เตอ ทะ เวอ บุน (ไปทำบุญ)
posted on 31 Mar 2008 08:15 by bongtao in cambodia
1.
หลังจากผ่านสัปดาห์ที่แสนสาหัสมาได้อย่างสะบักสะบอม
ผมมีเวลาวันอาทิตย์แค่หนึ่งวันสำหรับชาร์จแบตเตอรี่ให้ตัวเอง
เพื่อพร้อมกลับไปสู้รบปรบมือกับปัญหาต่างๆนานาในอาทิตย์หน้า
มีหรือครับ ...ที่ผมจะนอนหมกตัวในห้องจนตะวันโด่ง
แล้วปล่อยให้วันอาทิตย์วันนี้ผ่านไปเปล่าๆปลี้ๆ ... ไม่มีทาง...
เมื่อคืน ผม พี่ชัย และพี่คิง แก๊งขาประจำคุยกันในมื้ออาหารเย็น
ว่าปัญหาสารพัดที่มันประดังประเดเข้าในช่วงนี้มันน่าจะมีสาเหตุ
เราลงความเห็นตรงกันว่า มันต้องเกิดจากสิ่งที่เรามองไม่เห็นแน่ๆ
ดังนั้น เราจะต้อง “แก้เคล็ด” ด้วยการไป “ทำบุญ” ครับ
ตั้งใจจะทำบุญกันในต่างแดนทั้งที เราไม่ทำอะไรแบบสำเร็จรูปหรอกครับ
เราตกลงกันว่า เราจะขับรถออกไปนอกพนมเปญ ไปหาวัดสักวัดครับ
ส่วนจะเป็นวัดไหน ก็แล้วแต่ถนนทางหลวงและโชคชะตาจะพาเราไป
วัดยิ่งเล็ก ยิ่งกันดาร ยิ่งหลบอยู่ในซอกหลืบห่างจากถนนใหญ่ ยิ่งดีสำหรับเรา
นั่นล่ะ! วัดเป้าหมายของเราในวันนี้ !!
2.
กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ...
แปดโมงเช้า พี่คิงขับวีโก้มารับพวกผมที่โรงแรมตามนัด
(แกต้องขับเพราะพี่แกเป็นคนเดียวที่มีใบขับขี่สัญชาติเขมร
แกเลยต้องรับหน้าที่โชเฟอร์ไปโดยไม่มีสิทธิ์หืออะไรเลยครับ
ถึงจะหือ ผมก็ไม่ขับ เพราะผมขับรถเกียร์กระปุกไม่เป็น ฮ่าๆ)
ผมพบว่าวันอาทิตย์เป็นวันครอบครัวของชาวพนมเปญครับ
ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ผมไปกินวันนี้ มีแต่พ่อแม่หอบลูกหลานมากินกันพร้อมหน้า
ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้อร่อยดี และที่สำคัญคือลูกสาวเจ้าของก็น่ารัก
เจ๊เจ้าของร้านก็ใจดีมาก คุยสนุกสนานเบิกบานกับผมทั้งๆที่ร้านคนเยอะมาก
พอเรากินเสร็จ ก็จัดการไปซื้อของสำหรับทำบุญ
ตอนแรกผมก็เสนอว่า เราน่าจะทำบุญด้วยสังฆทาน DIY
ด้วยการไปซื้อของที่ Lucky Supermarket แบบที่ผมทำที่เมืองไทย
แต่คิดไปคิดมา ก็กลัวว่าจะผิดขนมธรรมเนียมของบ้านเขาหรือเปล่า
ยังไงวันนี้เรา play safe ด้วยชุดสังฆทานแบบธรรมดาไปก่อนดีกว่า
ว่าแต่...เราจะไปหาซื้อชุดสังฆทานที่ไหน ???
3.
