ได้ครับผม เหมาะสมครับพี่ ดีครับเจ้าน๊ายยยยย
posted on 28 Feb 2008 22:58 by bongtao in office
1.
การที่ผมมาทำงานที่เขมรนี่ ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะมากๆ
ถึงจะให้ตัดประเด็นเรื่องเงินๆทองๆออกไป ผมก็ยังเชื่อว่ามันคุ้มมากๆครับ
การเรียนรู้ที่นี่ส่วนมาก หาไม่ได้จากในห้องเรียนหรอกครับ
ต่อให้ไปเรียน MBA จากมหาลัยดังๆ ก็ใช่ว่าจะเอาความรู้มาแก้ปัญหาบ้าๆบอๆที่นี่ได้
หลายๆอย่างที่ผมได้เรียนรู้ที่นี่ ถ้าผมมัวแต่นั่งทำงานก่อกแก่กอยู่ที่สำนักงานใหญ่
ก็คงไม่มีโอกาสได้เรียนรู้และลองแก้ปัญหาพวกนี้แน่นอนครับ
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าอยู่ดีๆก็มีคนเขมรสองคนที่ไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อน
บุกมาถึงออฟฟิศ แล้วยกมือไหว้ผมท่วมหัวให้ยอมรับสินค้าที่ผิดสเปคจากที่สั่งไว้
เพราะถ้าผมไม่ซื้อ เขาสองคนจะถูกไล่ออกกลายเป็นคนตกงานไปในทันที
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้ารัฐมนตรีกระทรวงอะไรสักอย่างของเขมรบุกมาถึงออฟฟิศ
เพราะพบว่าเอกสารที่บริษัทผมเป็นคนออกดันไปพิมพ์ชื่อนายกฯผิด
ซึ่งคนที่พิมพ์ผิดก็เสือกเป็นแค่เด็กเสมียนโง่ๆคนนึงที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
ในขณะที่ไอ้คนที่เข้ามาที่ออฟฟิศก็คาดคั้นจะหาตัวการให้ได้
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าบริษัทคุณไปทำให้ลูกค้าไม่พอใจ และพยายามเจรจายังไงก็ไม่สำเร็จ
จนสุดท้ายคุณลูกค้าปิดการเจรจาด้วยการเอาปืนวางบนโต๊ะ
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าคุณเสือกไปขับรถผิดเลน แล้วโดนตำรวจเรียกให้จอดข้างทาง
ซึ่งตอนนั้นคุณไม่มีใบขับขี่สากล และตำรวจพูดภาษาอังกฤษไม่ได้
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าคุณพบว่าแบนเนอร์เกือบหนึ่งพันแผ่นที่คุณแขวนไปทั่วพนมเปญ
โดน “ใครก็ไม่รู้” เก็บไปจนหมดเกลี้ยง พร้อมกับส่งจดหมายมาที่ออฟฟิศ
เพื่อเรียกร้องขอค่าธรรมเนียมสิทธิ์ในการติดตั้งแบนเนอร์ทั้งหมดเกือบล้านกว่าบาท ...
แค่ปัญหาจากปัจจัยภายนอกก็ฟังดูน่าปวดกบาลแบบไม่จบไม่สิ้นแล้ว
บางทีเราก็เรื่องที่ต้องเตรียมรับมือจากปัจจัยภายในอีกมากมายพอกัน
แล้วอยู่ดีๆ เราก็มีปัจจัยภายในมาช่วยให้ชีวิตเราสนุกสนานเข้าไปอีก
แล้วถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าอยู่ดีๆนายก็โทรมาบอกว่า จะบินมาตรวจงานที่นี่...
2.
บางคนอาจจะคิดว่าการที่นายมาหาเรา ก็ไม่เห็นมีอะไร
นายอยากรู้อะไรก็เตรียมตัว หาข้อมูล ทำพอยเวอร์พอยท์ให้เรียบร้อย
...นั่นก็ถูกครับ ... แต่ถูกไม่หมด ...
ถ้านายมา, เราก็ต้อง “รับนาย” ครับ
นายแต่ละคนมีความต้องการในการ “รับนาย” ไม่เหมือนกันครับ
ดังนั้นการจะรับนายให้ถูกใจนาย เราต้องรู้จักนายให้มากๆเข้าไว้ครับ
ถ้านายใหญ่มากๆๆๆๆๆของผมมา (ซึ่งก็มาบ่อยๆ)
ผมบอกได้เลยครับ ว่าวันนั้นเราแทบไม่ต้องทำงานอย่างอื่นกันเลยครับ
เราแทบทุกคนต้องผนึกกำลัง “รับนาย” ให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด
ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกครับ ว่านายเขาต้องการหรือเปล่า ... ผมก็โดนสั่งมาอีกที
“รับนาย” ต้องทำยังไง ?
