ปรัชญาของการกินผัก
posted on 02 Apr 2009 22:43 by bongtao in life
1.
เมื่อเช้าผมไปถึงออฟฟิศก่อนเวลาเข้างานเล็กน้อย
ผมเลยแวะเข้าไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารก่อนขึ้นออฟฟิศ
โรงอาหารในบริษัทผม มีร้านทำอาหารตามสั่งฝีมือเด็ด อร่อยมาก!!!
ไม่รู้ว่าเป็นแม่ครัวเทพเจ้าหัตถ์เทวะ หรือไปเรียนทำอาหารหลักสูตร Le Cordon Blue
หรือเป็นญาติกับแม่ช้อยนางรำหรืออย่างไร ทำอะไรก็อร่อยไปซะหมด
วันนี้ผมเริ่มจนตรอกกับการสั่งอาหารตามสั่งเมนูเดิมๆแล้ว
ผมเบื่อกะเพรา ผมเบื่อข้าวผัด ส่วนหมูกรอบกระเทียมที่แสนอร่อยนั้น
ก็เป็นเมนูที่มันเลี่ยนเกินกว่าจะกินเป็นอาหารมื้อแรกของวันได้
วันนี้ผมสั่ง “ข้าวผัดหมูกรอบ” เป็นครั้งแรก...
เป็นอาหารฟิวชั่นจากความสร้างสรรค์ของผมเอง
และแม่ครัวหัตถ์เทวะก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง... มันอร่อยมาก!
หลังจากสำเร็จโทษข้าวจานนี้ด้วยเวลาไม่ถึงสิบนาที
ผมนั่งดูซากความเสียหายบนจานที่ว่างเปล่า แล้วรู้สึกแปลกใจ
แปลกใจว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ผมกินข้าวเปล่าหมดจานจนไม่เหลืออะไรเลย
ตามมาตรฐานข้าวผัดก้นครัวไทย นอกจากข้าว เครื่อง และไข่แล้ว
เราจะได้พบกับผักอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งผักยอดนิยมที่เป็นมาตรฐาน
น่าจะหนีไม่พ้นสามผัก ได้แก่ ต้นหอมซอย หัวหอมใหญ่ และมะเขือเทศ
ข้าวผัดร้านนี้ยังโยนคะน้าใส่กะทะให้ผมอีกหอบใหญ่อีกต่างหาก
ผมจึงยังแปลกใจเข้าไปอีก ว่าผมกินผักพวกนี้ลงไปหมดได้ยังไง
2.
ผมเป็นคนกินผักไม่เก่งนัก แต่ก็ใช่ว่ากินไม่เป็นเลย
ส่วนใหญ่ผักที่ผมกินไม่เป็น คือผักที่มีกลิ่นฉุนมากๆ
พวกผักเบสิกอย่างผักบุ้ง ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ผมจัดการได้ไม่มีปัญหา
ตอนเด็กๆ ผมเป็นคนที่บรรจงประณีตในการเขี่ยผักมาก
ไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไร ผมก็สามารถสกัดกั้นความหิวโหยของตัวเอง
แล้วก้มหน้าก้มตาเขี่ยผักไปอยู่ข้างๆจานอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว
แน่นอนว่าผักที่ผมเขี่ยตอนเด็กๆนั้นมีต้นหอมซอย หัวหอมใหญ่ มะเขือเทศรวมอยู่ด้วย
ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงไม่กินผักพวกนี้
เข้าใจว่าเกิดจากจิตใต้สำนึกของตัวเอง ที่บอกผมว่ามันไม่อร่อย อย่ากินนะ!
แล้วผมก็เชื่อตัวเองว่าผักมันไม่อร่อย งั้นกูไม่กินดีกว่า เขี่ยมันออกไปซะ!
จนมีอยู่วันหนึ่ง ผมต้องกินโต๊ะจีนร่วมกับผู้หลักผู้ใหญ่หลายท่าน
หนึ่งในอาหารที่เสิร์ฟบนโต๊ะนั้นคือ ข้าวผัด!
