บองเต่าดังแล้วคร้าบบบบบ
posted on 09 May 2008 14:25 by bongtao in etc
1.
ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้อัพก่อนไปญี่ปุ่นแล้ว
ขออีกสักเอนทรี่ละกัน ...
เมื่อไม่กี่ช่วงโมงที่ผ่านมาผมค่อนข้างเครียดถึงเครียดมากที่สุด
เพราะเพื่อนร่วมทริปญี่ปุ่นผมเกิดปัญหากระทันหัน
ไม่สามารถเดินทางคืนนี้ (และมีแนวโน้มว่าจะไปไม่ได้เลย)
ผมเลยโทรคุยกับ SQ (Singapore Airlines) เรื่องการเปลี่ยนตั๋ว
ซึ่งผมมีทางเลือกน้อยมากๆ เพราะตั๋วเดินทางวันใกล้เคียงเต็มเกือบหมด
และถ้าจะเดินทางแยกกัน ก็ต้องเสียเงินค่า fare เพิ่มอีก 12,000 บาท
(ทั้งๆที่ตั๋วของผมถือว่าเป็น best deal ที่ถูกมากๆ ...)
ขนาดผม offer ว่าผมจะเดินทางคนเดียว ส่วนของเพื่อนผมทิ้งตั๋วไปเลย
ทาง SQ ก็บอกว่าไม่สามารถทำได้ ยังไงคืนนี้ก็ต้อง check in พร้อมกัน
ไม่งั้นผมติดอยู่ที่สุวรรณภูมินี่แหละวะ ...
แต่ตอนนี้ปัญหาจบแล้วครับ ...
และผมจะได้ไปญี่ปุ่นคืนนี้ตามกำหนด ...เฮ้อ ...
2.
ช่วงที่ผมเครียดๆ อารมณ์เหี้ยๆอยู่
ผมแทบกินข้าวไม่ลงเลยครับ แบบงงมากว่ะ ไม่รู้จะทำยังไง
เพราะมันไม่เห็น solution เลยว่าอันไหนเป็น best case หรือ worst case
เพราะมันดูแย่ไปทุกๆอัน ...ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี
จนสุดท้าย ไม่รู้จะเครียดต่อไปทำไม ...ข้าวก็ยังไม่ได้กิน
ผมเลยเดินไปซื้อข้าวกล่องที่ร้านหน้าออฟฟิศ เพราะมันจะบ่ายแล้ว
แล้วก็แวะเข้า 7-11 ที่หน้าออฟฟิศ หาเครื่องดื่มเย็นๆกินแก้เครียด
ระหว่างที่ผมรอเข้าแถวจ่ายเงินในเซเว่น ก็เห็นน้องผู้ชายคนนึง
ติดป้ายเป็นนักศึกษาฝึกงานของบริษัทผม มาจ้องๆมองๆผมแปลกๆ
จนสุดท้าย น้องก็เข้ามาทักผม (ท่าทางจะรวบรวมความกล้าพอสมควร)
“โทษนะครับ พี่เต่าใช่มั้ยครับ”
“อ่า ... ใช่ครับ” ผมตอบ พร้อมทำหน้างงเล็กน้อย
“เอ่อ คือผมเป็นแฟนบล๊อคของพี่ครับ ” น้องตอบ ทำท่าดีใจมาก
“แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นพี่” ...ผมถาม
“นาฬิกาพี่ เห็นพี่ใส่นาฬิกาสีแดงเลยคิดว่าใช่แน่ๆ ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยพี่”
ชิบหายละ ... นี่นาฬิกาสีแดงเป็น signature ของบองเต่าไปแล้วใช่มั้ย
นี่ตอนที่คุณกมลหนุ่มบังเอิญเจอผมที่ lounge ของ Bangkok Airways
ก็เข้ามาทักผมอย่างมั่นใจ เพราะไอ้ G-shock สีแดงนี่แหละ ...
นี่ต่อไปใครโกรธแค้นเคืองผม เห็นคนใส่นาฬิกา G shock สีแดงที่ข้อมือขวา
ก็ควักปืนเป่ากบาลได้เลยครับ โอกาสพลาดตัวแทบเป็นศูนย์ ...
