มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

1.
วันก่อนเห็นมีกระทู้ประเด็นเรื่องความเหมาะสมเอนทรี่ hot post
แล้วก็เห็นกระทู้เกี่ยวกับบล๊อคไม่มีคนเข้ามาอ่าน
บล๊อคมีคนคอมเมนต์น้อย บล๊อคร้างเป็นป่าช้า...
อ่านแล้วตัวผมจึงเกิดมีดำริว่าน่าจะเขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมา
เพื่อเป็นแนวทางให้บล๊อคเกอร์รุ่นใหม่ผลิตบล๊อคเจ๋งๆ
ที่อ่านครั้งแรกแล้วรู้สึก อู้หู! อ้าหา! อยากติดตามต่อไปเรื่อยๆ

ผมเองก็เขียนบล๊อคที่นี่มาประมาณ 1 ปี 9 เดือน
เขียนไปประมาณ 180 เอนทรี่แล้ว ...
ถ้าใครลองสังเกตดีๆ จะเห็นว่าบล๊อคของผมเริ่มจะโด่งดัง
มีคน add fav กันอย่างจริงจังก็ช่วงสามสี่เดือนที่ผ่านมานี่เอง

ทั้งๆที่ช่วง 18 เดือนแรกที่ผมเขียนที่นี่ บล๊อคผมก็เงียบเป็นเป่าสากครับ
บางเอนทรี่กูเขียนแทบตายถวายหัว แต่ไม่มีคอมเมนต์สักอันก็เจอมาแล้ว
ยังไงพื้นฐานตัวผมเป็นคนชอบขีดชอบเขียนอยู่แล้ว ก็เขียนต่อไปสนุกๆครับ
คนจะอ่านจะเมนต์ก็ตามอัธยาศัย ไม่เคยคิดจะไปบีบคอใครให้อ่านอยู่แล้ว
ถึงจะแอบมีลูกง้อลูกงอนบ้างก็ตามเถอะ

...แล้วเหตุใดผมถึงใช้เวลาแค่ 3-4 เดือน
ในการพลิกจากบล๊อคที่เป็นแค่ “ใครก็ไม่รู้” มายืนถึงจุดนี้ได้

ผมต้องยอมรับครับว่าผมได้รับอานิสงส์จากระบบ hot post
ที่ทำให้ผมได้มีสิทธิ์มาเสนอหน้าให้ชาวบ้านได้เข้ามาอ่านบล๊อคผม
แต่นั่นมันก็แค่ส่วนนึงครับ ...

สิ่งที่สำคัญคือ บล๊อคของคุณมันต้อง “ขาย” ได้ด้วย

2.
ผมขอสรุปเทคนิคการเขียนบล๊อคขั้นเทพ (เวอร์ชั่นเอาจริง)
ว่าจริงๆแล้ว มันเปรียบได้เหมือนกับการตลาดอย่างหนึ่งครับ
บล๊อคของคุณก็คือสินค้า เว็บ exteen ก็คือตลาดสำหรับขายสินค้า
การที่จะทำให้สินค้าของคุณขายดี มีลูกค้าประจำมากมาย
จะไปหวังพึ่งตลาดอย่างเดียวก็ไม่ถูก แต่สินค้า (product) มันต้องเจ๋งด้วย

และนี่คือเทคนิคการเขียนบล๊อคยังไงให้เกิด!

ตั้งชื่อบล๊อคให้มีจุดขาย

สังเกตมั้ยครับว่าบล๊อคของเราทุกคนสามารถตั้งชื่อได้ประมาณ 1 บรรทัด
ทุกคนมีพื้นที่ตรงนี้จำกัดเท่ากัน ...ซึ่งไอ้พื้นที่ไม่กี่ตัวอักษรนี่แหละ
ที่ผมถือว่ามันเป็น “หน้าร้าน” ของเรา ...ถ้าเราทำหน้าร้านให้น่าสนใจ
คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ย่อมอยากจะหยุดเดินแล้วหันมาดูร้านเราสักแว้บ
จริงมั้ยครับ ...