ข้าวผัดจีนไม่เหมือนข้าวผัดไทย ตรงที่มันเรียบง่ายมาก เครื่องน้อยกว่า
มันมีเพียงแค่ข้าว ไข่ และต้นหอมซอยเท่านั้น ...
วันนั้นผมไม่สามารถบรรจุเขี่ยเศษต้นหอมซอยได้เหมือนทุกๆวัน
เพราะผมไม่ได้กินนั่งกินข้าวคนเดียว แต่ผมกำลังกินข้าวกับผู้ใหญ่หลานท่าน
ผมเลยต้องขืนใจตัวเอง ตักข้าวที่มีเศษต้นหอมซอยเข้าปากไป...
...เคี้ยวตุ้ยๆ ...
แล้วผมก็พบว่า รสชาติมันไม่เห็นจะต่างกับข้าวผัดที่เขี่ยต้นหอมออกแล้ว
อ้าว... นี่กูเสียเวลาเขี่ยต้นหอมออกจากข้าวผัดมาเป็นร้อยๆจานตลอดชีวิตทำไม
ในเมื่อเขี่ยแล้วมันไม่ได้อร่อยขึ้น และต้นหอมก็ไม่ได้ทำให้รสชาติมันแย่ลง
หลังจากวันนั้นมา, ต้นหอมซอยกลายเป็นผักที่ผม “ต้องใส่” ในข้าวผัดทุกครั้ง
จนทุกวันนี้ ผมแทบจะบอกให้แม่ครัวใส่ให้เยอะเป็นพิเศษเสียด้วยซ้ำ
3.
วันหนึ่ง, ผมนั่งกินพิซซ่าอยู่กับเพื่อนที่หิวโหยหลายคน
หนึ่งในเมนู side dish ที่ถูกสั่งมากินแก้หิวก็คือ หัวหอมทอด (Onion Ring)
ตอนแรกผมเองก็ไม่ได้สนใจจะหยิบกิน เพราะเดี๋ยวพิซซ่าก็ตามมาแล้ว
แต่ด้วยความที่จำนวนคน กับจำนวนหอย เอ้ย...หอม มันดันเท่ากันพอดี
เพื่อไม่ให้เกิดความลำบากใจว่าใครจะเป็นผู้โชคดีได้กินหอมของผม
ผมก็ตัดสินใจลองกินหอยทอด ...เอ้ย หอมทอดชิ้นนั้นเอง
จิตใต้สำนึกมันโกหกผมอีกแล้ว...
มันบอกว่า “หัวหอม” มันเป็นผักมีกลิ่น เอ็งกินไม่ได้หรอก อย่ากินมันนะ!
แถมหน้าตามันก็เป็นญาติของพวกกระเทียม หอมแดง มันต้องเผ็ดซ่าแน่ๆ
คนกินผักไม่เก่งอย่างแกกินไม่ได้หรอก ...ผมจึงไม่เคยแตะมันสักครั้ง
ปรากฏว่าเคี้ยวตุ้ยเข้าไปคำแรกแล้วอยากจะจิกจิตใต้สำนึกออกมาจากกบาล
แล้วตบหลังแหวน แล้วเอาไฟช๊อตหัวนมอีก 3 นาที ข้อหาหลอกลวงกู
ทำให้พลาดโอกาสการกินของอร่อยในอดีตวัยเด็กไปหลายปีดีดัก...
หอมทอดชิ้นนั้นทำให้ผมรู้ว่า หัวหอมไม่ได้เหมือนฉุนอย่างที่ผมคิด
และมันก็ไม่ได้มีรสเผ็ดซ่าอย่างที่คิดเช่นเดียวกัน
หลังจากวันนั้นมา, หัวหอมขึ้นแท่นเป็นผักที่ผมชอบกินมากที่สุด
ทั้งๆที่เคยเป็นผักคู่อริอันดับหัวตารางกันมามากกว่าสิบปีในวัยเด็กของผม
4.
