มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

1.
ผมรู้สึกว่าไม่ได้เขียนอะไรที่มันขะแม๊ขะแมร์มานาน
ทั้งๆที่ตอนนี้ก็กลับมาทำงานที่เขมรอีกรอบนึงแล้ว
วันนี้น่าจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะเขียนอะไรเขมรๆครับ

ผมทำงานที่นี่อาทิตย์ละ 6 วัน คือจันทร์ถึงเสาร์
วันอาทิตย์ผมมักจะนอนอืดถืดอยู่ในห้องถึงสายๆ
แล้วก็ขับรถออกไปหาอะไรกินมื้อเที่ยง ...ที่ร้านเดิมๆ
ตอนบ่ายก็ไปเดินตลาด ซื้อเสื้อผ้า ดูนู่นดูนี่เรื่อยเปื่อย
ไป lucky ซื้อของเติมสต๊อกในตู้เย็น ...
กลับมานอนที่ห้องอีกสักพัก แล้วก็ขับรถออกไปกินข้าวเย็น...

ชีวิตวันอาทิตย์จริงๆมันก็มีแค่นี้เองจริงๆนะ
ซึ่งการนอนตื่นเกือบเที่ยงเนี่ย ทำให้ผมรู้สึกว่าวันอาทิตย์มันสั้นมาก
เพราะกว่าจะกินข้าวเที่ยงเสร็จก็บ่ายสองเข้าไปแล้ว...
เผลอแป๊บเดียวก็เย็นค่ำ แล้ววันจันทร์ที่โหดร้ายก็มาถึงอย่างเร็ว

2.
วันนี้ก็เช่นกันครับ เมื่อคืนผมค่อนข้างเพลีย อยากนอนอิ่มๆสักคืน
ตอนแรกมีคนชวนไปผับรำวง ซึ่งจริงๆก็อยากไปอยู่เหมือนกัน
แต่ถ้าไป ไอ้หลอดลมอักเสบมันคงหายช้ากว่าเดิมไปอีกหลายวัน
พอดีพี่คิงโทรมาชวนไปเครื่องใช้ไฟฟ้าลดราคา ผมก็เลยได้ทีชิ่งซะ
(ผมสนใจจะซื้อเครื่องเล่น DVD เครื่องละ 40 US$ ไว้เหมือนกัน
เผื่อต่อๆไปมาพักโรงแรม ผมจะได้ดู DVD กับทีวี ไม่ต้องดูผ่านคอม
พอกลับบ้าน ก็เอาเครื่องไปฝากไว้ที่ห้องพี่คิง ...
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ เพราะคนเยอะมาก ไม่มีพนักงานบริการ)

ผมถึงห้องสามทุ่มกว่าๆ อาบน้ำเล่นเนทสักพักก็นอนแล้วครับ
ตื่นมาอีกที 8 โมงเช้า ลุกขึ้นมาฉี่ ตื่นอีกที 11 โมงซะแล้ว
งัวเงียขึ้นมาอาบน้ำ โทรหาพี่ชัย (พี่ที่มาทำงานที่นี่ในสภาพคล้ายๆกัน)
นัดลงมากินข้าวกันตอนเที่ยงครึ่ง แล้วก็ขับรถไปรับพี่คิงไปกินข้าวด้วยกัน

ตอนบ่ายไปเดินตลาด ซื้อ DVD หนังมาดูสามเรื่อง
(ได้เรื่อง Sweeney Todd ที่คุณภาพดีอย่างน่าประหลาดใจ
กับเรื่อง Golden Compass และ Bee Movie ในราคา 3 แผ่น 5 US$)
ได้กางเกงขาสั้น ยี่ห้ออะไรไม่รู้ แต่สวยดี ตัวละ 7 US$
ซื้อกางเกงใน H&M เพิ่มอีกสามตัว ตัวละ 1.50 US$

ได้ของเสร็จ ขณะที่กำลังขับรถกลับโรงแรม พี่ตุ่ย (พี่ฝ่ายบัญชี expat ที่นี่)
โทรมาพอดี บอกว่าเพิ่งกลับเข้าพนมเปญมาจากโรงงาน
ผมก็เลยไปส่งพี่ชัยที่โรงแรม ไปส่งพี่คิงที่อพาร์ทเมนต์
แล้วรับพี่ตุ่ยขึ้นมาแทน ...แล้วก็วนกลับไปตลาดรัสเซียซื้อเสื้อผ้ากันอีกรอบ

ฟังดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเท่าไร แต่จะบอกว่าเขียนเล่ามาถึงช๊อตนี้
ยกนาฬิกาดูก็ห้าโมงเย็นแล้วครับ ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
ไอ้จะกลับไปนอนที่โรงแรม ยังไม่เท่าไรก็ต้องออกมากินข้าวเย็นอีก
ผมเลยชวนพี่ตุ่ยไปหาร้านกาแฟดีๆนั่งกินกัน ...
ตอนนี้ร้านกาแฟในพนมเปญ ค่อยๆผุดขึ้นมาเจาะกลุ่ม expat เยอะขึ้น
บางร้านบรรยากาศดีมาก บางร้านมีเนทฟรีให้เล่นด้วย
(ผมสั่งสตรอเบอร์รี่+พีชปั่น กับชีสเค้กอีกชิ้น รวมกัน 4 US$)

นั่งกินถึงหกโมงครึ่ง ก็ไปเดินที่ร้าน Bayon Supermarket
ตอนแรกว่าจะไม่ซื้ออะไร แต่ไปเจอสตรอเบอรี่สด กล่องทรงไม่คุ้นหน้า
เลยหยิบขึ้นมาดู เป็นสตรอเบอรี่จากอิยิปต์ !!!

เฮ้ย ... อิยิปต์ปลูกสตรอเบอรี่ได้ด้วยเรอะ?
ตอนที่ไอ้เพื่อนสวีเดนบอกว่าเคยไปดำน้ำที่อิยิปต์ผมก็อึ้งไปทีละ
นี่มันยังปลูกสตรอเบอรี่ได้ด้วยเรอะนี่ ...นึกว่ามันมีแต่ทะเลทรายซะอีก
หรือว่ามันปลูกสตรอเบอรี่ในทะเลทรายได้วะ ?

สรุปว่าเสียตังค์ 3.50 US$ ซื้อสตรอเบอรี่อิยิปต์มาลองกิน
(พรุ่งนี้ค่อยกิน เดี๋ยวจะมาบอกผลว่าอร่อยแค่ไหน...)

แต่ไอ้ที่น่าคิดมากกว่านั้นคือ ...อีเจ้าของร้านมันก็สรรหาจริงๆ
เอาสตรอเบอรี่จากอิยิปต์มาขายได้ ปกติเห็นมีแต่ของเวียดนาม
หรืออย่างหรูก็มีของนิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย อเมริกา ...

เดินเล่นสักแป๊บก็ทุ่มกว่าๆ กลับไปรับพี่ชัย กับพี่คิงออกมากินข้าว...

ผมเคยคุยกับพี่คิงว่า วันทำงานเรากินร้านอาหารไทยจนเบื่อมากๆแล้ว
แต่ละมื้อก็แพงกว่ากินในบ้านเรามาก วันอาทิตย์ยังจะกินอะไรเดิมๆอีกเหรอ
เราน่าจะคิดธีมมาสร้างสีสันในชีวิตมนุษย์เงินเดือนให้มันเซี้ยวขึ้นอีก

เราได้ข้อสรุปกันว่า ทุกคืนวันอาทิตย์ เราจะจัดให้เป็น
Sunday Local Night คือ ไปกินอะไรที่มันขะแมร์โคตรๆ
ไปเที่ยวอะไรที่คนขะแมร์เขาเที่ยวกัน ... ให้มันสมกับที่มาทำงานที่นี่หน่อย
ที่สำคัญ มันน่าจะราคาไม่แพงอย่างที่เรากินหรือเที่ยวเป็นปกติด้วย

มื้อวันนี้เราก็เลยมัดมือชกพี่ตุ่ย ลากไปกินอาหารเขมรๆด้วยกันเลยครับ
ผมขับรถไปแถวถนน 51 ใกล้ๆกับตลาดใหม่ จำได้ว่ามีร้านริมถนนเยอะๆ
จอดรถแล้วก็เดินเลือกเลยครับ เราเลือกร้านอาหารตามสั่งหัวมุมถนน
เห็นคนเยอะดี มีฝรั่งมานั่งกินด้วย ทั้งๆที่หน้าตาร้านก็ไม่ได้สะอาดมากมาย

ที่เหนือคาดคือ มันมีเมนู bilingual ภาษาเขมร – อังกฤษด้วยล่ะ
แต่ถึงไม่มี เราก็พอสั่งๆกันได้นะ เพราะเรื่องกินเรื่องเที่ยวเนี่ย พูดเขมรได้เยอะ
แต่เรื่องงาน เรื่องที่มันมีสาระเนี่ย จะพูดไม่ค่อยได้ ...