ที่สำคัญคือ อีเจ๊สองคนที่จ่ายเงินก่อนหน้าผม พอได้ยินประโยค
“ผมเป็นแฟนบล๊อคพี่ครับ ขอถ่ายรูปได้มั้ย” ก็หันมามองหน้าผมเหวอๆครับ
ประมาณว่า “อ้าว...หน้าอย่างมึงนี่เป็นดาราเหรอ” อะไรทำนองนี้
ผมจ่ายตังค์ ได้ชาเขียวตามประสงค์แล้วเดินออกจากร้าน
น้องก็บอกว่า “ขอถ่ายรูปหน่อยนะพี่นะ” พร้อมควักมือถือออกมาเตรียมถ่าย
... “เฮ้ย เอาจริงหรือน้อง” .... ผมยังงงๆอยู่ นึกว่าน้องพูดเล่น
“จริงพี่ นี่เพื่อนผมก็อ่านบล๊อคพี่อยู่ จะเอาไปให้มันดูด้วย” ...
เอ่อ ...จะดีหรือครับน้อง...
สรุปว่าน้องได้ถ่ายรูปผมไป 2 รูป ทั้งถ่ายเดียวและถ่ายคู่ครับ...
ถ่ายมันกลางแดดร้อนๆหน้าเซเว่นหน้าออฟฟิศผมนั่นแหละ
ดูแล้วน้องทำท่าดีใจมากๆ คล้ายๆผมเป็นดาราฮอลลีวู้ดเลย
เอ้อ, ตอนถ่ายรูป, อีเจ๊สองคนในเซเว่นนั่นยังหันมามองผมแบบเหวอๆอีกครับ
(เจ๊เค้าซื้อผลไม้อยู่หน้าเซเว่น) ... เออ ...เอาเข้าไป
อิจฉากูละซี้ ... กูเป็นดารานะเว้ยยยย ... ฮ่าๆๆๆ
3.
จริงๆเรื่องประมาณนี้ก็เคยเกิดขึ้นครั้งนึงที่เขมรครับ
ตอนนั้นผมยังพักที่โรงแรมอยู่ ระหว่างจะเดินเข้าห้องพักของผม
ก็สังเกตเห็นน้องผู้หญิงห้องถัดไป ใส่เสื้องานจุฬาวิชาการฯ
ก็เลยอดจะทักไม่ได้ ว่าเป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันหรือเปล่า
ซึ่งก็พบว่าเป็นเด็กจุฬาฯจริงๆด้วยครับ
คุยกันไปคุยกันมา กลายเป็นว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนด้วย
เพราะเคยไปค่ายอาสาที่พะเยาด้วยกันเมื่อตอนที่ผมเรียนอยู่ปีสี่
ซึ่งน้องๆพวกนี้มาเขมรในฐานะตัวแทนของคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ
มาทำโปรเจกต์วางหลังสูตรให้โรงเรียนกัมปงเฌอเตียลที่เขมร
ซึ่งเป็นโครงการของสมเด็จพระเทพฯ ครับ
ซึ่งผมก็ยืนคุยกับน้องที่ประตูหน้าห้องพักนั่นแหละครับ
คุยไปคุยมา เพื่อนๆน้องก็โผล่ออกมาเรื่อยเป็นสิบๆคน
จนมีน้องผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง โพล่งถามออกมาว่า
“นี่ใช่พี่เต่าที่เขียน exteen รึป่าวคะ”
“ใช่ครับ” ผมก็ตอบไปแบบงงๆ
“หูย ดีใจมากเลยอะ ไม่นึกว่ามาเขมรแล้วจะได้เจอ
มนุษย์เงินเดือนที่เซี้ยวที่สุดในเขมรด้วย ฟลุ้กสุดๆอ่ะ
ตอนแรกไม่กล้าทัก คิดว่าไม่ใช่ ...”
เพื่อนๆน้องก็งงครับ อีนี่เป็นอะไร ... ทำท่ากรี๊ดกร๊าดเหมือนเจอดารา
เป็นการพบแฟนคลับในสถานการณ์ที่ประหลาดมากเลยครับ
4.
