มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

ผมเป็นคนชอบกินของหวานเป็นชีวิตจิตใจครับ
ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก ที่ผมเป็นคนที่มีการเผาผลาญที่ดี
ถึงจะยัดทะนานกินเข้าไปมากแค่ไหนก็ไม่อ้วนขึ้นเท่าไร
โดยเฉพาะของหวานที่เป็นตัวร้ายของใครหลายคน
สำหรับผมแล้ว ของหวานเป็นเพื่อนรักที่ต้องมาพบปะกันบ่อยๆ

ผมรู้จักร้านของหวานดีๆในกรุงเทพฯเยอะมากๆ
บ่อยครั้งที่เข้าขั้นเสาะแสวงหาดิ้นรนไปกินซะให้ได้
บรรดาของหวานที่ผมเป็นลูกค้าประจำ ก็เช่น
- พายไข่ขาวร้าน Kanom ที่สยาม กินมาตั้งแต่ชิ้นละ 30 บาท
จนล่าสุดขึ้นเป็นชิ้นละ 40 บาทแล้ว แต่ยังอร่อยเหมือนเดิม
ต้องยอมรับว่าของเขาเด็ดกว่าร้านที่ฮ่องกงซะอีก
- พุดดิ้งงาดำ ที่ซุ้มปุรินพุดดิ้ง ในซุปเปอร์มาร์เก็ตพารากอน
เป็นตู้เล็กๆ อยู่ใกล้ๆกับซุ้มขายซูชิด้านหน้า ถ้วยเล็กๆประมาณ 80 บาท
เนื้อเนียนเด้งดึ๋ง ละลายในปากได้เลย มีหลายรสให้เลือก
- ชูครีม beard papa ผมชอบซื้อไปนั่งกินตอนรถติด
กัดแล้วครีมทะลักแตกเลอะไปทั้งปาก สนุกดี ติดที่แพงไปหน่อยตั้ง 45 บาท
- สตรอเบอรี่ช๊อตเค้ก ของ Sun Moulin ที่ข้างๆซุปเปอร์อิเซตัน
จริงๆเดี๋ยวนี้ก็มีขายที่ Sun Royal หรือ Yamazaki บางสาขาแล้วเหมือนกัน
เคยกินตั้งแต่ชิ้นละ 80 บาท ตอนนี้ชิ้นละ 95 บาทแต่ได้ชิ้นใหญ่ดี
ใครที่ชอบเค้กญี่ปุ่นเบาๆ น่าจะชอบเค้กร้านนี้
- ขนมปังปอนด์ไส้ทะลัก มีสองร้านที่ขับเคี่ยวกันคือ ร้านที่บางลำพู
เดินจากสี่แยกคอกวัวเข้าไป เลยถนนข้าวสารเข้าไปอีก ...
ร้านนี้เด่นตรงที่ไส้เยอะ และสดจากเตา ราคาล่าสุดที่เคยกินคือ 35 บาท
แต่ถ้าใครชอบแบบขนมปังนิ่มๆยวบๆ น่าจะชอบของวังหลังเบเกอรี่
ไส้อาจจะน้อยกว่าของบางลำพู แต่เนื้อขนมปังจะนิ่มกว่ามาก
- ท๊อฟฟี่เค้กของราชภัฏสวนดุสิต เมนูไอค่อนของเค้าเลยล่ะ
ถ้าได้ไปซื้อแบบอบใหม่จากเตาจะอร่อยสุดยอดไปเลย ผมคนเดียว
เคยกินมากสุดได้ถึง 16 ชิ้นติดต่อกัน ...เอิ้ก ...ที่สำคัญที่ราคาไม่แพง
ถึงตอนนี้จะชิ้นเล็กลงกว่าเดิม แต่ก็ยังรักษาราคาที่ชิ้นละ 5 บาทเท่าเดิม