เมื่อวันก่อน ผมนั่งคุยโทรศัพท์ในออฟฟิศกับ “เพื่อนใหม่” ของผมคนหนึ่ง
เพื่อนคนนี้ผมเพิ่งรู้จักประมาณเดือนนึง เจอหน้ากันและคุยกันไม่กี่ครั้งนัก
มันบอกผมตรงๆว่า ครั้งแรกที่เจอผม มันรู้สึกว่าผมเป็นคนหยิ่งมาก
ดูเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยยิ้ม และถามคำตอบคำจนรู้สึกน่าอึดอัด
แต่หลังจากที่เราเริ่มมีเรื่องต้องคุยกันมากขึ้น ทั้งเจอหน้ากัน และทางโทรศัพท์
มันก็ยอมรับว่า ผมเป็นคนคุยสนุก กวนตีน และไม่ได้ดูหยิ่งอย่างที่คิดในตอนแรก
ใช่ครับ, จริงๆคือตอนนี้มันเข้ามาถึงขอบเขตความแรดของผมแล้วนั่นเอง
ผมรู้ตัวครับว่าครั้งแรกที่ผมเจอคนแปลกหน้า ผมไม่ใช่คนที่จะคุยกับใครสนุกๆตั้งแต่ทีแรก
แต่ถ้าเราได้เจอกัน คุยกัน พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นเรื่อยๆ ผมจะเปิดเผยความรั่วของออกมา
จนพักหลังเพื่อนสนิทบางคนถึงกับกุมขมับเอือมระอาในความแรงของผมไปแล้ว
อันที่จริง, ตอนที่ผมเห็นหน้าไอ้หมอนี่ครั้งแรก ผมก็หมั่นไส้มันครับ
นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ตอนเราคุยกันครั้งแรกๆ มันถึงมีความเย็นชาอยู่เล็กๆ
แต่หลังจากที่เราได้เจอกันบ่อยขึ้น คุยกันในต่างวาระมากขึ้น
เราก็ได้เห็นว่า มันก็ไม่ได้น่าหมั่นไส้อย่างที่เราคิดในตอนแรกซะหน่อย
ซึ่งถ้าหลังจากเจอกันครั้งแรก เราไม่ได้คุยกัน เจอกันที่เป็นครั้งที่สองและสามอีก
ตอนนี้ ผมกับมันก็จะเป็นคนแค่คนรู้จัก ที่ไม่ใช่เพื่อนกัน
และที่สำคัญ, มันก็ยังคิดว่าผมหยิ่ง และผมก็ยังคิดว่ามันน่าหมั่นไส้
5.
ลองคิดดูครับ ว่าจนถึงตอนนี้มีผักอะไรที่เราไม่ชอบกิน หรือกินไม่เป็นบ้าง
แล้วนึกย้อนกลับไป ว่าเราได้เคยเอาผักนั้นเข้าปากสักครั้งหรือยัง
หรือว่ามันเป็นแค่จิตใต้สำนึกที่คอยบอกเราว่ามันไม่อร่อย อย่าไปกินมัน!
แล้วลองคิดดูครับ ว่าตอนนี้มีคนใกล้ตัวเราคนไหน ที่เราเกลียดหรือหมั่นไส้
แล้วลองนึกย้อนกลับไป ว่าเราได้คุย ได้ใช้เวลากับเขามากขนาดไหน
เราได้เห็นตัวตน ได้เห็นแง่มุมของเขาแค่ด้านเดียวหรือหลายด้าน
หรือว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกของเราที่คอยบอกเราว่าเรา “ไม่ถูกโฉลก” กับคนคนนั้น
6.
ผมเชื่อเสมอว่าการตัดสินคนหรือสิ่งของ เราสามารถใช้ first impression ของเราได้
แต่เราต้องใจกว้างพอที่จะให้สิ่งที่เรียกว่า second chance กับคนหรือสิ่งนั้นด้วย!
ปล.1 ย้ำอีกครั้ง ว่าผมกินยังผักไม่เก่ง แต่ตอนนี้เริ่มกินได้มากประเภทขึ้นเรื่อยๆนะ
ปล.2 ช่วงนี้ผมจะเขียนบล๊อกนานๆครั้งนะครับ คงไม่ได้มาอัพบ่อยๆ
เนื่องจากมีปัญหาสุขภาพ ทำให้ใช้คอมพิวเตอร์นานๆไม่ได้ครับ
เมื่อเช้าผมไปถึงออฟฟิศก่อนเวลาเข้างานเล็กน้อย
ผมเลยแวะเข้าไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารก่อนขึ้นออฟฟิศ
โรงอาหารในบริษัทผม มีร้านทำอาหารตามสั่งฝีมือเด็ด อร่อยมาก!!!