จากเหตุการณ์ข้างต้น ผมค่อนข้างพูดได้เต็มปากว่า
“กูดังแล้วโว้ยยยยย” ...มีแฟนคลับเป็นของตัวเองด้วยว่ะ
ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นดาราเลยครับ ต่อไปคงต้องมีการจัดกิจกรรม
จัดมีตติ้ง บองเต่าพบพี่น้องแฟนคลับ ... มีจัดทำบัตรสมาชิกBongtao FC ได้สิทธิพิเศษอ่านเอนทรี่ใหม่ล่าสุดล่วงหน้าก่อนใคร
หรือถ้าดังมากๆ ก็จะมีการผลิตของพรีเมี่ยมวางขายหลอกเอาเงินแฟนคลับ
มีสมุดรวมภาพของบองเต่าในอิริยาบถต่างๆให้แฟนคลับเก็บสะสม ...
โอ้ว ... กูรวยแล้ว ..............
เอ้อ ...ยังไงก็ต้องขอโทษน้องวันนี้ด้วยนะครับ ที่ไม่ได้คุยอะไรกันมาก
เพราะตอนนั้นผมยังเครียดๆ และอยู่ในโหมดอารมณ์เหี้ยๆอยู่
เลยไม่สามารถคุยเล่นหยอกล้อทำตัวรั่วๆเหมือนในบล๊อคได้
ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมสำหรับดาราที่มีแฟนคลับเป็นของตัวเอง
ดังนั้น จึงต้องรีบเข้าออฟฟิศมาเขียนบล๊อคเพื่อขอโทษแฟนคลับผู้มีอุปการะคุณ
ก่อนที่น้องเค้าจะเขียนเอนทรี่ “บองเต่าแม่งหยิ่งชิบหาย” ประจานไปทั่ว exteen
อันจะทำให้เสื่อมเสียภาพพจน์ และยอดคนอ่านลดลง ...
บองเต่ารักทุกคนครับ จุ๊บๆ
ปล. น้องครับ ขอโทษที เรายังไม่ได้รู้จักชื่อกันเลยครับ
ช่วยแสดงตัวนะด้วยครับ และช่วยส่งรูปในมือถือมาให้ด้วยนะ
จิ้มที่ profile แล้วส่งมาตามอีเมล์ได้เลย
เอ้อ, ถ้าน้องจะเป็นแกนนำจัดตั้ง bongtao FC ก็ยินดีมากๆครับ
ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้อัพก่อนไปญี่ปุ่นแล้ว
ขออีกสักเอนทรี่ละกัน ...
เมื่อไม่กี่ช่วงโมงที่ผ่านมาผมค่อนข้างเครียดถึงเครียดมากที่สุด
เพราะเพื่อนร่วมทริปญี่ปุ่นผมเกิดปัญหากระทันหัน
ไม่สามารถเดินทางคืนนี้ (และมีแนวโน้มว่าจะไปไม่ได้เลย)
ผมเลยโทรคุยกับ SQ (Singapore Airlines) เรื่องการเปลี่ยนตั๋ว
ซึ่งผมมีทางเลือกน้อยมากๆ เพราะตั๋วเดินทางวันใกล้เคียงเต็มเกือบหมด
และถ้าจะเดินทางแยกกัน ก็ต้องเสียเงินค่า fare เพิ่มอีก 12,000 บาท
(ทั้งๆที่ตั๋วของผมถือว่าเป็น best deal ที่ถูกมากๆ ...)
ขนาดผม offer ว่าผมจะเดินทางคนเดียว ส่วนของเพื่อนผมทิ้งตั๋วไปเลย
ทาง SQ ก็บอกว่าไม่สามารถทำได้ ยังไงคืนนี้ก็ต้อง check in พร้อมกัน
ไม่งั้นผมติดอยู่ที่สุวรรณภูมินี่แหละวะ ...
แต่ตอนนี้ปัญหาจบแล้วครับ ...
และผมจะได้ไปญี่ปุ่นคืนนี้ตามกำหนด ...เฮ้อ ...
2.