นี่ยังไม่รวมขนมไทยอีกหลายร้านที่เด็ดๆทั้งนั้นนะครับ
แล้วก็ยังไม่รวมเบเกอรี่เจ๋งๆที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในกรุงเทพฯอีกหลายร้าน
แต่ก็อย่างว่าละครับ ใครมันจะมีแรงมีเวลากินของดีๆกันตลอดเวลา
ยิ่งมาทำงานในเขมร การได้กินของหวานดีๆถือเป็นเรื่องยากมากๆ
ขนาดโรงแรม Intercontinental ยังทำเบเกอรี่ในร้าน Deli ได้ห่วยแตกมาก
(แต่ของหวานที่เสิร์ฟใน maincourse ในงานเลี้ยงกลับอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ)
ถ้าอยากกินเค้กหรือเบเกอรี่ดีๆ ต้องอาศัยร้านอาหารอิตาเลี่ยนดังๆ
หรือไม่ก็ร้านกาแฟ ร้านเบเกอรี่โฮมเมดที่ฝรั่งเป็นเจ้าของถึงจะสมหวัง

ด้วยข้อจำกัดทั้งหมด, เพื่อไม่ให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดลงมากเกินไป
ผมจึงต้องหันหน้าไปพึ่ง “ขนมหลอกเด็ก” ครับ ... ถึงตอนนี้จะอายุ 23 แล้ว
ไม่ใช่เด็กแล้ว แต่ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาให้มันหลอกต่อไปครับ

เวลาไปซื้อของเติมสต๊อกที่ lucky supermarket ผมก็ต้องซื้อขนมติดไม้ติดมือกลับมา
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มีตัวเลือกที่อลังการฟู่ฟ่าเหมือนบ้านเรา แต่ก็พอแก้ขัดได้
และนี่คือขนมหลอกเด็กที่ผมโปรดปรานตลอดกาลครับ

1. โก๋แก่รสไก่ (กระป๋องเขียว)
อันที่จริง ต้นตำรับของถั่วลิสงรถไก่ในดวงใจผมมันไม่ใช่โก๋แก่ครับ
แต่มันเป็นยี่ห้อมารูโจ้ ซึ่งรสไก่มันก็ซองสีเขียวเหมือนกันด้วยสิ
ตอนผมเรียนอยู่ประถม มารูโจ้นี่ถือเป็นหนึ่งในขนมประจำชาติเลยล่ะ
ซองละ 1 บาทเท่านั้น มีรสไก่ รสกุ้ง รสอะไรไม่รู้อีกประมาณ 3-4 รส
แต่ตอนนี้มันหาซื้อยากมาก ผมเลยต้องซื้อโก๋แก่มากินแทน ซึ่งรสชาติใกล้เคียงกัน
ไอ้ผงชูรสรสไก่นี่มันอร่อยมากๆครับ กินแล้วต้องดูดนิ้วจะสะใจมาก ฮะๆ

2. เลย์รสโนริสาหร่าย
รู้มั้ยครับ ว่าเลย์รสโนริสาหร่ายเป็นโปเตโต้ชิพที่ขายดีที่สุดในเมืองไทย
และเป็นรสที่ทำให้เลย์มี market share โดดนำหน้าคู่แข่งไปไกลมากในช่วงเปิดตัว
ไม่เชื่อก็ลองดู shelf share ในซุปเปอร์ฯที่เราจะเห็นได้ชัดเจนมากว่ารสโนริสาหร่าย
จะได้รับพื้นที่เยอะที่สุด เมื่อเทียบกับรสชาติอื่นๆที่ผลัดกันเวียนไปเวียนมา
ผมยอมรับว่ามันเป็นรสที่อร่อยจริงๆครับ ซอง 7 บาทนี่กินไม่พอแน่นอน
เพราะเปิดมาแม่งมีอยู่ 4 แผ่น แต่ทำซองพองลมซะเว่อร์เชียว ...
ซึ่งปกติ เลย์จะออกรสชาติใหม่ๆทุก 2-3 เดือนอยู่แล้ว ผมก็ตามกินทุกรสนะ
บางรสก็เข้าท่า บางรสก็ดูงี่เง่าไร้สาระไปหน่อย รสสเต๊กล่าสุดนี่ผมยังไม่ได้กิน
แต่ที่ปลื้มจัดๆสำหรับผมอีกรสนึงคือ เลย์ซีเลคชั่น รสเมี่ยงคำทรงเครื่อง
รู้สึกว่าตอนนี้จะไม่มีขายแล้วนะ ...แอบเสียดายอยู่เล็กๆเหมือนกัน