ตอนนั้นในหัวของผมมีชื่อตลาดในพนมเปญผุดขึ้นมาเป็นฟองอากาศ
พนมเปญมีตลาดดังๆใหญ่ๆอยู่ประมาณ 3-4 ตลาดครับ
หนึ่ง – ตลาดพะซาทะไม หรือ ตลาดใหม่
(แต่ในไกด์บุ้กจะเรียกว่า Central Market)
จะเป็นตึกทรงคล้ายโดมสีเหลืองๆ โซนที่เป็นตลาดสดจะอยู่รอบๆนอกโดม
ส่วนในโดมจะมีทั้งโซนขายเสื้อผ้า ของสด นาฬิกาและเครื่องประดับ
ที่นี่เป็นหนึ่งในตลาดนักท่องเที่ยวที่ใครๆมาก็ต้องแวะมาเยี่ยมเยียนครับ
สอง – ตลาดโตตมปุง หรือตลาดรัสเซีย
ตลาดนี้เป็นอีกตลาดที่นักท่องเที่ยวทุกคนไม่ควรพลาดครับ
เพราะมันคือแหล่งเสื้อผ้าแบรนด์เนมคุณภาพส่งออก ราคาถูกมาก
นี่เป็นตลาดที่ผมปลื้มที่สุดครับ ผมไปๆกลับๆเขมรมาเกือบสองปี
คำนวณคร่าวๆว่าได้ละลายเงินไปกับตลาดนี้ไปเกือบสองหมื่นบาทแล้ว
(ล่าสุดก็ได้เสื้อโปโลของ H&M มาด้วยราคา 4 US$ เท่านั้น วะวะวะวะว้าวววว
)
นอกจากเสื้อผ้า ก็จะมีขายของที่ระลึกสำหรับคนต่างชาติ ไปจนถึงตลาดสด
อะไหล่ เครื่องมือช่าง เครื่องเขียน ปนๆกันไปหมด คล้ายๆจตุจักรบ้านเรา
สาม – ตลาดโอลิมปิก
เป็นตลาดขายส่ง ที่พ่อค้าแม่ค้ามักจะมาซื้อของยกโหลที่นี่
เพื่อเอาไปขายต่อในร้านชำ เพราะที่เขมรยังไม่มี Modern Trade
ยังไม่มีโลตัส เทสโก้ คาร์ฟูร์ บิ๊กซี ... ดังนั้น ร้านชำของอาแปะอาอึ้ม
ก็ยังคงกระจายตัวอยู่ตามถนนชุมชนทั่วไปเหมือนบ้านเราสมัยก่อนนู้น
ของที่มีขายจะเน้นไปที่เครื่องอุปโภค บริโภค เสื้อผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้า
สี่ – ตลาดโอรัสไซ (Orussey Market)
ที่นี่ละครับ... ตลาด “ตัวแม่” แห่งกรุงพนมเปญ
มันคือตลาดสดขนาดใหญ่คือเต็มไปด้วยคนคราคร่ำมหาศาลเช้ายันค่ำ
นอกจากตลาดแล้วก็ยังเป็นสถานีรถประจำทางไปตามจังหวัดต่างๆ
ของที่ขายมีทั้งของสด ดอกไม้ เครื่องใช้ในบ้าน เครื่องครัว อาหารนานาชนิด
ลองคิดดูเล่นครับๆ ว่าเราควรจะไปหาซื้อชุดสังฆทานที่ตลาดไหน
ถ้าผมไปตลาดพะซาทะไม ก็คงจะได้นาฬิกาโอเมก้าปลอมมาใส่เล่นแทน
ถ้าผมไปตลาดโตตมปุง ก็คงจะได้เสียเงินซื้อเสื้อผ้ากลับไทยอีกกระบุงใหญ่
ถ้าผมไปตลาดโอลิมปิก ก็คงจะได้หอบพัดลมตู้เย็นไปถวายให้วัดแทนสังฆทาน
...ดังนั้น ... เราจึงไปที่ตลาดบองมาเช่ เอ้ย ...ตลาดโอรัสไซสิครับ
โอรัสไซเช้าวันนี้คนเยอะมากๆ มอเตอร์ไซค์ สามล้อ ตุ๊กตุ๊ก รวมกันเป็นพันคัน
วิ่งซอกแซกวนเวียนอยู่รอบๆตลาดแบบไร้ทิศทาง ดูสับสนวุ่นวายมาก
ผมจึงใช้วิธีส่งพี่ชัยเป็นตัวแทนลงไปหาซื้อสังฆทาน น้ำเปล่าแพ๊คใหญ่ และดอกไม้
มีเวลาให้เท่ากับที่วีโก้คันนี้จะวนรอบตลาดครบ 1 รอบพอดี ...
เหมือนเล่นเกมโชว์ยังไงชอบกล...
ด้วยเวลาประมาณสิบกว่านาที เราก็ได้ของที่ต้องการมาทั้งหมด
ด้วยสนนราคาประมาณ 200 กว่าบาทเท่านั้น ...
ท่าทางพวกเราจะเชี่ยวชาญเรื่องการใช้ชีวิตในประเทศนี้กันพอสมควรแล้วสินะ
4.
หลังจากได้ของแล้ว เราก็ต้องเลือกว่าเราจะเดินทางไปทิศไหนกันดี
เราตัดถนนสาย 3 และสาย 4 ที่มุ่งหน้าไปภาคใต้ออกก่อนเป็นอย่างแรก
เพราะเราเพิ่งไปทะเลที่สีหนุวิลล์และกัมปอตมา ...