ช่วงที่ผมเครียดๆ อารมณ์เหี้ยๆอยู่
ผมแทบกินข้าวไม่ลงเลยครับ แบบงงมากว่ะ ไม่รู้จะทำยังไง
เพราะมันไม่เห็น solution เลยว่าอันไหนเป็น best case หรือ worst case
เพราะมันดูแย่ไปทุกๆอัน ...ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี
จนสุดท้าย ไม่รู้จะเครียดต่อไปทำไม ...ข้าวก็ยังไม่ได้กิน
ผมเลยเดินไปซื้อข้าวกล่องที่ร้านหน้าออฟฟิศ เพราะมันจะบ่ายแล้ว
แล้วก็แวะเข้า 7-11 ที่หน้าออฟฟิศ หาเครื่องดื่มเย็นๆกินแก้เครียด
ระหว่างที่ผมรอเข้าแถวจ่ายเงินในเซเว่น ก็เห็นน้องผู้ชายคนนึง
ติดป้ายเป็นนักศึกษาฝึกงานของบริษัทผม มาจ้องๆมองๆผมแปลกๆ
จนสุดท้าย น้องก็เข้ามาทักผม (ท่าทางจะรวบรวมความกล้าพอสมควร)
“โทษนะครับ พี่เต่าใช่มั้ยครับ”
“อ่า ... ใช่ครับ” ผมตอบ พร้อมทำหน้างงเล็กน้อย
“เอ่อ คือผมเป็นแฟนบล๊อคของพี่ครับ ” น้องตอบ ทำท่าดีใจมาก
“แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นพี่” ...ผมถาม
“นาฬิกาพี่ เห็นพี่ใส่นาฬิกาสีแดงเลยคิดว่าใช่แน่ๆ ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยพี่”
ชิบหายละ ... นี่นาฬิกาสีแดงเป็น signature ของบองเต่าไปแล้วใช่มั้ย
นี่ตอนที่คุณกมลหนุ่มบังเอิญเจอผมที่ lounge ของ Bangkok Airways
ก็เข้ามาทักผมอย่างมั่นใจ เพราะไอ้ G-shock สีแดงนี่แหละ ...
นี่ต่อไปใครโกรธแค้นเคืองผม เห็นคนใส่นาฬิกา G shock สีแดงที่ข้อมือขวา
ก็ควักปืนเป่ากบาลได้เลยครับ โอกาสพลาดตัวแทบเป็นศูนย์ ...
ที่สำคัญคือ อีเจ๊สองคนที่จ่ายเงินก่อนหน้าผม พอได้ยินประโยค
“ผมเป็นแฟนบล๊อคพี่ครับ ขอถ่ายรูปได้มั้ย” ก็หันมามองหน้าผมเหวอๆครับ
ประมาณว่า “อ้าว...หน้าอย่างมึงนี่เป็นดาราเหรอ” อะไรทำนองนี้
ผมจ่ายตังค์ ได้ชาเขียวตามประสงค์แล้วเดินออกจากร้าน
น้องก็บอกว่า “ขอถ่ายรูปหน่อยนะพี่นะ” พร้อมควักมือถือออกมาเตรียมถ่าย
... “เฮ้ย เอาจริงหรือน้อง” .... ผมยังงงๆอยู่ นึกว่าน้องพูดเล่น
“จริงพี่ นี่เพื่อนผมก็อ่านบล๊อคพี่อยู่ จะเอาไปให้มันดูด้วย” ...
เอ่อ ...จะดีหรือครับน้อง...
สรุปว่าน้องได้ถ่ายรูปผมไป 2 รูป ทั้งถ่ายเดียวและถ่ายคู่ครับ...
ถ่ายมันกลางแดดร้อนๆหน้าเซเว่นหน้าออฟฟิศผมนั่นแหละ
ดูแล้วน้องทำท่าดีใจมากๆ คล้ายๆผมเป็นดาราฮอลลีวู้ดเลย
เอ้อ, ตอนถ่ายรูป, อีเจ๊สองคนในเซเว่นนั่นยังหันมามองผมแบบเหวอๆอีกครับ
(เจ๊เค้าซื้อผลไม้อยู่หน้าเซเว่น) ... เออ ...เอาเข้าไป
อิจฉากูละซี้ ... กูเป็นดารานะเว้ยยยย ... ฮ่าๆๆๆ
3.