ไม่รู้ว่าเป็นแม่ครัวเทพเจ้าหัตถ์เทวะ หรือไปเรียนทำอาหารหลักสูตร Le Cordon Blue
หรือเป็นญาติกับแม่ช้อยนางรำหรืออย่างไร ทำอะไรก็อร่อยไปซะหมด
วันนี้ผมเริ่มจนตรอกกับการสั่งอาหารตามสั่งเมนูเดิมๆแล้ว
ผมเบื่อกะเพรา ผมเบื่อข้าวผัด ส่วนหมูกรอบกระเทียมที่แสนอร่อยนั้น
ก็เป็นเมนูที่มันเลี่ยนเกินกว่าจะกินเป็นอาหารมื้อแรกของวันได้
วันนี้ผมสั่ง “ข้าวผัดหมูกรอบ” เป็นครั้งแรก...
เป็นอาหารฟิวชั่นจากความสร้างสรรค์ของผมเอง
และแม่ครัวหัตถ์เทวะก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง... มันอร่อยมาก!
หลังจากสำเร็จโทษข้าวจานนี้ด้วยเวลาไม่ถึงสิบนาที
ผมนั่งดูซากความเสียหายบนจานที่ว่างเปล่า แล้วรู้สึกแปลกใจ
แปลกใจว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ผมกินข้าวเปล่าหมดจานจนไม่เหลืออะไรเลย
ตามมาตรฐานข้าวผัดก้นครัวไทย นอกจากข้าว เครื่อง และไข่แล้ว
เราจะได้พบกับผักอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งผักยอดนิยมที่เป็นมาตรฐาน
น่าจะหนีไม่พ้นสามผัก ได้แก่ ต้นหอมซอย หัวหอมใหญ่ และมะเขือเทศ
ข้าวผัดร้านนี้ยังโยนคะน้าใส่กะทะให้ผมอีกหอบใหญ่อีกต่างหาก
ผมจึงยังแปลกใจเข้าไปอีก ว่าผมกินผักพวกนี้ลงไปหมดได้ยังไง
2.
ผมเป็นคนกินผักไม่เก่งนัก แต่ก็ใช่ว่ากินไม่เป็นเลย
ส่วนใหญ่ผักที่ผมกินไม่เป็น คือผักที่มีกลิ่นฉุนมากๆ
พวกผักเบสิกอย่างผักบุ้ง ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ผมจัดการได้ไม่มีปัญหา
ตอนเด็กๆ ผมเป็นคนที่บรรจงประณีตในการเขี่ยผักมาก
ไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไร ผมก็สามารถสกัดกั้นความหิวโหยของตัวเอง
แล้วก้มหน้าก้มตาเขี่ยผักไปอยู่ข้างๆจานอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว
แน่นอนว่าผักที่ผมเขี่ยตอนเด็กๆนั้นมีต้นหอมซอย หัวหอมใหญ่ มะเขือเทศรวมอยู่ด้วย
ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงไม่กินผักพวกนี้
เข้าใจว่าเกิดจากจิตใต้สำนึกของตัวเอง ที่บอกผมว่ามันไม่อร่อย อย่ากินนะ!
แล้วผมก็เชื่อตัวเองว่าผักมันไม่อร่อย งั้นกูไม่กินดีกว่า เขี่ยมันออกไปซะ!
จนมีอยู่วันหนึ่ง ผมต้องกินโต๊ะจีนร่วมกับผู้หลักผู้ใหญ่หลายท่าน
หนึ่งในอาหารที่เสิร์ฟบนโต๊ะนั้นคือ ข้าวผัด!
ข้าวผัดจีนไม่เหมือนข้าวผัดไทย ตรงที่มันเรียบง่ายมาก เครื่องน้อยกว่า
มันมีเพียงแค่ข้าว ไข่ และต้นหอมซอยเท่านั้น ...