...อ่ะ ...ตั้งใจอ่าน ผมจะเล่าให้ฟังเป็นช๊อตๆ เลยละกัน
นายมักจะบินมาตอนเช้า อย่างแรกเลย เราก็ต้องไปรับที่สนามบินครับ
ไปรอก่อนสักครึ่งชั่วโมง เพื่อไปแย่งชิงจุดที่นายสามารถเห็นเราชัดๆ
ถ้าวันไหนนายมากับแขกสำคัญ เราอาจจะต้องใช้กำลังภายในกันนิดนึง
เพราะอาจจะต้องเข้าไปรับนายถึงหน้าเกท ตรงงวงช้างนั่นแหละครับ
พอเจอนายปั๊บ ผมจะเป็นคนรับพาสปอร์ต ตั๋วเครื่องบิน บัตรทอง ROP
รวมถึงเงินค่าภาษีสนามบินพนมเปญ 25 US$ มาเก็บไว้ที่ตัวเองให้เรียบร้อย
เพราะผมจะต้องเอามาใช้เช็คอินขากลับให้นายครับ
จากนั้นนายใหญ่จะเข้าออฟฟิศ หรือจะไปไหน นายของผมจะเป็นคนดูแลต่อเอง
ลิ่วล้ออย่างเราต้องรอให้นายขึ้นรถออกไปลับตาก่อนแล้วค่อยกลับ
เพราะนายอาจจะอยากสั่งอะไรเพิ่มเติม ดังนั้น ห้ามรีบออกจากสนามบินก่อนเด็ดขาด!
ถ้านายจะไปต่างจังหวัดที่ต้องเดินทางไกลๆ
เราควรจะไปสำรวจเส้นทางให้เรียบร้อย สมมติว่าใช้เวลาเดินทาง 3 ชม.
ให้ลองคำนวณไว้ได้เลยว่า ระยะทางประมาณชั่วโมงเศษๆ มีปั๊ม มีห้องน้ำหรือไม่
แล้วให้ไปจ้างเด็กปั๊มล้างห้องน้ำรอไว้ล่วงหน้าได้เลยครับ
ถึงนายอาจจะแค่ลงไปสะบัดเจี๊ยวเยี่ยวสามหยด เราก็ต้องเตรียมเผื่อไว้ก่อนครับ
เรื่องกินนี่เรื่องใหญ่, นายแต่ละคนจะมีรสนิยมเรื่องอาหารการกินที่แตกต่างกันไปครับ
เรามักจะมีร้าน “รับนาย” อยู่ในสต๊อกเสมอ ทั้งอาหารไทย จีน ฝรั่ง แขก
ซึ่งร้านพวกนี้พวก expat อย่างเราๆ ก็มักจะไปกินเรื่อยๆ จนต้องมีเด็กเสิร์ฟขาประจำที่รู้ใจเรา
เราก็จะให้ทิปเด็กพวกนี้เยอะเป็นพิเศษครับ สร้างบารมีเอาไว้ก่อนเลย
พอนายมากิน ทุกอย่างจะเรียบร้อยมาก เพราะเด็กเสิร์ฟพวกนี้จะพร้อมบริการเราแบบถวายหัว
แล้ววันนั้นเราก็จะตอบแทนให้สาสม เด็กเสิร์ฟจะได้ทิปจากเราเยอะเข้าไปอีกครับ ...
ก่อนจะไปกินข้าวสักครึ่งชั่วโมง, เราจะส่งม้าเร็วไปจองที่จอดรถก่อน
ไปเตรียมโต๊ะที่ดีที่สุด สั่งอาหารที่นายชอบกิน นายมาแล้วแดกได้ทันทีครับ
ไม่รู้เป็นอะไร นายพวกนี้ไม่ชอบรอครับ ...มาปั๊บก็แดกๆๆๆๆๆๆๆ
ถ้าเป็นมื้อเย็น, นายมักจะชอบกินแอลกอฮอล์ด้วยเสมอ
อันนี้ต้องถามไว้ล่วงหน้าเลยครับ ว่าวันนี้จะกินอะไร วิสกี้? ไวน์? หรือเบียร์?
นายใหญ่ของผมมักจะกินไวน์ครับ นายจะบอกว่าวันนี้จะกินกี่ขวด
ถ้านายบอกสอง เราจะเอาไปสี่ ถ้านายบอกสาม เราจะเอาไปหกขวดเล้ย
เผื่อไว้ไม่เสียหลาย เผื่อนายติดลม เราก็มีพร้อมให้ต่อทันทีไม่ต้องไปวิ่งหาซื้อ
จนตอนนี้ในออฟฟิศผมแทบจะมีคลังเก็บไวน์แล้ว มีตระกูล Penfold ครบทุก Bin
มีทั้งแต่ Bin 2 กระจอกๆไปจนถึง Bin 389 หรือ Bin 407 เก็บไว้เป็นลังๆ
ถ้าวันไหน นายเสร็จงานเร็ว, นายอาจจะอยากไปช้อปปิ้ง เราก็จัดให้ได้
ซึ่งในตลาดชื่อดัง expat อย่างเราๆจะมีร้านประจำที่สนิทกับแม่ค้า (อีกแล้วครับท่าน)
ถ้าเรารู้แล้วว่านายจะมาวันไหน ก็โทรไปบอกแม่ค้าก่อนเลยว่าวันนี้นายจะมา
ให้เตรียมสต๊อกของเอาไว้เยอะๆ บางทีนายอาจจะมาช้า แต่ตลาดปิดห้าโมง
ก็จะมีม้าเร็วโทรไปบอกก่อนเลยว่าวันนี้ให้ปิดร้านหกโมงเย็น...