สุดท้ายก็เลือกเอาถนนสาย 6 ที่มุ่งหน้าขึ้นไปจังหวัดกัมปงจามและเสียมเรียบ
โดยคาดการณ์ว่า เราน่าจะเจอวัดเป้าหมายได้ในระยะ 60 กิโลเมตรแบบไม่ยากเย็น
ช่วงแรกๆที่ยังออกจากพนมเปญไปไม่มาก เราก็ยังเจอวัดริมถนนอยู่เรื่อยๆ
แต่ดูท่าทางจะเป็นวัดมีเงิน สังเกตจากขนาดและจำนวนของโบสถ์ กุฏิ และอารามต่างๆ
ซึ่งถือว่าไม่ผ่านเกณฑ์ของเราครับ เราอยากได้วัดที่เล็กกว่านี้ กันดารกว่านี้
จนในที่สุดเราก็เจอวัดแห่งนึงที่อยู่บนเนินเขาครับ เก๋ไก๋ทีเดียว ทำบุญที่วัดบนเขา...
พอขับรถเข้าไปถึงหน้าวัด ก็ลองลงไปสำรวจวัดกันก่อน
โบสถ์ก็ปิดประตู พระก็ไม่มีสักรูป หมาเหมอก็ไม่มีเดินมาสักตัว
...เอ ... หรือว่านี่จะเป็นวัดร้าง ??? ...
แต่ท่ามกลางความเงียบสงบ เราได้ยินเสียงดนตรีเบาๆลอยมาจากทางหลังโบสถ์
ก็เลยลองเดินไปดู ก็พบกับกุฏิขนาดเล็กๆอยู่ และเห็นพระอีก 2-3 รูป
อา ...มีพระจำวัดอยู่จริงๆด้วย แถมมีเด็กวัดที่สะปี๊กอิงลิชได้นิดหน่อย
เราก็เลยขอถวายเครื่องสังฆทาน และปัจจัยอีกจำนวนหนึ่งให้หลวงปู่รูปหนึ่ง
ท่านอายุ 71 พรรษาแล้ว แต่ดูแล้วท่านยังแข็งแรง ยิ้มแย้มคุยกับพวกเราได้
เราพยายามสื่อสารผ่านกำแพงภาษากันอย่างทุลักทะลุพอสมควรครับ
เราแนะนำตัวเป็นภาษาเขมรอย่างกระท่อนกระแท่นว่า
“พวกผมเป็นคนไทย มาทำงานอยู่ในพนมเปญเกือบหนึ่งปีแล้ว
วันนี้พวกเราอยากมาทำบุญ เห็นวัดนี้อยู่บนภูเขา ก็เลยลองเข้ามาดูครับ”
หลวงปู่ท่านก็พอจะฟังรู้เรื่อง เราก็ถวายเครื่องสังฆทานให้ท่าน
พิธีขั้นตอนต่างๆก็เหมือนกับการทำบุญในวัดเมืองไทยละครับ
แล้วท่านก็สวดมนต์อาราธนาศีลให้เป็นภาษาบาลีสันสกฤตสำเนียงเขมร
พวกผมสามคนก็รับพร และอธิษฐานกันเป็นชุดใหญ่เลยล่ะครับ ...
เรายังคงนั่งคุยกับหลวงปู่กันอีกสักพัก ก็รู้ว่าวัดนี้สร้างมาเกือบห้าสิบปีแล้ว
แต่ทั้งวัดก็พระจำศีลอยู่แค่ 4 รูปเท่านั้น เป็นวัดเล็กๆเงียบๆแบบนี้มาตลอด
เท่าที่ดู เครื่องสาธารณูปโภคเองก็ไม่ได้เพรียบพร้อมเหมือนวัดในตัวเมือง
ยังดีที่มีไฟฟ้าใช้ เพราะแถวๆนั้นมีเหมืองหิน เลยสามารถดึงมาใช้ได้
เมื่อถึงเวลาอันควร, เราก็ขอตัวเดินทางกลับพนมเปญ
ได้ความอิ่มอกอิ่มใจกลับมาเต็มหัวใจ เป็นการชาร์จแบตเตอรี่ที่ดีเกินคาดครับ
เพียงแค่ลงทุนลงแรงขับรถออกมานอกเมืองสักนิด ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีทีเดียว
ขอใช้เอนทรี่นี้ส่งผ่านบุญกุศลที่ได้ทำในวันนี้ให้กับทุกคนที่เมืองไทยด้วยครับ
5.
ผมกลับถึงพนมเปญประมาณบ่ายสองโมง ก็พุ่งมาซุกตัวนอนขดใต้ผ้าห่มสักพัก
ตื่นมาอีกที ประมาณเกือบห้าโมงเย็นแล้ว วันนี้ไม่อยากหมกตัวอยู่ในห้องเลย...
ผมสะพายเป้โน้ตบุ้กขึ้นหลัง หยิบหนังสือหนึ่งเล่มใส่กระเป๋า
แล้วเดินออกไปเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าโรงแรม
“เตอริเวอร์ไซด์ หมาน” แปลว่า ไปริมน้ำ เท่าไร?