3. กูลิโกะ ป๊อกกี้
ผมเป็นคนที่คลั่งการกินป๊อกกี้มากๆครับ โดยเฉพาะป๊อกกี้ไฮโซจากญี่ปุ่น
ซึ่งตอนนี้กูลิโกะเมืองไทยอิมพอร์ตเข้ามาขายอย่างเป็นทางการในราคาที่ค่อนข้างทารุณ
แต่ผมก็ยังซื้อกินเรื่อยๆนะ ซึ่งป๊อกกี้ตระกูลที่ผมชอบมากที่สุดคือตระกูล Mousse
แท่งมันจะใหญ่ๆ แล้วเคลือบครีมหนากว่าปกติ รสที่อร่อยโปรดปรานผมมากๆ
มีอยู่สองรส คือ รสมะม่วงที่เพิ่งวางขายปีที่แล้ว กับรส Hokkaido Milk ที่เลิกขายไปนานแล้ว
ป๊อกกี้รสช๊อคโกแลตกล่องแดงของญี่ปุ่นก็ต่างจากไทยนะครับ เพราะรสชาติจะขมกว่ามาก
ผมว่ารสชาติของไทยมันเด็กไปหน่อย ยิ่งถ้าใครชอบขมจัดๆ ต้องกิน Pocky for Men
กล่องสีเขียวเข้ม อันนั้นเข้มจริงๆ ส่วนถ้าใครที่ชอบช๊อคโกแลตชั้นเยี่ยม
ที่ญี่ปุ่นเขาจะออกเวอร์ชั่นฤดูหนาวซึ่งใช้ช๊อคโกแลตที่ดีที่สุดออกมาขายด้วย (ซึ่งแพงกว่าเยอะ)
ป๊อกกี้ที่ญี่ปุ่นจะมีรสใหม่ๆออกมาทุก 2-3 เดือน ไปอัพเดทได้ที่ http://www.pocky.jp ครับ

4. ช๊อคโกพาย
ผมรู้จักช๊อคโกพายจากหนังเรื่อง Not One Less ครับ
เห็นในหนังแล้วมันน่ากินดี เลยลองไปซื้อกินดู ซึ่งก็อร่อยจริงๆครับ
มันเป็นเค้กชิ้นพอดีคำ ตรงกลางสอดไส้มาร์ชเมลโล แล้วเคลือบช๊อคโกแลตทั้งชิ้น
ปัญหาคือ ช๊อคโกพายที่ขายในเมืองไทยตอนนี้มีหลายยี่ห้อมากๆ
มีทั้งที่ผลิตในไทยและแบบนำเข้า ราคาก็แตกต่างกันตามไปฐานะสังคม
แต่จากการลิ้มลองมาหลายยี่ห้อ ผมพบว่าของ Lotte (ผลิตในเกาหลี) อร่อยที่สุด
ที่สำคัญคือ ที่ Lucky มันนำเข้ามาขายแค่กล่องละ 1.5 US$ มี 6 ชิ้น
ผมละปลื้มสุดใจเลยละ ...วันนี้ซื้อมา 2 กล่องเลย ฮี่ๆ