(ซึ่งแม่ค้าก็ยินดีครับ เพราะนายมาทีไร ซื้อเยอะจนแม่ค้าได้เงินเหมือนถูกหวย)
เราสามารถจัดเป็น exclusive shopping ให้นายได้เสมอ ที่เห็นพวกผมไปตลาดบ่อยๆ
เราก็หมั่นไปเช็คคอลเลกชั่นใหม่ๆ เช่น วันนี้มีเสื้อกอล์ฟมาใหม่ นายอาจจะปลื้ม
ถ้านายถามว่าตลาดมีอะไรใหม่ๆมั้ย เราก็จะแนะนำได้ ...
ถ้าวันไหน นายอยากไปสำรวจตลาด, เราก็จะขึงแบนเนอร์เพิ่มทั้งเมืองครับ
เอาให้เห็น visibility ของแบรนด์เราเยอะๆไว้ก่อน แต่ตรงนี้จะเตี๊ยมลำบากหน่อย
เพราะนายมักจะดัดหลังครับ นายอยากแวะไปคุยกับร้านไหนก็จะแวะทันทีเหมือนกัน
เราจะกำหนดไม่ค่อยได้ ว่าให้นายไปที่ร้านไหนที่เราเตี๊ยมเอาไว้แล้วบ้าง
ถ้านายค้างคืน (ซึ่งนานๆจะค้างสักที) ดึกๆก็จะมีทีมพาเที่ยวครับ
นายแต่ละคนรสนิยมไม่เหมือนกันครับ บางคนไม่เที่ยวก็ง่ายสบายหน่อย
บางคนชอบนั่งดื่ม ฟังเพลง เราก็จะจองที่นั่งที่ดีที่สุดในเลาจน์ไว้ให้
บางคนชอบตีหม้อ ...เอ่อ ... เราก็จะมีทีมเฉพาะกิจที่จะ “จัดให้” ครับ
เวลานายจะกลับ, ก็จะเป็นหน้าที่ของผมซึ่งเป็น check-in boy ครับ
ปกตินายจะกลับไฟลท์ดึก สักประมาณห้าโมงผมจะไปรอที่สนามบิน
เพื่อไปเช็คอินก่อนครับ ซึ่งถ้าเป็นนายใหญ่ก็จะไม่ลำบากอะไรมาก
เพราะนายพวกนี้จะมีบัตรทอง ROP และนั่ง business class อยู่แล้ว
แต่นายบางคนอาจจะนั่ง economy class ผมจะเลือกที่นั่งที่ดีที่สุดให้นายครับ
ตอนนี้ผมจำได้หมด ว่านายคนไหนชอบนั่งที่นั่งแบบไหนยังไงบ้าง
นายส่วนมากจะชอบนั่ง aisle seat เพราะคนมีอายุจะรู้สึกว่าไม่อึดอัด
จะมีส่วนน้อยเท่านั้นที่ชอบนั่ง window seat (แบบผม)...