“ปีดอลล่าร์” แปลว่า สองดอลล่าร์
“ทะไล ...อ๊อดเตออ่ะ”
แปลว่า แพงว่ะ ไม่ไปหรอก
“จองออยหมาน” เขาถามว่า แล้วจะให้เท่าไรล่ะ
“ไบปวน” แปลว่า สามพัน (สามสิบบาท)
“ไบปวนแผม” เขาขอสามสิบห้าบาท
“ออดโยว ขยมเมียนลาน อ๊อดเอยอะ” แปลว่า ไม่เอาอะ ผมมีรถนะ ไม่ไปก็ได้
“โอเค บานๆๆ” แปลว่า โอเคๆ ได้ๆ
ผมจำได้ว่าผมเคยนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่นี่ (หรือที่เรียกว่า โมโตดุ๊บ)
เพียงแค่ครั้งเดียว คือตอนที่ผมลงจากรถทัวร์หลังจากกลับมาจากเวียดนาม
แล้วแยกย้ายกับพี่คิงเพื่อกลับโรงแรม... ซึ่งตอนนั้นมันก็ดึกแล้ว
เวลาที่ผมนั่งรถส่วนตัว ผมจะรู้สึกว่าโมโตเป็นพาหนะที่น่ารำคาญและน่ากลัว
แต่พอถึงเวลาที่เราหย่อนตูดลงบนเบาะหลังคนขับโมโตแล้ว...
ผมรู้สึกว่ามันเป็นพาหนะที่ทำให้เราได้อยู่ใกล้ชิดกับเมืองพนมเปญมากที่สุด
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมนั่งโมโตดุ๊บตอนเย็น พระอาทิตย์กำลังทอแสงส้มอ่อนๆ
คนขับพาผมผ่านถนนเส้นที่คุ้นเคย ... แต่ผ่านไปด้วยความเร็วที่ช้ากว่าทุกวัน
และผ่านไปโดยไม่มีอะไรมากั้นระหว่างผมกับเมืองพนมเปญ
ปกติผมเป็นคนที่กลัวการนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างแบบขึ้นสมอง
แต่คุณลุงคนขับคนนี้ก็ค่อยๆขับไปช้าๆ เลียบไปตามริมถนนสายหลัก
แสงแดดสุดท้ายของวันอาทิตย์ กับลมที่พัดมาตีหน้า (แต่ไม่เจ็บ)
พัดพาเอาอาการเหนื่อยล้าของอาทิตย์ที่ผ่านมาหายไปโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย
แล้วผมก็บอกกับลุงคนขับ ...
“ปรู ...เบิกยืดยืดนะ ขยมจองเหม่อเนี๊ยะ เหม่ออาเกี๊ยะ”
แปลว่า ลุงครับ ...ขับช้าๆนะ ผมอยากดูคนดูตึกไปเรื่อยๆ
“บานๆ” ลุงตอบ ... แปลว่า ได้ๆ ...
ระหว่างทาง ผมก็คุยกับลุงคนขับด้วยภาษาเขมรแบบงูๆปลาๆว่า
“วันนึงลุงขับโมโตได้เงินเท่าไร” ผมถาม
“ประมาณสามหมื่น” ลุงตอบ ตีเป็นเงินไทยก็คือ 300 บาท
“แล้วตอนนี้น้ำมันลุงเติมลิตรละเท่าไร” ผมถามต่อ
“ตอนนี่ลิตรละสามสิบสี่บาท” ลุงตอบ
“ช่วงนี้น้ำมันแพงเนอะ อะไรก็แพง”
“ใช่ ลุงขับมาตั้งแต่ลิตรละสิบกว่าบาทเอง”
สิบนาทีให้หลัง, ผมก็มาถึงร้านกาแฟหัวมุมถนนแห่งหนึ่ง
วันนี้ผมอยากมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยครับ ...
ผมพิมพ์เอนทรี่วันนี้พร้อมกับนั่งเอกเขนกที่ร้านกาแฟนี่ละครับ
ร้านนี้ชงช๊อคโกแลตเย็นเจ้มจ้นอร่อยมาก แถมมี Wifi ให้ใช้ฟรีๆด้วย
มีฝรั่งหัวทองหัวแดงหอบคอมพิวเตอร์มานั่งทำงานกันเพียบเลยล่ะ
วันนี้ก็ขอหัวดำอย่างผมมาแจมเงียบๆด้วยคนละกันนะ
แหม...ก็มันดีกว่านั่งหมกตัวอยู่ในห้องพักที่โรงแรมเป็นไหนๆเนอะ...
...
..
.