วันนั้นผมไม่สามารถบรรจุเขี่ยเศษต้นหอมซอยได้เหมือนทุกๆวัน
เพราะผมไม่ได้กินนั่งกินข้าวคนเดียว แต่ผมกำลังกินข้าวกับผู้ใหญ่หลานท่าน
ผมเลยต้องขืนใจตัวเอง ตักข้าวที่มีเศษต้นหอมซอยเข้าปากไป...
...เคี้ยวตุ้ยๆ ...
แล้วผมก็พบว่า รสชาติมันไม่เห็นจะต่างกับข้าวผัดที่เขี่ยต้นหอมออกแล้ว
อ้าว... นี่กูเสียเวลาเขี่ยต้นหอมออกจากข้าวผัดมาเป็นร้อยๆจานตลอดชีวิตทำไม
ในเมื่อเขี่ยแล้วมันไม่ได้อร่อยขึ้น และต้นหอมก็ไม่ได้ทำให้รสชาติมันแย่ลง
หลังจากวันนั้นมา, ต้นหอมซอยกลายเป็นผักที่ผม “ต้องใส่” ในข้าวผัดทุกครั้ง
จนทุกวันนี้ ผมแทบจะบอกให้แม่ครัวใส่ให้เยอะเป็นพิเศษเสียด้วยซ้ำ
3.
วันหนึ่ง, ผมนั่งกินพิซซ่าอยู่กับเพื่อนที่หิวโหยหลายคน
หนึ่งในเมนู side dish ที่ถูกสั่งมากินแก้หิวก็คือ หัวหอมทอด (Onion Ring)
ตอนแรกผมเองก็ไม่ได้สนใจจะหยิบกิน เพราะเดี๋ยวพิซซ่าก็ตามมาแล้ว
แต่ด้วยความที่จำนวนคน กับจำนวนหอย เอ้ย...หอม มันดันเท่ากันพอดี
เพื่อไม่ให้เกิดความลำบากใจว่าใครจะเป็นผู้โชคดีได้กินหอมของผม
ผมก็ตัดสินใจลองกินหอยทอด ...เอ้ย หอมทอดชิ้นนั้นเอง
จิตใต้สำนึกมันโกหกผมอีกแล้ว...
มันบอกว่า “หัวหอม” มันเป็นผักมีกลิ่น เอ็งกินไม่ได้หรอก อย่ากินมันนะ!
แถมหน้าตามันก็เป็นญาติของพวกกระเทียม หอมแดง มันต้องเผ็ดซ่าแน่ๆ
คนกินผักไม่เก่งอย่างแกกินไม่ได้หรอก ...ผมจึงไม่เคยแตะมันสักครั้ง
ปรากฏว่าเคี้ยวตุ้ยเข้าไปคำแรกแล้วอยากจะจิกจิตใต้สำนึกออกมาจากกบาล
แล้วตบหลังแหวน แล้วเอาไฟช๊อตหัวนมอีก 3 นาที ข้อหาหลอกลวงกู
ทำให้พลาดโอกาสการกินของอร่อยในอดีตวัยเด็กไปหลายปีดีดัก...
หอมทอดชิ้นนั้นทำให้ผมรู้ว่า หัวหอมไม่ได้เหมือนฉุนอย่างที่ผมคิด
และมันก็ไม่ได้มีรสเผ็ดซ่าอย่างที่คิดเช่นเดียวกัน
หลังจากวันนั้นมา, หัวหอมขึ้นแท่นเป็นผักที่ผมชอบกินมากที่สุด
ทั้งๆที่เคยเป็นผักคู่อริอันดับหัวตารางกันมามากกว่าสิบปีในวัยเด็กของผม
4.