ถ้านายตัวใหญ่ ผมจะเลือกแถว emergency exit row ให้ครับ
เพราะจะเป็นแถวที่มี seat pitch กว้างมาก และนั่งสบายกว่า
ซึ่งถ้าเป็นเครื่องบินขนาดกลาง เช่น Airbus A320 จะมีที่นั่งแบบนี้แค่สองแถว
คือแถว 11 และ 12 ซึ่งถ้านายจะเอา aisle seat ก็จะมีเหลือแค่สี่ที่นั่ง
คือที่นั่ง C และ D แต่ถ้าเป็นเครื่องบินลำใหญ่จะมีที่นั่งแบบนี้ 3 แถวคือเบอร์ 43 44 45
ที่นั่ง B C และ J K รวมแล้วเป็น 12 ที่นั่ง ...ซึ่งนี่คือสาเหตุที่ผมต้องไปสนามบิน
ล่วงหน้าสักชั่วโมง เพื่อไปตบตีแย่งชิงที่นั่งพวกนี้ให้นายนั่นแหละครับ
บางเคสที่เคยเจอ, นายดันตีตั๋ว economy มา แต่ขากลับอยากใช้ lounge
ซึ่งปกติแล้วจะเข้าได้เฉพาะ business class เท่านั้น ...อ้าว ...ทำไงละเนี่ย
เคสนี้เราก็ต้องใช้กำลังภายในกันอีกรอบครับ โทรหาพี่ๆที่การบินไทยให้ช่วยหน่อย
นี่แหละครับ เหตุผลที่พวกเราชาว expat ควรจะสร้าง network เอาไว้ให้เยอะๆ
บางทีผมก็ต้องรับนายผู้หญิงครับ ทุกอย่างจะไม่เหมือนกับนายผู้ชายแม้แต่น้อย
ผมเคยบินพร้อมกับนายผู้หญิงท่านนึง ทั้งขาไปและขากลับ
ผมทำหน้าที่ตั้งแต่ที่สนามบิน เป็น personal shopper ช่วยเลือกน้ำหอมให้
นายไม่มีบัตร king power ลด 10% ผมก็ให้ใช้บัตรของผมก่อนได้
แทนที่จะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารจีนที่อร่อยล้ำที่สุดในเมืองแบบนายผู้ชาย
ผมยังต้องรู้จักสุดยอดร้านเบเกอรี่ที่เก๋ที่สุด ร้านที่ซีซ่าร์สลัดอร่อยเริ่ดที่สุด
เพราะนายผู้หญิงจะชอบอะไรพวกนี้ ... ผมก็จัดให้ได้เหมือนกันครับ
นอกจากงานขายของแล้ว ผมยังต้องทำงานบริการด้วย เห็นมั้ยครับ?
นี่แหละ วิถีแห่งมนุษย์เงินเดือนที่เซี้ยวที่สุดในกัมพูชา
3.
แต่จะบอกว่า ที่เขียนมาวันนี้ เราไม่ได้ทำกับนายทุกคนนะครับ
นายบางคนน่ารักมากๆ ทุกอย่าง “ง่ายๆ” นอนโรงแรมก็โรงแรมสามดาวทีเดียวกับผม
นั่งรถ RAV4 เล็กๆคันเดียวกัน กินข้าวก็ให้ผมเลือกว่าจะกินอะไร ตอนเย็นก็ไปกินเบียร์กัน
เช็คอินก็เช็คเองได้ แถมยังเลี้ยงไอติมแดรี่ควีนที่สนามบินก่อนกลับอีก ...
แล้วไอ้ที่เขียนๆมานี่ เราไม่ได้ทำทุกอย่างในทริปเดียวหรอก
ผมแค่เอาประสบการณ์ของผม และของพี่ๆที่เคยทำและสอนผมไว้
เอามาไล่เขียนให้เห็นภาพมากขึ้นครับ
แต่ของพวกนี้ ผมว่าเรียนรู้ไว้ก็ไม่เสียหายนะ
ผมคิดว่ามันช่วยฝึกให้ผมเป็นคนที่มี service minded มากขึ้นเยอะเลยล่ะ
ทำให้ผมได้เห็นรายละเอียดของการจัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆให้ผิดพลาดน้อยที่สุด
ซึ่งผมบอกได้เลยครับ ว่าไอ้ที่เขียนๆมาเนี่ย ไม่ใช่ว่าผมทำเป็นตั้งแต่ครั้งแรก
แต่ก็จะมีพี่ๆที่คอยสอน และชี้แนะเทคนิคให้เราทำงานกันแม่นขึ้นทุกครั้งครับ
เห็นมั้ยครับ ...บอกแล้วว่าของพวกนี้เนี่ย
ถ้ามัวแต่นั่งก่อกๆแก่กๆอยู่ในออฟฟิศ ก็ไม่มีทางได้ลองหรอกครับ
อ้อ... จริงๆผมตั้งใจจะกลับไทยคืนวันนี้ครับ
แต่พอผมรู้ข่าวว่า คุณแม้วจะกลับไทยถึงสุวรรณภูมิเช้าวันนี้
ผมก็จัดการเลื่อนไฟลท์กลับเป็นคืนวันพรุ่งนี้ทันทีเลยครับ
เพราะผมรู้ดีว่า จะต้องมีพวกลิ่วล้อวิ่งไปต้อนรับกันถึงสุวรรณภูมิ
ซึ่งไอ้คนพวกนี้มันก็จะต้องมีการสั่งปิดถนน เคลียร์พื้นที่อะไรมากมาย
และทุกอย่างก็เป็นไปตามคาดครับ ไฟลท์ไปกลับเมืองไทยวันนี้
ดีเลย์กันเละเทะทั้งกระดาน ขนาดตอนดึกวันนี้ ผมไปส่งนายที่สนามบิน
ไฟลท์การบินไทยยังดีเลย์ไปสองชั่วโมงเลยครับ
เอาเถอะครับ เอาเถอะ ...จะยกให้สักวันนึง
ก็เข้าใจในประสาคนที่ต้องไป "รับนาย" เหมือนกับผมนั่นแหละน่ะ!