... แบตเตอรี่ของโน้ตบุ้กผมกำลังจะหมดพอดี วันนี้ผมคงอัพบล๊อคไม่ทันแล้ว
แต่แบตเตอรี่ในตัวผมตอนนี้มันกลับมาเต็มเหมือนเดิมแล้วละครับ
สายันห์ซัวสะไดยครับ
Bong Tao @ 33 Corner Coffee Shop, Phnom Penh, Cambodia
March 30, 2008
หลังจากผ่านสัปดาห์ที่แสนสาหัสมาได้อย่างสะบักสะบอม
ผมมีเวลาวันอาทิตย์แค่หนึ่งวันสำหรับชาร์จแบตเตอรี่ให้ตัวเอง
เพื่อพร้อมกลับไปสู้รบปรบมือกับปัญหาต่างๆนานาในอาทิตย์หน้า
มีหรือครับ ...ที่ผมจะนอนหมกตัวในห้องจนตะวันโด่ง
แล้วปล่อยให้วันอาทิตย์วันนี้ผ่านไปเปล่าๆปลี้ๆ ... ไม่มีทาง...
เมื่อคืน ผม พี่ชัย และพี่คิง แก๊งขาประจำคุยกันในมื้ออาหารเย็น
ว่าปัญหาสารพัดที่มันประดังประเดเข้าในช่วงนี้มันน่าจะมีสาเหตุ
เราลงความเห็นตรงกันว่า มันต้องเกิดจากสิ่งที่เรามองไม่เห็นแน่ๆ
ดังนั้น เราจะต้อง “แก้เคล็ด” ด้วยการไป “ทำบุญ” ครับ
ตั้งใจจะทำบุญกันในต่างแดนทั้งที เราไม่ทำอะไรแบบสำเร็จรูปหรอกครับ
เราตกลงกันว่า เราจะขับรถออกไปนอกพนมเปญ ไปหาวัดสักวัดครับ
ส่วนจะเป็นวัดไหน ก็แล้วแต่ถนนทางหลวงและโชคชะตาจะพาเราไป
วัดยิ่งเล็ก ยิ่งกันดาร ยิ่งหลบอยู่ในซอกหลืบห่างจากถนนใหญ่ ยิ่งดีสำหรับเรา
นั่นล่ะ! วัดเป้าหมายของเราในวันนี้ !!
2.
กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ...
แปดโมงเช้า พี่คิงขับวีโก้มารับพวกผมที่โรงแรมตามนัด
(แกต้องขับเพราะพี่แกเป็นคนเดียวที่มีใบขับขี่สัญชาติเขมร
แกเลยต้องรับหน้าที่โชเฟอร์ไปโดยไม่มีสิทธิ์หืออะไรเลยครับ
ถึงจะหือ ผมก็ไม่ขับ เพราะผมขับรถเกียร์กระปุกไม่เป็น ฮ่าๆ)
ผมพบว่าวันอาทิตย์เป็นวันครอบครัวของชาวพนมเปญครับ
ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ผมไปกินวันนี้ มีแต่พ่อแม่หอบลูกหลานมากินกันพร้อมหน้า
ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้อร่อยดี และที่สำคัญคือลูกสาวเจ้าของก็น่ารัก
เจ๊เจ้าของร้านก็ใจดีมาก คุยสนุกสนานเบิกบานกับผมทั้งๆที่ร้านคนเยอะมาก
พอเรากินเสร็จ ก็จัดการไปซื้อของสำหรับทำบุญ
ตอนแรกผมก็เสนอว่า เราน่าจะทำบุญด้วยสังฆทาน DIY
ด้วยการไปซื้อของที่ Lucky Supermarket แบบที่ผมทำที่เมืองไทย
แต่คิดไปคิดมา ก็กลัวว่าจะผิดขนมธรรมเนียมของบ้านเขาหรือเปล่า
ยังไงวันนี้เรา play safe ด้วยชุดสังฆทานแบบธรรมดาไปก่อนดีกว่า
ว่าแต่...เราจะไปหาซื้อชุดสังฆทานที่ไหน ???
3.