5. ข้าวโพดอบกรอบ ตรา ตูมตาม
อันนี้นี่เป็นขวัญใจวัยเด็กของผมเลยครับ ต้องซื้อทุกครั้งที่ไปซุปเปอร์
เพราะรสชาติผงชูรสที่เข้มข้นกว่ายี่ห้ออื่น และปริมาณที่เยอะจุใจมากๆ
แต่ผมไม่เห็นตูมตามวางขายมานานมากแล้วครับ พยายามเดินหาหลายครั้ง
จนหลังๆล้มเลิกความตั้งใจไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าให้พบเบาะแสช่วยบอกด่วนครับ
จะซื้อเหมาโหลมากินให้สะใจไปเลยครับ โฮะๆ

6. ทาโร่รสมาตรฐาน (สีขาว)
ผมว่าหลังๆทาโร่ออกรสประหลาดๆซึ่งรสชาติไม่ค่อยเข้าท่าสักเท่าไร
ผมนิยมทาโร่รสมาตรฐานสีขาว จืดๆชืดๆนี่แหละ ชอบมาก ...สีเหลืองก็พอโอเคนะ
แต่ผมว่าสีขาวมันเอียนยากกว่านิดนึง กินได้นานกว่า แต่บางทีก็หาซื้อยากนะ
ยิ่งที่ Lucky มันมีขายแต่สูตรผสมคอลลาเจน กลัวกินแล้วตื่นเช้ามามีนมตั้งเต้าจริงๆ

7. ช๊อคโกแลต Hershey’s Kisses
อันนี้จะออกไฮโซนิดนึง มันคือช๊อคโกแลตขนาดพอดีคำ ทรงคล้ายๆหยดน้ำ
ปกติผมมักจะซื้อยกกระสอบที่ duty free เพราะมันถูกกว่าราคาปลีกเยอะ
ผมว่ามันเป็นช๊อคโกแลตที่กินแล้วเพลินดี คือไม่เข้มไปและไม่หวานเกินไป
ผมชอบรส Cookie & Cream ที่เป็นสีขาวๆแล้วมีเม็ดอะไรดำๆอยู่ข้างในน่ะ
สมัยก่อนเสียค่าโง่ซื้อที่เซเว่น 4 ชิ้น 20 บาท แพงชิบหายเลยครับ

(ผมไม่แน่ใจว่าในเมืองไทยมีขายหรือเปล่านะ แต่รสชาติที่ผมประทับใจที่สุด
คือรส New York Cheesecake ที่ผมซื้อได้ในเขมรเฉพาะช่วงคริสมาสต์
ซึ่งตอนนั้นมันนำเข้าช๊อคโกแลตดีๆมาขายเยอะมากๆ)

8. ปาปริก้า โปเต้ คอนเน่
ขอเหมาสามยี่ห้อนี้รวมกันเพราะมันมาจากผู้ผลิตเดียวกัน
ซึ่งจริงๆผมชอบทั้งสามยี่ห้อเลยนะ ทั้งๆที่รสชาติมันไม่เหมือนกันเลย
แต่ถ้าให้เลือก ผมชอบโปเต้ที่สุด เพราะรสชาติมันเบาๆดี
จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่ามันทำยังไงให้เป็นเกลียวขนาดนั้นได้
รองลงมาคือคอนเน่ ซึ่งตอนเด็กๆ ใครไม่เอามาเสียบนิ้วก่อนกินถือว่าไพร่มาก
ราวกับว่าถ้าเอ็งเอาคอนเน่มาเสียบนิ้วครบ 10 นิ้วจะได้รับการเทิดทูนยกย่อง
จากเพื่อนเด็กร่วมหมู่บ้านว่าเป็นสุดยอดอารยธรรมการการกินขนมหลอกเด็ก
รู้สึกว่าล่าสุด คอนเน่จะมีรสชีสด้วย ผมเคยกินทีนึง ชอบด้วยเพราะมันเข้มข้นดี
ส่วนปาปริก้า ผมว่ามันคือโปเต้ในรสชาติที่เผ็ดร้อนกว่านิดนึง
ถ้าวันไหนไม่มีโปเต้ ปาปริก้าก็พอจะทำหน้าที่แทนได้โดยไม่ขัดเขินเท่าไร