บล๊อคของผมชื่อ “มนุษย์เงินเดือนที่เซี้ยวที่สุดในกัมพูชา ภาค 2”
ชื่อนี้นี่ผมคิดกลั่นกรองกันนานอยู่นะครับ กว่าจะหยิบมาใช้จนถึงทุกวันนี้
เหตุผลที่ผมเลือกใช้ชื่อนี้ ถึงแม้จะมันจะยาวไปหน่อย ก็เพราะมัน “ขาย” ครับ
คำว่า “มนุษย์เงินเดือน” ก็ฟังดูเป็นคำที่น่าสนใจและดึงดูดอยู่ไม่น้อย
พ่วงคำว่า “เซี้ยว” เป็นคำ adjective ให้ดูแรง แก่น เปรี้ยวขึ้นมาอีกหน่อย
แล้วใส่คำว่า “ที่สุด” เพิ่มไปอีก ให้คนอ่านมั่นใจว่ากูนี่แหละ ของจริง!!!
แถมยังได้คำว่า “เขมร” มาทำให้ดูมีจุดเด่นและแข็งแรงมากขึ้นด้วย

ตัวอย่างที่ทำให้ผมลองคลิกเข้าไปอ่านด้วยสาเหตุนี้ก็มีหลายคนนะ
เช่น คุณ “หมอโรคจิต” ซึ่งชื่อเย้ายวนให้ผมอยากรู้มากว่าอีนี่โรคจิตยังไง
มันสะสมหนังโป๊ไรท์ดีวีดีไว้เป็นคอลเลกชั่นรวมทั้งหมดแปดหลอดใช่มั้ย ...
หรือว่าจะเป็นหมอหื่นกาม ชอบเอากล้องแฮนดิแคมแอบถ่ายร่องนมคนไข้ผู้หญิง
หรือคุณวิชัย “เรื่องป่วยๆของคนโรงแรม” ผมก็อยากรู้ครับ ว่ามันป่วยยังไง
หรือว่ามันเป็นตุ๊ด หรือว่ามันป่วยซ้ำซ้อนเป็นตุ๊ดที่ปวดท้องเป็นมะเร็งตับซากอ้อย ...
ซึ่งกว่าจะรู้ว่าไม่ได้เป็นตุ๊ด แต่เป็นคนเกาหลี ผมก็ติดเป็นแฟนประจำไปแล้วละ

ส่วนใครที่ตั้งหน้าตั้งตาตั้งชื่อบล๊อคเป็นสัญลักษณ์งุงิยาวพรืด
พวกนี้ผมไม่เคยคลิกครับ รำคาญมาก และจะอนุมานไปก่อนเลยว่า
เจ้าของบล๊อคเป็นพวกสก๊อยเกิร์ลแอ๊บแบ๊ว ...

เขียนไม่เก่ง ก็ขายอย่างอื่นได้

ผมเห็นหลายคนชอบบ่นว่าตัวเองเขียนไม่เก่ง เขียนไม่ดี คนเลยไม่เข้ามาอ่าน
ถ้าเขียนไม่เก่ง แล้วหนูมานั่งบ่นดักดานไปวันๆ มันจะเรียกคนเข้ามาอ่านเพิ่มอีกมั้ยล่ะ
เขียนไม่เก่ง ก็ลองแต่งกลอน วาดรูป วาดการ์ตูนลงสี photoshop อลังการ
จะอัด vdo ลง youtube เหมือนนังตุ๊ด chris crocker ก็ได้เหมือนกัน

แค่เอาตัวเองออกมาเต้นๆหน้ากล้อง หรือเวิ่นเว้อเรื่องผู้ชายไปวันๆ
แค่นี้ก็มีคนเข้ามาดูกันทีละเป็นหมื่นเป็นแสน บางเอนทรี่พุ่งเข้าหลักล้านด้วยซ้ำ ...
(ผมชอบดู vdo ของนังตุ๊ดนี่มากครับ แต่ละอัน ฮาและประสาทแดกได้ใจมาก)

ผมว่าตัวอย่างของบล๊อคแนวนี้ใน exteen นี่ชัดเจนมากครับ คือบล๊อคคุณ ภูภู่ฯ
ซึ่งตอนนี้คงเป็นบล๊อคอันดับ 1 ใน exteen ไปเรียบร้อยแล้วละ

จุดขายของบล๊อคคุณภูภู่ฯ สำหรับผมคงเป็นความบ้าพลังครับ
ไม่รู้มันเอาพลังซุปเปอร์ไซย่ามาเปลี่ยนธีม วาดการ์ตูน ใส่สเปเชี่ยลเอฟเฟกต์
อะไรได้บ่อยขนาดนั้น ...ซึ่งความบ้าพลังขนาดนี้ก็ไม่มีใครเทียบเทียมครับ
จนตอนนี้มันกลายเป็น “ลายเซ็น” ไปแล้วว่าเราจะได้เห็นภาพการ์ตูนสาวแว่น
หรือการ์ตูนประกอบคำบรรยายทุกๆเอนทรี่ไป

หรืออีกบล๊อคที่เข้าข่ายก็คือ บล๊อคของคุณ “ไอ้แป้น”
ซึ่งผมได้รับภาพการ์ตูนเพื่อนพ้องตัวดำมาทาง fwd mail บ่อยมาก
เป็นการ์ตูนลายเส้นง่ายๆ เนื้อเรื่องก็ย่อยง่าย ไม่ต้องตีความอะไรมาก
สำหรับผม, การ์ตูนเรื่องนี้ผมว่า “โคตรขาย” เลยครับ ...