จริงๆเรื่องประมาณนี้ก็เคยเกิดขึ้นครั้งนึงที่เขมรครับ
ตอนนั้นผมยังพักที่โรงแรมอยู่ ระหว่างจะเดินเข้าห้องพักของผม
ก็สังเกตเห็นน้องผู้หญิงห้องถัดไป ใส่เสื้องานจุฬาวิชาการฯ
ก็เลยอดจะทักไม่ได้ ว่าเป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันหรือเปล่า
ซึ่งก็พบว่าเป็นเด็กจุฬาฯจริงๆด้วยครับ
คุยกันไปคุยกันมา กลายเป็นว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนด้วย
เพราะเคยไปค่ายอาสาที่พะเยาด้วยกันเมื่อตอนที่ผมเรียนอยู่ปีสี่
ซึ่งน้องๆพวกนี้มาเขมรในฐานะตัวแทนของคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ
มาทำโปรเจกต์วางหลังสูตรให้โรงเรียนกัมปงเฌอเตียลที่เขมร
ซึ่งเป็นโครงการของสมเด็จพระเทพฯ ครับ
ซึ่งผมก็ยืนคุยกับน้องที่ประตูหน้าห้องพักนั่นแหละครับ
คุยไปคุยมา เพื่อนๆน้องก็โผล่ออกมาเรื่อยเป็นสิบๆคน
จนมีน้องผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง โพล่งถามออกมาว่า
“นี่ใช่พี่เต่าที่เขียน exteen รึป่าวคะ”
“ใช่ครับ” ผมก็ตอบไปแบบงงๆ
“หูย ดีใจมากเลยอะ ไม่นึกว่ามาเขมรแล้วจะได้เจอ
มนุษย์เงินเดือนที่เซี้ยวที่สุดในเขมรด้วย ฟลุ้กสุดๆอ่ะ
ตอนแรกไม่กล้าทัก คิดว่าไม่ใช่ ...”
เพื่อนๆน้องก็งงครับ อีนี่เป็นอะไร ... ทำท่ากรี๊ดกร๊าดเหมือนเจอดารา
เป็นการพบแฟนคลับในสถานการณ์ที่ประหลาดมากเลยครับ
4.
จากเหตุการณ์ข้างต้น ผมค่อนข้างพูดได้เต็มปากว่า
“กูดังแล้วโว้ยยยยย” ...มีแฟนคลับเป็นของตัวเองด้วยว่ะ
ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นดาราเลยครับ ต่อไปคงต้องมีการจัดกิจกรรม
จัดมีตติ้ง บองเต่าพบพี่น้องแฟนคลับ ... มีจัดทำบัตรสมาชิกBongtao FC ได้สิทธิพิเศษอ่านเอนทรี่ใหม่ล่าสุดล่วงหน้าก่อนใคร
หรือถ้าดังมากๆ ก็จะมีการผลิตของพรีเมี่ยมวางขายหลอกเอาเงินแฟนคลับ
มีสมุดรวมภาพของบองเต่าในอิริยาบถต่างๆให้แฟนคลับเก็บสะสม ...
โอ้ว ... กูรวยแล้ว ..............
เอ้อ ...ยังไงก็ต้องขอโทษน้องวันนี้ด้วยนะครับ ที่ไม่ได้คุยอะไรกันมาก
เพราะตอนนั้นผมยังเครียดๆ และอยู่ในโหมดอารมณ์เหี้ยๆอยู่
เลยไม่สามารถคุยเล่นหยอกล้อทำตัวรั่วๆเหมือนในบล๊อคได้
ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมสำหรับดาราที่มีแฟนคลับเป็นของตัวเอง
ดังนั้น จึงต้องรีบเข้าออฟฟิศมาเขียนบล๊อคเพื่อขอโทษแฟนคลับผู้มีอุปการะคุณ
ก่อนที่น้องเค้าจะเขียนเอนทรี่ “บองเต่าแม่งหยิ่งชิบหาย” ประจานไปทั่ว exteen
อันจะทำให้เสื่อมเสียภาพพจน์ และยอดคนอ่านลดลง ...
บองเต่ารักทุกคนครับ จุ๊บๆ
ปล. น้องครับ ขอโทษที เรายังไม่ได้รู้จักชื่อกันเลยครับ
ช่วยแสดงตัวนะด้วยครับ และช่วยส่งรูปในมือถือมาให้ด้วยนะ
จิ้มที่ profile แล้วส่งมาตามอีเมล์ได้เลย
เอ้อ, ถ้าน้องจะเป็นแกนนำจัดตั้ง bongtao FC ก็ยินดีมากๆครับ
มาสเตอร์แชมป์
ไอ้แพท..
#1 By xViStA on 2008-05-09 14:35