9. Coffee Biscuit ของ Bourbon
มันเป็นขนมที่มีขายตามร้านขายขนมที่นำเข้าจากเมืองนอกอ่ะครับ
เป็นกล่องสี่เหลี่ยมยาวๆสีขาวๆ มีแถบคาดตรงกลางเป็นสีน้ำตาลเข้มๆ
(ล่าสุดผมเห็นเวอร์ชั่นใหม่เป็นกล่องสีน้ำตาลออกกาแฟๆด้วย)
ตัวขนมเป็นบิสกิตแบนๆที่มีครีมรสช๊อคโกแลตกับครีมรสกาแฟเรียงสลับกัน
สมัยก่อนนี่หลอดนึงเกือบร้อยบาท เดี๋ยวนี้ผมซื้อประมาณหลอดละ 45 บาท
แต่ถ้าซื้อในห้างก็จะแพงหน่อย ประมาณ 70-80 บาท...

ผมจำไม่ได้ว่ารู้จักกับขนมราคาแพงอย่างเจ้านี่ได้ยังไง
แต่มันก็ทำให้ผมติดใจมากๆ จนโตขึ้นผมต้องซื้อกินอยู่เรื่อยๆให้สะใจ
ผมสามารถกินคนเดียวหมดหลอดได้ภายในครั้งเดียวเลยนะ

10. ขนมหมีโคอาล่า ของล๊อตเต้
ผมว่าไอ้ขนมหมีนี่จัดเป็นสุดยอดขนมเทพของเด็กไทยเลยนะครับ
ประมาณว่าพ่อแม่จะซื้อให้กินก็ต่อเมื่อได้ทำคุณงามความดีขั้นสูงแก่สังคมไทย
หรือประพฤติตัวดีเยี่ยมเป็นเกียรติเชิดหน้าชูตาแก่วงศ์ตระกูลอะไรเทือกนั้น
ด้วยแพคเกจจิ้งที่น่าตื่นตะลึง เป็นกล่องทรงหกเหลี่ยมไม่มีใครเหมือน
ทำให้ขนมหมีมันดูทรงคุณค่ามากกว่าขนมกิ๊กก๊อกซองละ 5 บาทหลายเท่าตัว
ถึงในกล่องนั้นจะมีขนมหมีบรรจุอยู่ถึง 10 ซองย่อย แต่มันก็ไม่เคยเพียงพอ
ต่อความหิวโหยของเด็กไทย (รวมทั้งผมด้วย) ซึ่งราคากล่องเล็กก็แพงถึง 30 กว่าบาท
ถือว่าเกินมาตรฐานที่จะซื้อกินเองได้ ...ดังนั้น การได้กินขนมหมีย่อมจัดเป็น
ความทรงจำเกียรติยศในวัยเด็กที่ล้ำค่ามิอาจลืมเลือน

พักหลัง ผมเห็นพวกร้านขายขนมเมืองนอกมันมีแบ่งเกรดด้วยนะ
ว่ามีของจีน ของเกาหลี ของญี่ปุ่น ราคาไม่เท่ากันด้วย (ญี่ปุ่นแพงสุด)
ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันต่างกันยังไง ญี่ปุ่นอร่อยกว่าจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้
รู้แต่ว่าเท่าที่เคยกินมา ยังไม่เคยเจอหมีตัวไหนที่มีไส้ช๊อคโกแลตอัดแน่นทั้งตัว
(ล่าสุดผมเห็นที่ Lucky มีขายรสลาเต้ รสไวท์ชอคโกแลต และรสครีมเกาลัดด้วยนะ)

อ้อ... มันจะมีคู่แข่งของหมีโคอาล่า เป็นหมีแพนด้าจากค่าย Meiji กล่องสีแดง
รสชาติสู้กันไม่ได้เลยครับ แต่ถ้างบประมาณจำกัดจริงๆ ก็เป็นทางเลือกที่ดี
เพราะราคาค่อนข้างเป็นมิตรมากกว่าหมีโคอาล่าเยอะเลยละครับ