ตอนนั้นในหัวของผมมีชื่อตลาดในพนมเปญผุดขึ้นมาเป็นฟองอากาศ
พนมเปญมีตลาดดังๆใหญ่ๆอยู่ประมาณ 3-4 ตลาดครับ
หนึ่ง – ตลาดพะซาทะไม หรือ ตลาดใหม่
(แต่ในไกด์บุ้กจะเรียกว่า Central Market)
จะเป็นตึกทรงคล้ายโดมสีเหลืองๆ โซนที่เป็นตลาดสดจะอยู่รอบๆนอกโดม
ส่วนในโดมจะมีทั้งโซนขายเสื้อผ้า ของสด นาฬิกาและเครื่องประดับ
ที่นี่เป็นหนึ่งในตลาดนักท่องเที่ยวที่ใครๆมาก็ต้องแวะมาเยี่ยมเยียนครับ
สอง – ตลาดโตตมปุง หรือตลาดรัสเซีย
ตลาดนี้เป็นอีกตลาดที่นักท่องเที่ยวทุกคนไม่ควรพลาดครับ
เพราะมันคือแหล่งเสื้อผ้าแบรนด์เนมคุณภาพส่งออก ราคาถูกมาก
นี่เป็นตลาดที่ผมปลื้มที่สุดครับ ผมไปๆกลับๆเขมรมาเกือบสองปี
คำนวณคร่าวๆว่าได้ละลายเงินไปกับตลาดนี้ไปเกือบสองหมื่นบาทแล้ว
(ล่าสุดก็ได้เสื้อโปโลของ H&M มาด้วยราคา 4 US$ เท่านั้น วะวะวะวะว้าวววว
) นอกจากเสื้อผ้า ก็จะมีขายของที่ระลึกสำหรับคนต่างชาติ ไปจนถึงตลาดสด
อะไหล่ เครื่องมือช่าง เครื่องเขียน ปนๆกันไปหมด คล้ายๆจตุจักรบ้านเรา
สาม – ตลาดโอลิมปิก
เป็นตลาดขายส่ง ที่พ่อค้าแม่ค้ามักจะมาซื้อของยกโหลที่นี่
เพื่อเอาไปขายต่อในร้านชำ เพราะที่เขมรยังไม่มี Modern Trade
ยังไม่มีโลตัส เทสโก้ คาร์ฟูร์ บิ๊กซี ... ดังนั้น ร้านชำของอาแปะอาอึ้ม
ก็ยังคงกระจายตัวอยู่ตามถนนชุมชนทั่วไปเหมือนบ้านเราสมัยก่อนนู้น
ของที่มีขายจะเน้นไปที่เครื่องอุปโภค บริโภค เสื้อผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้า
สี่ – ตลาดโอรัสไซ (Orussey Market)
ที่นี่ละครับ... ตลาด “ตัวแม่” แห่งกรุงพนมเปญ
มันคือตลาดสดขนาดใหญ่คือเต็มไปด้วยคนคราคร่ำมหาศาลเช้ายันค่ำ
นอกจากตลาดแล้วก็ยังเป็นสถานีรถประจำทางไปตามจังหวัดต่างๆ
ของที่ขายมีทั้งของสด ดอกไม้ เครื่องใช้ในบ้าน เครื่องครัว อาหารนานาชนิด
ลองคิดดูเล่นครับๆ ว่าเราควรจะไปหาซื้อชุดสังฆทานที่ตลาดไหน
ถ้าผมไปตลาดพะซาทะไม ก็คงจะได้นาฬิกาโอเมก้าปลอมมาใส่เล่นแทน
ถ้าผมไปตลาดโตตมปุง ก็คงจะได้เสียเงินซื้อเสื้อผ้ากลับไทยอีกกระบุงใหญ่
ถ้าผมไปตลาดโอลิมปิก ก็คงจะได้หอบพัดลมตู้เย็นไปถวายให้วัดแทนสังฆทาน
...ดังนั้น ... เราจึงไปที่ตลาดบองมาเช่ เอ้ย ...ตลาดโอรัสไซสิครับ
โอรัสไซเช้าวันนี้คนเยอะมากๆ มอเตอร์ไซค์ สามล้อ ตุ๊กตุ๊ก รวมกันเป็นพันคัน
วิ่งซอกแซกวนเวียนอยู่รอบๆตลาดแบบไร้ทิศทาง ดูสับสนวุ่นวายมาก
ผมจึงใช้วิธีส่งพี่ชัยเป็นตัวแทนลงไปหาซื้อสังฆทาน น้ำเปล่าแพ๊คใหญ่ และดอกไม้
มีเวลาให้เท่ากับที่วีโก้คันนี้จะวนรอบตลาดครบ 1 รอบพอดี ...
เหมือนเล่นเกมโชว์ยังไงชอบกล...
ด้วยเวลาประมาณสิบกว่านาที เราก็ได้ของที่ต้องการมาทั้งหมด
ด้วยสนนราคาประมาณ 200 กว่าบาทเท่านั้น ...
ท่าทางพวกเราจะเชี่ยวชาญเรื่องการใช้ชีวิตในประเทศนี้กันพอสมควรแล้วสินะ
4.
หลังจากได้ของแล้ว เราก็ต้องเลือกว่าเราจะเดินทางไปทิศไหนกันดี
เราตัดถนนสาย 3 และสาย 4 ที่มุ่งหน้าไปภาคใต้ออกก่อนเป็นอย่างแรก
เพราะเราเพิ่งไปทะเลที่สีหนุวิลล์และกัมปอตมา ...
สุดท้ายก็เลือกเอาถนนสาย 6 ที่มุ่งหน้าขึ้นไปจังหวัดกัมปงจามและเสียมเรียบ
โดยคาดการณ์ว่า เราน่าจะเจอวัดเป้าหมายได้ในระยะ 60 กิโลเมตรแบบไม่ยากเย็น
ช่วงแรกๆที่ยังออกจากพนมเปญไปไม่มาก เราก็ยังเจอวัดริมถนนอยู่เรื่อยๆ
แต่ดูท่าทางจะเป็นวัดมีเงิน สังเกตจากขนาดและจำนวนของโบสถ์ กุฏิ และอารามต่างๆ
ซึ่งถือว่าไม่ผ่านเกณฑ์ของเราครับ เราอยากได้วัดที่เล็กกว่านี้ กันดารกว่านี้
จนในที่สุดเราก็เจอวัดแห่งนึงที่อยู่บนเนินเขาครับ เก๋ไก๋ทีเดียว ทำบุญที่วัดบนเขา...