การที่ผมมาทำงานที่เขมรนี่ ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะมากๆ
ถึงจะให้ตัดประเด็นเรื่องเงินๆทองๆออกไป ผมก็ยังเชื่อว่ามันคุ้มมากๆครับ
การเรียนรู้ที่นี่ส่วนมาก หาไม่ได้จากในห้องเรียนหรอกครับ
ต่อให้ไปเรียน MBA จากมหาลัยดังๆ ก็ใช่ว่าจะเอาความรู้มาแก้ปัญหาบ้าๆบอๆที่นี่ได้
หลายๆอย่างที่ผมได้เรียนรู้ที่นี่ ถ้าผมมัวแต่นั่งทำงานก่อกแก่กอยู่ที่สำนักงานใหญ่
ก็คงไม่มีโอกาสได้เรียนรู้และลองแก้ปัญหาพวกนี้แน่นอนครับ
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าอยู่ดีๆก็มีคนเขมรสองคนที่ไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อน
บุกมาถึงออฟฟิศ แล้วยกมือไหว้ผมท่วมหัวให้ยอมรับสินค้าที่ผิดสเปคจากที่สั่งไว้
เพราะถ้าผมไม่ซื้อ เขาสองคนจะถูกไล่ออกกลายเป็นคนตกงานไปในทันที
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้ารัฐมนตรีกระทรวงอะไรสักอย่างของเขมรบุกมาถึงออฟฟิศ
เพราะพบว่าเอกสารที่บริษัทผมเป็นคนออกดันไปพิมพ์ชื่อนายกฯผิด
ซึ่งคนที่พิมพ์ผิดก็เสือกเป็นแค่เด็กเสมียนโง่ๆคนนึงที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
ในขณะที่ไอ้คนที่เข้ามาที่ออฟฟิศก็คาดคั้นจะหาตัวการให้ได้
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าบริษัทคุณไปทำให้ลูกค้าไม่พอใจ และพยายามเจรจายังไงก็ไม่สำเร็จ
จนสุดท้ายคุณลูกค้าปิดการเจรจาด้วยการเอาปืนวางบนโต๊ะ
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าคุณเสือกไปขับรถผิดเลน แล้วโดนตำรวจเรียกให้จอดข้างทาง
ซึ่งตอนนั้นคุณไม่มีใบขับขี่สากล และตำรวจพูดภาษาอังกฤษไม่ได้
ถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าคุณพบว่าแบนเนอร์เกือบหนึ่งพันแผ่นที่คุณแขวนไปทั่วพนมเปญ
โดน “ใครก็ไม่รู้” เก็บไปจนหมดเกลี้ยง พร้อมกับส่งจดหมายมาที่ออฟฟิศ
เพื่อเรียกร้องขอค่าธรรมเนียมสิทธิ์ในการติดตั้งแบนเนอร์ทั้งหมดเกือบล้านกว่าบาท ...
แค่ปัญหาจากปัจจัยภายนอกก็ฟังดูน่าปวดกบาลแบบไม่จบไม่สิ้นแล้ว
บางทีเราก็เรื่องที่ต้องเตรียมรับมือจากปัจจัยภายในอีกมากมายพอกัน
แล้วอยู่ดีๆ เราก็มีปัจจัยภายในมาช่วยให้ชีวิตเราสนุกสนานเข้าไปอีก
แล้วถ้าเป็นคุณ, คุณจะทำยังไงครับ ???
ถ้าอยู่ดีๆนายก็โทรมาบอกว่า จะบินมาตรวจงานที่นี่...
2.
บางคนอาจจะคิดว่าการที่นายมาหาเรา ก็ไม่เห็นมีอะไร
นายอยากรู้อะไรก็เตรียมตัว หาข้อมูล ทำพอยเวอร์พอยท์ให้เรียบร้อย
...นั่นก็ถูกครับ ... แต่ถูกไม่หมด ...
ถ้านายมา, เราก็ต้อง “รับนาย” ครับ
นายแต่ละคนมีความต้องการในการ “รับนาย” ไม่เหมือนกันครับ
ดังนั้นการจะรับนายให้ถูกใจนาย เราต้องรู้จักนายให้มากๆเข้าไว้ครับ
ถ้านายใหญ่มากๆๆๆๆๆของผมมา (ซึ่งก็มาบ่อยๆ)
ผมบอกได้เลยครับ ว่าวันนั้นเราแทบไม่ต้องทำงานอย่างอื่นกันเลยครับ
เราแทบทุกคนต้องผนึกกำลัง “รับนาย” ให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด
ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกครับ ว่านายเขาต้องการหรือเปล่า ... ผมก็โดนสั่งมาอีกที
“รับนาย” ต้องทำยังไง ?