มาดูกันครับ ว่า Sunday Local Night วันนี้เรากินอะไรกัน

พอเรากินเสร็จ ก็เดินข้ามถนนไปกินของหวานที่เรียกว่า “บองแอม” กันต่อ
ถ้าแปลคำว่า “บองแอม” เป็นภาษาไทย เราคงจะเรียกว่า “หวานเย็น”
ซึ่งจริงๆบองแอมมันมีหลายอย่างครับ น้ำผลไม้ปั่นเขาก็เรียกบองแอม
บองแอมร้านประจำที่ผมกิน มันจะเป็นหวานเย็นน้ำแข็งไสคล้ายๆบ้านเรา
แต่เพิ่งมาเห็นว่าบองแอมย่านนี้หน้าตาไม่เหมือนกับร้านที่เคยกินครับ

มันเป็นคล้ายๆลูกผสมระหว่างเต้าทึงจีน ขนมหวานไทย และพาร์เฟ่ต์ญี่ปุ่น
รวมกันออกมาเป็น ... เอ่อ ... บองแอมเขมร ...ซึ่งมันมีส่วนผสมตั้ง 10 อย่าง
หน้าตาก็ดูน่ากินมาก เรียงตัวเป็นชั้นๆ ราดน้ำกะทิหอมๆ โปะน้ำแข็งไส
แล้วราดนมข้นท่วมๆอีกรอบ ...




จะบอกว่า มันเข้ากันอย่างไม่น่าเชื่อครับ ถั่วกวนกะเผือกกวนรสชาติดีจริงๆ
ทั้งๆที่บ้านเราก็มี แต่เราไม่ได้เอามากินกับน้ำแข็งไสใส่กะทิแบบนี้
ผมคิดไอเดียว่าจะเอาไอ้แก้วนี้ไปขายที่เมืองไทยเลยละครับ ...
เจาะลูกค้ากลุ่มวัยรุ่น กะไปตีตลาด ice monster สาขาสยามสแควร์
ซึ่งผมว่า ice monster นี่ราคาเทียบกับคุณภาพและต้นทุน ถือว่าแพงไร้สาระมากๆ
แก้วนี้ผมขายแค่ 40-50 บาทก็กำไรไม่รู้เรื่องแล้วครับ ...

ใครสนใจจะถือหุ้น รีบ ems หรือเมล์มาด่วนครับ
ยังไงก็ช่วยคิดชื่อเรียกให้ด้วยครับ ผมอยากเรียกมันว่า “พาร์เฟ่ต์เขมร”

3.
กลับถึงห้องประมาณ 4 ทุ่ม คิดไปคิดมา วันนี้ก็ถือว่าใช้เวลาได้คุ้มครับ
ร้านอาหารที่เรากินมื้อเย็น ราคาก็ไม่แพง รสชาติก็อร่อยประทับใจ
เราเลยมีความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า Sunday Local Night จะมีอยู่ต่อไป
อาทิตย์หน้าอยากกินร้านไหน ช่วงวันทำงานก็ลองสอดส่องกันไป
แล้วเก็บมากินกันคืนวันอาทิตย์ ... ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ

จริงๆที่กินวันนี้ ยังถือว่ากึ่งๆ local ครับ ไม่ได้ลูกทุ่งสุดตีนมาก
เพราะมันยังมีร้านหรือรถเข็นที่ผมไม่กล้ากินอีก ...

เช่น ...


รวมค่าใช้จ่ายวันนี้ ผมใช้เงินไปทั้งสิ้น 23.50 US$
คิดเป็นเงินไทยเท่ากับ 750 บาทโดยประมาณครับ

ปล. เอนทรี่นี้ ถือว่าทุ่มทุนสร้างมากๆ กว่าจะเขียน กว่าจะ resize และ edit รูปเสร็จ
ใช้เวลา 2 ชั่วโมงกว่า ถึงจะเสร็จสิ้นไปได้ ...ดังนั้น ขอคอมเมนต์เยอะๆครับ
ให้สมราคากับความทุ่มเทหน่อย

ปล.2 บางคนสงสัยว่า ทำไมช่วงนี้อัพบ่อย...
จริงๆก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าอาทิตย์หน้างานจะหนักมากๆครับ
อาจจะไม่ได้มาอัพถี่ๆเหมือนเดิมครับ แต่ยังคงแ้ว้บเข้ามาทักทายเรื่อยๆ