พอขับรถเข้าไปถึงหน้าวัด ก็ลองลงไปสำรวจวัดกันก่อน
โบสถ์ก็ปิดประตู พระก็ไม่มีสักรูป หมาเหมอก็ไม่มีเดินมาสักตัว
...เอ ... หรือว่านี่จะเป็นวัดร้าง ??? ...
แต่ท่ามกลางความเงียบสงบ เราได้ยินเสียงดนตรีเบาๆลอยมาจากทางหลังโบสถ์
ก็เลยลองเดินไปดู ก็พบกับกุฏิขนาดเล็กๆอยู่ และเห็นพระอีก 2-3 รูป
อา ...มีพระจำวัดอยู่จริงๆด้วย แถมมีเด็กวัดที่สะปี๊กอิงลิชได้นิดหน่อย
เราก็เลยขอถวายเครื่องสังฆทาน และปัจจัยอีกจำนวนหนึ่งให้หลวงปู่รูปหนึ่ง
ท่านอายุ 71 พรรษาแล้ว แต่ดูแล้วท่านยังแข็งแรง ยิ้มแย้มคุยกับพวกเราได้
เราพยายามสื่อสารผ่านกำแพงภาษากันอย่างทุลักทะลุพอสมควรครับ
เราแนะนำตัวเป็นภาษาเขมรอย่างกระท่อนกระแท่นว่า
“พวกผมเป็นคนไทย มาทำงานอยู่ในพนมเปญเกือบหนึ่งปีแล้ว
วันนี้พวกเราอยากมาทำบุญ เห็นวัดนี้อยู่บนภูเขา ก็เลยลองเข้ามาดูครับ”
หลวงปู่ท่านก็พอจะฟังรู้เรื่อง เราก็ถวายเครื่องสังฆทานให้ท่าน
พิธีขั้นตอนต่างๆก็เหมือนกับการทำบุญในวัดเมืองไทยละครับ
แล้วท่านก็สวดมนต์อาราธนาศีลให้เป็นภาษาบาลีสันสกฤตสำเนียงเขมร
พวกผมสามคนก็รับพร และอธิษฐานกันเป็นชุดใหญ่เลยล่ะครับ ...
เรายังคงนั่งคุยกับหลวงปู่กันอีกสักพัก ก็รู้ว่าวัดนี้สร้างมาเกือบห้าสิบปีแล้ว
แต่ทั้งวัดก็พระจำศีลอยู่แค่ 4 รูปเท่านั้น เป็นวัดเล็กๆเงียบๆแบบนี้มาตลอด
เท่าที่ดู เครื่องสาธารณูปโภคเองก็ไม่ได้เพรียบพร้อมเหมือนวัดในตัวเมือง
ยังดีที่มีไฟฟ้าใช้ เพราะแถวๆนั้นมีเหมืองหิน เลยสามารถดึงมาใช้ได้
เมื่อถึงเวลาอันควร, เราก็ขอตัวเดินทางกลับพนมเปญ
ได้ความอิ่มอกอิ่มใจกลับมาเต็มหัวใจ เป็นการชาร์จแบตเตอรี่ที่ดีเกินคาดครับ
เพียงแค่ลงทุนลงแรงขับรถออกมานอกเมืองสักนิด ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีทีเดียว
ขอใช้เอนทรี่นี้ส่งผ่านบุญกุศลที่ได้ทำในวันนี้ให้กับทุกคนที่เมืองไทยด้วยครับ
5.
ผมกลับถึงพนมเปญประมาณบ่ายสองโมง ก็พุ่งมาซุกตัวนอนขดใต้ผ้าห่มสักพัก
ตื่นมาอีกที ประมาณเกือบห้าโมงเย็นแล้ว วันนี้ไม่อยากหมกตัวอยู่ในห้องเลย...
ผมสะพายเป้โน้ตบุ้กขึ้นหลัง หยิบหนังสือหนึ่งเล่มใส่กระเป๋า
แล้วเดินออกไปเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าโรงแรม
“เตอริเวอร์ไซด์ หมาน” แปลว่า ไปริมน้ำ เท่าไร?