...อ่ะ ...ตั้งใจอ่าน ผมจะเล่าให้ฟังเป็นช๊อตๆ เลยละกัน
นายมักจะบินมาตอนเช้า อย่างแรกเลย เราก็ต้องไปรับที่สนามบินครับ
ไปรอก่อนสักครึ่งชั่วโมง เพื่อไปแย่งชิงจุดที่นายสามารถเห็นเราชัดๆ
ถ้าวันไหนนายมากับแขกสำคัญ เราอาจจะต้องใช้กำลังภายในกันนิดนึง
เพราะอาจจะต้องเข้าไปรับนายถึงหน้าเกท ตรงงวงช้างนั่นแหละครับ
พอเจอนายปั๊บ ผมจะเป็นคนรับพาสปอร์ต ตั๋วเครื่องบิน บัตรทอง ROP
รวมถึงเงินค่าภาษีสนามบินพนมเปญ 25 US$ มาเก็บไว้ที่ตัวเองให้เรียบร้อย
เพราะผมจะต้องเอามาใช้เช็คอินขากลับให้นายครับ
จากนั้นนายใหญ่จะเข้าออฟฟิศ หรือจะไปไหน นายของผมจะเป็นคนดูแลต่อเอง
ลิ่วล้ออย่างเราต้องรอให้นายขึ้นรถออกไปลับตาก่อนแล้วค่อยกลับ
เพราะนายอาจจะอยากสั่งอะไรเพิ่มเติม ดังนั้น ห้ามรีบออกจากสนามบินก่อนเด็ดขาด!
ถ้านายจะไปต่างจังหวัดที่ต้องเดินทางไกลๆ
เราควรจะไปสำรวจเส้นทางให้เรียบร้อย สมมติว่าใช้เวลาเดินทาง 3 ชม.
ให้ลองคำนวณไว้ได้เลยว่า ระยะทางประมาณชั่วโมงเศษๆ มีปั๊ม มีห้องน้ำหรือไม่
แล้วให้ไปจ้างเด็กปั๊มล้างห้องน้ำรอไว้ล่วงหน้าได้เลยครับ
ถึงนายอาจจะแค่ลงไปสะบัดเจี๊ยวเยี่ยวสามหยด เราก็ต้องเตรียมเผื่อไว้ก่อนครับ
เรื่องกินนี่เรื่องใหญ่, นายแต่ละคนจะมีรสนิยมเรื่องอาหารการกินที่แตกต่างกันไปครับ
เรามักจะมีร้าน “รับนาย” อยู่ในสต๊อกเสมอ ทั้งอาหารไทย จีน ฝรั่ง แขก
ซึ่งร้านพวกนี้พวก expat อย่างเราๆ ก็มักจะไปกินเรื่อยๆ จนต้องมีเด็กเสิร์ฟขาประจำที่รู้ใจเรา
เราก็จะให้ทิปเด็กพวกนี้เยอะเป็นพิเศษครับ สร้างบารมีเอาไว้ก่อนเลย
พอนายมากิน ทุกอย่างจะเรียบร้อยมาก เพราะเด็กเสิร์ฟพวกนี้จะพร้อมบริการเราแบบถวายหัว
แล้ววันนั้นเราก็จะตอบแทนให้สาสม เด็กเสิร์ฟจะได้ทิปจากเราเยอะเข้าไปอีกครับ ...
ก่อนจะไปกินข้าวสักครึ่งชั่วโมง, เราจะส่งม้าเร็วไปจองที่จอดรถก่อน
ไปเตรียมโต๊ะที่ดีที่สุด สั่งอาหารที่นายชอบกิน นายมาแล้วแดกได้ทันทีครับ
ไม่รู้เป็นอะไร นายพวกนี้ไม่ชอบรอครับ ...มาปั๊บก็แดกๆๆๆๆๆๆๆ
ถ้าเป็นมื้อเย็น, นายมักจะชอบกินแอลกอฮอล์ด้วยเสมอ
อันนี้ต้องถามไว้ล่วงหน้าเลยครับ ว่าวันนี้จะกินอะไร วิสกี้? ไวน์? หรือเบียร์?
นายใหญ่ของผมมักจะกินไวน์ครับ นายจะบอกว่าวันนี้จะกินกี่ขวด
ถ้านายบอกสอง เราจะเอาไปสี่ ถ้านายบอกสาม เราจะเอาไปหกขวดเล้ย
เผื่อไว้ไม่เสียหลาย เผื่อนายติดลม เราก็มีพร้อมให้ต่อทันทีไม่ต้องไปวิ่งหาซื้อ
จนตอนนี้ในออฟฟิศผมแทบจะมีคลังเก็บไวน์แล้ว มีตระกูล Penfold ครบทุก Bin
มีทั้งแต่ Bin 2 กระจอกๆไปจนถึง Bin 389 หรือ Bin 407 เก็บไว้เป็นลังๆ
ถ้าวันไหน นายเสร็จงานเร็ว, นายอาจจะอยากไปช้อปปิ้ง เราก็จัดให้ได้
ซึ่งในตลาดชื่อดัง expat อย่างเราๆจะมีร้านประจำที่สนิทกับแม่ค้า (อีกแล้วครับท่าน)
ถ้าเรารู้แล้วว่านายจะมาวันไหน ก็โทรไปบอกแม่ค้าก่อนเลยว่าวันนี้นายจะมา
ให้เตรียมสต๊อกของเอาไว้เยอะๆ บางทีนายอาจจะมาช้า แต่ตลาดปิดห้าโมง
ก็จะมีม้าเร็วโทรไปบอกก่อนเลยว่าวันนี้ให้ปิดร้านหกโมงเย็น...
