปด้วยมือถือ และไม่ชอบฟังเพลงในมือถืออยู่แล้ว
ความจำในมือถือเครื่องนี้ก็ยังเหลือบานเบอะ ไม่รู้จะเอาไปใช้อะไรเหมือนกันแหะ

- โทรศัพท์มือถือ Nokia 6230i
built-in memory 32 Mb
MMC card 128 Mb

มือถือเครื่องที่ออฟฟิศให้เป็นช่องทางในการจิกติดตามงาน
(ซึ่งบริษัทจ่ายค่าโทรศัพท์ให้ทั้งหมด ...) ไม่ได้ใช้เมมอะไรสำคัญเลย
แต่เป็นมือถือที่มักมีสายสำคัญๆโทรเข้ามาอยู่เรื่อยๆ

- กล้องดิจิตอล Fuji Finepix F20
XD card 512 Mb

ผมไม่เคยคิดว่า มือถือจะทำหน้าที่แทนกล้องดิจิตอลได้โดยสมบูรณ์
ทั้งเรื่องคุณภาพ และการถ่ายโอนภาพเข้าคอมที่ลำบากยากเย็นกว่ากล้องดิจิตอล
ผมเลยไปหาซื้อกล้องดิจิตอล ราคามิตรภาพ คุณภาพดี ทนมือทนตีน ขนาดน่ารัก
ก็มาลงเอยที่รุ่นนี้ พกติดตัวอยู่ตลอดเวลา มีอะไรก็สามารถ snap ได้ทันที

สิริรวมแล้ว ผมพกความจำเสริม 192 Gb + 169 Mb ครับ

แล้วเพื่อนๆพกความจำกันเยอะขนาดไหนครับ?