แต่ถ้าหนูถนัดฟ้อนเล็บ ตีกลองสะบัดชัย รำกระบี่กระบอง แกะสลักผลไม้
แนะนำว่าให้เลิกเขียน exteen แล้วไปออกรายการทีวีแทนจะดีกว่า
เอาไอ้พวกรายการที่เอาคนทางบ้านมีแสดงความสามารถพิเศษเนี่ย ถูกจุด!!!

มีแนวการเขียนให้ชัดเจน

จริงๆบล๊อคผมเองก็ไม่ค่อยมีแนวการเขียนชัดเจนเท่าไรนะ
เขียนเรื่องชีวิตการทำงานบ้าง เรื่องเขมรบ้าง เรื่องการตลาดบ้าง
แต่ก็จะพยายามประคองไม่ให้มันหลุดกรอบไปมากกว่านี้แล้ว ...
และผมจะพยายามเขียนเรื่องแนวเดียวกันติดต่อกันไปสักพักนึง
อย่างเช่นช่วงสิ้นปี ผมก็เขียนบล๊อคจัดอันดับติดต่อกันเป็นสิบเอนทรี่
หลังจากนั้นก็กลับมาเรื่องเขมรกันอีกรอบ ...

แต่ผมว่าเราไม่จำเป็นต้องยึดติดกับ “แนว” ของเราจนมากเกินไปนะ
อย่างเช่น วันที่ผมเขียนเรื่อง “ไม่รัก ...แต่ก็ไม่ลืม” นั่นผมก็เขียนเพราะอยากเขียน
เขียนเพราะอยากระบายความรู้สึกอุ่นๆในใจผ่านตัวหนังสือออกมาบ้าง
ถึงมันจะไม่ได้เกี่ยวกับเขมร ไม่ได้เกี่ยวกับมนุษย์เงินเดือนแต่อย่างใด
ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดกฏระเบียบแห่งราชอาณาจักรไทยตามมาตราไหนทั้งนั้น

เท่าที่ดู ผมว่าคนใน exteen ส่วนใหญ่ก็มีแนวที่ค่อนข้างชัดเจนนะครับ
คุณแม่มายาหลอนสายตา ก็จะมาอวดภาพสวยๆให้เราอิจฉากันบ่อยๆ
คุณเจ้าชายน้อย ก็สอนวิธีการใช้ tools ต่างๆในการทำบล๊อคมืออาชีพ
หรือเอาความรู้เกี่ยวกับทหารเรือที่เราไม่เคยรู้มาให้ดูเป็นประจำ
คุณ eddy แห่ง Di-ed ก็บ้าพลังสอนคณิตศาสตร์ ตรรกศาสตร์กันสุดฤทธิ์
(ซึ่งผมไม่เคยอ่านจบเลยครับ ยิ่งอ่านกูยิ่งงงครับ ...เกลียดวิชาเลข)
หรือคุณวิชัย ก็บ่นเรื่องแขกวิปริตในโรงแรมได้อย่างต่อเนื่อง
จนผมชักสงสัยว่าโรงแรมที่คุณวิชัยทำงาน ชื่อ ศรีธัญญา รีสอร์ทแอนด์สปา หรือเปล่า?

ใครที่ยังเขียนเรื่อยเปื่อยแบบมั่วเละเทะ อิเหระเขะขะไปวันๆ เช่น
เมื่อวานเพื่อนส่ง fwd mail ทำนายนิสัยมา เทียบกับตัวเองแล้วตร๊งตรง
ลองเอามาแปะดีกว่า เผื่อจะมีคนราศีเหมือนกันกับเราบ้าง
ส่วนวันนี้ฉันลองทำปอเปี๊ยะสดกินเอง อร่อยเริ่ด ถ่ายรูปแล้วเอาสูตรมาลงด้วยก็ดี
อีกวันนึงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เจอข่าวกบ-สุวนันท์ขึ้นคานก็เอามาเม้าธ์ๆให้สนุกปาก
เพราะเดาไว้แล้ว ว่ามันจะแต่งกันจริง ตอนนี้มันคงแต่งจนมีลูกไปสามคนแล้ว