(ซึ่งแม่ค้าก็ยินดีครับ เพราะนายมาทีไร ซื้อเยอะจนแม่ค้าได้เงินเหมือนถูกหวย)
เราสามารถจัดเป็น exclusive shopping ให้นายได้เสมอ ที่เห็นพวกผมไปตลาดบ่อยๆ
เราก็หมั่นไปเช็คคอลเลกชั่นใหม่ๆ เช่น วันนี้มีเสื้อกอล์ฟมาใหม่ นายอาจจะปลื้ม
ถ้านายถามว่าตลาดมีอะไรใหม่ๆมั้ย เราก็จะแนะนำได้ ...
ถ้าวันไหน นายอยากไปสำรวจตลาด, เราก็จะขึงแบนเนอร์เพิ่มทั้งเมืองครับ
เอาให้เห็น visibility ของแบรนด์เราเยอะๆไว้ก่อน แต่ตรงนี้จะเตี๊ยมลำบากหน่อย
เพราะนายมักจะดัดหลังครับ นายอยากแวะไปคุยกับร้านไหนก็จะแวะทันทีเหมือนกัน
เราจะกำหนดไม่ค่อยได้ ว่าให้นายไปที่ร้านไหนที่เราเตี๊ยมเอาไว้แล้วบ้าง
ถ้านายค้างคืน (ซึ่งนานๆจะค้างสักที) ดึกๆก็จะมีทีมพาเที่ยวครับ
นายแต่ละคนรสนิยมไม่เหมือนกันครับ บางคนไม่เที่ยวก็ง่ายสบายหน่อย
บางคนชอบนั่งดื่ม ฟังเพลง เราก็จะจองที่นั่งที่ดีที่สุดในเลาจน์ไว้ให้
บางคนชอบตีหม้อ ...เอ่อ ... เราก็จะมีทีมเฉพาะกิจที่จะ “จัดให้” ครับ
เวลานายจะกลับ, ก็จะเป็นหน้าที่ของผมซึ่งเป็น check-in boy ครับ
ปกตินายจะกลับไฟลท์ดึก สักประมาณห้าโมงผมจะไปรอที่สนามบิน
เพื่อไปเช็คอินก่อนครับ ซึ่งถ้าเป็นนายใหญ่ก็จะไม่ลำบากอะไรมาก
เพราะนายพวกนี้จะมีบัตรทอง ROP และนั่ง business class อยู่แล้ว
แต่นายบางคนอาจจะนั่ง economy class ผมจะเลือกที่นั่งที่ดีที่สุดให้นายครับ
ตอนนี้ผมจำได้หมด ว่านายคนไหนชอบนั่งที่นั่งแบบไหนยังไงบ้าง
นายส่วนมากจะชอบนั่ง aisle seat เพราะคนมีอายุจะรู้สึกว่าไม่อึดอัด
จะมีส่วนน้อยเท่านั้นที่ชอบนั่ง window seat (แบบผม)...
ถ้านายตัวใหญ่ ผมจะเลือกแถว emergency exit row ให้ครับ
เพราะจะเป็นแถวที่มี seat pitch กว้างมาก และนั่งสบายกว่า
ซึ่งถ้าเป็นเครื่องบินขนาดกลาง เช่น Airbus A320 จะมีที่นั่งแบบนี้แค่สองแถว
คือแถว 11 และ 12 ซึ่งถ้านายจะเอา aisle seat ก็จะมีเหลือแค่สี่ที่นั่ง
คือที่นั่ง C และ D แต่ถ้าเป็นเครื่องบินลำใหญ่จะมีที่นั่งแบบนี้ 3 แถวคือเบอร์ 43 44 45
ที่นั่ง B C และ J K รวมแล้วเป็น 12 ที่นั่ง ...ซึ่งนี่คือสาเหตุที่ผมต้องไปสนามบิน
ล่วงหน้าสักชั่วโมง เพื่อไปตบตีแย่งชิงที่นั่งพวกนี้ให้นายนั่นแหละครับ
บางเคสที่เคยเจอ, นายดันตีตั๋ว economy มา แต่ขากลับอยากใช้ lounge
ซึ่งปกติแล้วจะเข้าได้เฉพาะ business class เท่านั้น ...อ้าว ...ทำไงละเนี่ย
เคสนี้เราก็ต้องใช้กำลังภายในกันอีกรอบครับ โทรหาพี่ๆที่การบินไทยให้ช่วยหน่อย
นี่แหละครับ เหตุผลที่พวกเราชาว expat ควรจะสร้าง network เอาไว้ให้เยอะๆ
บางทีผมก็ต้องรับนายผู้หญิงครับ ทุกอย่างจะไม่เหมือนกับนายผู้ชายแม้แต่น้อย
ผมเคยบินพร้อมกับนายผู้หญิงท่านนึง ทั้งขาไปและขากลับ
ผมทำหน้าที่ตั้งแต่ที่สนามบิน เป็น personal shopper ช่วยเลือกน้ำหอมให้
นายไม่มีบัตร king power ลด 10% ผมก็ให้ใช้บัตรของผมก่อนได้
แทนที่จะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารจีนที่อร่อยล้ำที่สุดในเมืองแบบนายผู้ชาย
ผมยังต้องรู้จักสุดยอดร้านเบเกอรี่ที่เก๋ที่สุด ร้านที่ซีซ่าร์สลัดอร่อยเริ่ดที่สุด
เพราะนายผู้หญิงจะชอบอะไรพวกนี้ ... ผมก็จัดให้ได้เหมือนกันครับ
นอกจากงานขายของแล้ว ผมยังต้องทำงานบริการด้วย เห็นมั้ยครับ?