“ปีดอลล่าร์” แปลว่า สองดอลล่าร์
“ทะไล ...อ๊อดเตออ่ะ
”
แปลว่า แพงว่ะ ไม่ไปหรอก“จองออยหมาน” เขาถามว่า แล้วจะให้เท่าไรล่ะ
“ไบปวน” แปลว่า สามพัน (สามสิบบาท)
“ไบปวนแผม” เขาขอสามสิบห้าบาท
“ออดโยว ขยมเมียนลาน อ๊อดเอยอะ” แปลว่า ไม่เอาอะ ผมมีรถนะ ไม่ไปก็ได้
“โอเค บานๆๆ” แปลว่า โอเคๆ ได้ๆ
ผมจำได้ว่าผมเคยนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่นี่ (หรือที่เรียกว่า โมโตดุ๊บ)
เพียงแค่ครั้งเดียว คือตอนที่ผมลงจากรถทัวร์หลังจากกลับมาจากเวียดนาม
แล้วแยกย้ายกับพี่คิงเพื่อกลับโรงแรม... ซึ่งตอนนั้นมันก็ดึกแล้ว
เวลาที่ผมนั่งรถส่วนตัว ผมจะรู้สึกว่าโมโตเป็นพาหนะที่น่ารำคาญและน่ากลัว
แต่พอถึงเวลาที่เราหย่อนตูดลงบนเบาะหลังคนขับโมโตแล้ว...
ผมรู้สึกว่ามันเป็นพาหนะที่ทำให้เราได้อยู่ใกล้ชิดกับเมืองพนมเปญมากที่สุด
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมนั่งโมโตดุ๊บตอนเย็น พระอาทิตย์กำลังทอแสงส้มอ่อนๆ
คนขับพาผมผ่านถนนเส้นที่คุ้นเคย ... แต่ผ่านไปด้วยความเร็วที่ช้ากว่าทุกวัน
และผ่านไปโดยไม่มีอะไรมากั้นระหว่างผมกับเมืองพนมเปญ
ปกติผมเป็นคนที่กลัวการนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างแบบขึ้นสมอง
แต่คุณลุงคนขับคนนี้ก็ค่อยๆขับไปช้าๆ เลียบไปตามริมถนนสายหลัก
แสงแดดสุดท้ายของวันอาทิตย์ กับลมที่พัดมาตีหน้า (แต่ไม่เจ็บ)
พัดพาเอาอาการเหนื่อยล้าของอาทิตย์ที่ผ่านมาหายไปโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย
แล้วผมก็บอกกับลุงคนขับ ...
“ปรู ...เบิกยืดยืดนะ ขยมจองเหม่อเนี๊ยะ เหม่ออาเกี๊ยะ”
แปลว่า ลุงครับ ...ขับช้าๆนะ ผมอยากดูคนดูตึกไปเรื่อยๆ
“บานๆ” ลุงตอบ ... แปลว่า ได้ๆ ...
ระหว่างทาง ผมก็คุยกับลุงคนขับด้วยภาษาเขมรแบบงูๆปลาๆว่า
“วันนึงลุงขับโมโตได้เงินเท่าไร” ผมถาม
“ประมาณสามหมื่น” ลุงตอบ ตีเป็นเงินไทยก็คือ 300 บาท
“แล้วตอนนี้น้ำมันลุงเติมลิตรละเท่าไร” ผมถามต่อ
“ตอนนี่ลิตรละสามสิบสี่บาท” ลุงตอบ
“ช่วงนี้น้ำมันแพงเนอะ อะไรก็แพง”
“ใช่ ลุงขับมาตั้งแต่ลิตรละสิบกว่าบาทเอง”
สิบนาทีให้หลัง, ผมก็มาถึงร้านกาแฟหัวมุมถนนแห่งหนึ่ง
วันนี้ผมอยากมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยครับ ...
ผมพิมพ์เอนทรี่วันนี้พร้อมกับนั่งเอกเขนกที่ร้านกาแฟนี่ละครับ
ร้านนี้ชงช๊อคโกแลตเย็นเจ้มจ้นอร่อยมาก แถมมี Wifi ให้ใช้ฟรีๆด้วย
มีฝรั่งหัวทองหัวแดงหอบคอมพิวเตอร์มานั่งทำงานกันเพียบเลยล่ะ
วันนี้ก็ขอหัวดำอย่างผมมาแจมเงียบๆด้วยคนละกันนะ
แหม...ก็มันดีกว่านั่งหมกตัวอยู่ในห้องพักที่โรงแรมเป็นไหนๆเนอะ...
...
..
.
... แบตเตอรี่ของโน้ตบุ้กผมกำลังจะหมดพอดี วันนี้ผมคงอัพบล๊อคไม่ทันแล้ว
แต่แบตเตอรี่ในตัวผมตอนนี้มันกลับมาเต็มเหมือนเดิมแล้วละครับ
สายันห์ซัวสะไดยครับ
Bong Tao @ 33 Corner Coffee Shop, Phnom Penh, Cambodia
March 30, 2008
Tags: ทำจิตใจให้ผ่องใส, ทำทาน, ทำบุญ32 Comments
#1 By Eddy on 2008-03-31 08:27