ตามอ่านไปสามเอนทรี่ คนอ่านก็เริ่มสับสนทางเพศ ตกลงนี่กูอ่านบล๊อคอะไรอยู่ ???
เพราะเนื้อหาแม่งหลากหลายกว่าอ่านคู่สร้างคู่สม ผสม ทีวีพูลพร้อมกันซะอีก
จะเอาดีทางไหนก็เลือกซะหน่อยสิน้อง ลองนึกดูว่าตัวเองถนัดอะไร
หรือมีความใกล้ชิด มีข้อมูลเรื่องไหนแน่นๆ ก็หยิบมาเป็น theme ของบล๊อคเรา

หยุดอาร์ทได้แล้วมึง !!!

ผมเคยหลงเข้าไปอ่านบางบล๊อค ...โห ...แม่งอาร์ทมาก
อาร์ทประหนึ่งเจ้าของบล๊อคเป็นเพื่อนบ้านกับลีโอนาโด ดาวินชี่
แม่งเขียนอะไรก็ไม่รู้ เอาความรักตัวเองไปเปรียบเทียบกับผลส้มโอ
แก่นสารชีวิตเปรียบได้กับความแน่นิ่งของจักรภพจักรวาล ...
เปรียบทุกอย่างเป็นสัญลักษณ์ ใช้ภาษาระดับวรรณคดีชั้นสูง
ชนิดที่สุนทรภู่แทบจะยกรางวัลกวีแห่งชาติถวายใส่พานให้

ความรู้สึกคนอ่านคงคล้ายๆกำลังนั่งดูหนังสั้น หรือหนังอาร์ทอะไรสักอย่าง
แต่นี่เป็นเวอร์ชั่นตัวหนังสือล้วนๆ ไม่มีภาพ ไม่มีเสียง ไม่มีคำบรรยาย
สรุปว่าอ่านจนจบ มีไอ้เจ้าของบล๊อคคนเดียวนั่นแหละที่เข้าใจ

ส่วนผมก็เดินออกมาจากบล๊อคนั้นอย่างเงียบๆ ...และงงๆ
และไม่เคยคิดจะเข้าไปอีกเลย ...

ใช้ศัพท์ง่ายๆ บ้านๆ

เขียนให้ใช้ศัพท์ง่ายๆ เข้าใจง่ายๆน่ะเป็นไหม ?
ใช้ศัพท์แบบที่ชาวบ้านเขาพูดกัน เขียนกันทุกวันนี่แหละ
คงไม่มีใครที่เขาอยากเข้ามาอ่านบล๊อคแล้วต้องไปนั่งขบคิด
ว่าความลับของจักรวาลมันคืออะไรหรอก จริงแมะ...

แล้วไอ้คำหย่งคำหยาบ ก็เขียนๆไปเถอะ อย่าให้มันมากไปก็พอ
กูๆมึงๆ ทุกวันนี้กูพูดกันเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว ลองดูพวกหนังสือกอสสิปดาราสิ
มันเขียนคำเถื่อนๆอย่าง จิ๋ม หอย กะเจี๊ยว อัดตูด กะหรี่ ดอกทอง
ก็ยังเห็นมันขายดีเทน้ำเทท่า แถมอ่านในร้านตัดผมนี่โคตรสนุกเลย
ก็ไม่เห็นว่ากระทรวงวัฒนธรรมมันจะลุกขึ้นมาปราบปรามกันตรงไหน
เพราะเราก็รู้ๆกันอยู่แก่ใจ ว่าคนไทยนะช้อบบบบ ...ไอ้อะไรบ้านๆพวกเนี้ย

....

จริงๆยังมีอีกหลายข้อ แต่กั๊กเอาไว้ก่อน เขียนไม่ไหวแล้ว
แต่อาทิตย์นี้เหนื่อยโคตร อยากกลับบ้านหัวนมแทบขาด
เมื่อไหร่จะถึงสงกรานต์วะ จะได้นอนนิ่งๆอยู่บ้านสัก 3-4 วัน

ไว้จะลองดูว่าหลังเอนทรี่นี้ถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว
จะมีบล๊อคเจ๋งๆให้ผมติดเป็นแฟนประจำโผล่ขึ้นมาอีกมั้ย
ถ้ามีเยอะ เดี๋ยวจะเขียนตอน 2 ออกมาอีกละกัน

ปล. ช่วยด้วย ... หิวชิบหาย ฝนตกด้วย