นี่แหละ วิถีแห่งมนุษย์เงินเดือนที่เซี้ยวที่สุดในกัมพูชา
3.
แต่จะบอกว่า ที่เขียนมาวันนี้ เราไม่ได้ทำกับนายทุกคนนะครับ
นายบางคนน่ารักมากๆ ทุกอย่าง “ง่ายๆ” นอนโรงแรมก็โรงแรมสามดาวทีเดียวกับผม
นั่งรถ RAV4 เล็กๆคันเดียวกัน กินข้าวก็ให้ผมเลือกว่าจะกินอะไร ตอนเย็นก็ไปกินเบียร์กัน
เช็คอินก็เช็คเองได้ แถมยังเลี้ยงไอติมแดรี่ควีนที่สนามบินก่อนกลับอีก ...
แล้วไอ้ที่เขียนๆมานี่ เราไม่ได้ทำทุกอย่างในทริปเดียวหรอก
ผมแค่เอาประสบการณ์ของผม และของพี่ๆที่เคยทำและสอนผมไว้
เอามาไล่เขียนให้เห็นภาพมากขึ้นครับ
แต่ของพวกนี้ ผมว่าเรียนรู้ไว้ก็ไม่เสียหายนะ
ผมคิดว่ามันช่วยฝึกให้ผมเป็นคนที่มี service minded มากขึ้นเยอะเลยล่ะ
ทำให้ผมได้เห็นรายละเอียดของการจัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆให้ผิดพลาดน้อยที่สุด
ซึ่งผมบอกได้เลยครับ ว่าไอ้ที่เขียนๆมาเนี่ย ไม่ใช่ว่าผมทำเป็นตั้งแต่ครั้งแรก
แต่ก็จะมีพี่ๆที่คอยสอน และชี้แนะเทคนิคให้เราทำงานกันแม่นขึ้นทุกครั้งครับ
เห็นมั้ยครับ ...บอกแล้วว่าของพวกนี้เนี่ย
ถ้ามัวแต่นั่งก่อกๆแก่กๆอยู่ในออฟฟิศ ก็ไม่มีทางได้ลองหรอกครับ
อ้อ... จริงๆผมตั้งใจจะกลับไทยคืนวันนี้ครับ
แต่พอผมรู้ข่าวว่า คุณแม้วจะกลับไทยถึงสุวรรณภูมิเช้าวันนี้
ผมก็จัดการเลื่อนไฟลท์กลับเป็นคืนวันพรุ่งนี้ทันทีเลยครับ
เพราะผมรู้ดีว่า จะต้องมีพวกลิ่วล้อวิ่งไปต้อนรับกันถึงสุวรรณภูมิ
ซึ่งไอ้คนพวกนี้มันก็จะต้องมีการสั่งปิดถนน เคลียร์พื้นที่อะไรมากมาย
และทุกอย่างก็เป็นไปตามคาดครับ ไฟลท์ไปกลับเมืองไทยวันนี้
ดีเลย์กันเละเทะทั้งกระดาน ขนาดตอนดึกวันนี้ ผมไปส่งนายที่สนามบิน
ไฟลท์การบินไทยยังดีเลย์ไปสองชั่วโมงเลยครับ
เอาเถอะครับ เอาเถอะ ...จะยกให้สักวันนึง
ก็เข้าใจในประสาคนที่ต้องไป "รับนาย" เหมือนกับผมนั่นแหละน่ะ!
x 16 อันเลยอ่ะ
เผื่อจะเป็นเทคนิคในอนาคตได้
ส่วน tag นี่ เอ่อ
#51 By @ri on 2008-03-01 00:44