เมื่อวันก่อน ผมนั่งคุยโทรศัพท์ในออฟฟิศกับ “เพื่อนใหม่” ของผมคนหนึ่ง
เพื่อนคนนี้ผมเพิ่งรู้จักประมาณเดือนนึง เจอหน้ากันและคุยกันไม่กี่ครั้งนัก
มันบอกผมตรงๆว่า ครั้งแรกที่เจอผม มันรู้สึกว่าผมเป็นคนหยิ่งมาก
ดูเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยยิ้ม และถามคำตอบคำจนรู้สึกน่าอึดอัด
แต่หลังจากที่เราเริ่มมีเรื่องต้องคุยกันมากขึ้น ทั้งเจอหน้ากัน และทางโทรศัพท์
มันก็ยอมรับว่า ผมเป็นคนคุยสนุก กวนตีน และไม่ได้ดูหยิ่งอย่างที่คิดในตอนแรก
ใช่ครับ, จริงๆคือตอนนี้มันเข้ามาถึงขอบเขตความแรดของผมแล้วนั่นเอง
ผมรู้ตัวครับว่าครั้งแรกที่ผมเจอคนแปลกหน้า ผมไม่ใช่คนที่จะคุยกับใครสนุกๆตั้งแต่ทีแรก
แต่ถ้าเราได้เจอกัน คุยกัน พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นเรื่อยๆ ผมจะเปิดเผยความรั่วของออกมา
จนพักหลังเพื่อนสนิทบางคนถึงกับกุมขมับเอือมระอาในความแรงของผมไปแล้ว
อันที่จริง, ตอนที่ผมเห็นหน้าไอ้หมอนี่ครั้งแรก ผมก็หมั่นไส้มันครับ
นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ตอนเราคุยกันครั้งแรกๆ มันถึงมีความเย็นชาอยู่เล็กๆ
แต่หลังจากที่เราได้เจอกันบ่อยขึ้น คุยกันในต่างวาระมากขึ้น
เราก็ได้เห็นว่า มันก็ไม่ได้น่าหมั่นไส้อย่างที่เราคิดในตอนแรกซะหน่อย
ซึ่งถ้าหลังจากเจอกันครั้งแรก เราไม่ได้คุยกัน เจอกันที่เป็นครั้งที่สองและสามอีก
ตอนนี้ ผมกับมันก็จะเป็นคนแค่คนรู้จัก ที่ไม่ใช่เพื่อนกัน
และที่สำคัญ, มันก็ยังคิดว่าผมหยิ่ง และผมก็ยังคิดว่ามันน่าหมั่นไส้
5.
ลองคิดดูครับ ว่าจนถึงตอนนี้มีผักอะไรที่เราไม่ชอบกิน หรือกินไม่เป็นบ้าง
แล้วนึกย้อนกลับไป ว่าเราได้เคยเอาผักนั้นเข้าปากสักครั้งหรือยัง
หรือว่ามันเป็นแค่จิตใต้สำนึกที่คอยบอกเราว่ามันไม่อร่อย อย่าไปกินมัน!
แล้วลองคิดดูครับ ว่าตอนนี้มีคนใกล้ตัวเราคนไหน ที่เราเกลียดหรือหมั่นไส้
แล้วลองนึกย้อนกลับไป ว่าเราได้คุย ได้ใช้เวลากับเขามากขนาดไหน
เราได้เห็นตัวตน ได้เห็นแง่มุมของเขาแค่ด้านเดียวหรือหลายด้าน
หรือว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกของเราที่คอยบอกเราว่าเรา “ไม่ถูกโฉลก” กับคนคนนั้น
6.
ผมเชื่อเสมอว่าการตัดสินคนหรือสิ่งของ เราสามารถใช้ first impression ของเราได้
แต่เราต้องใจกว้างพอที่จะให้สิ่งที่เรียกว่า second chance กับคนหรือสิ่งนั้นด้วย!
ปล.1 ย้ำอีกครั้ง ว่าผมกินยังผักไม่เก่ง แต่ตอนนี้เริ่มกินได้มากประเภทขึ้นเรื่อยๆนะ
ปล.2 ช่วงนี้ผมจะเขียนบล๊อกนานๆครั้งนะครับ คงไม่ได้มาอัพบ่อยๆ
เนื่องจากมีปัญหาสุขภาพ ทำให้ใช้คอมพิวเตอร์นานๆไม่ได้ครับ
ไม่ค่อยชอบทานผัก ช่างเลือกเหมือนกันค่ะ
แต่ตอนนี้ก็พยายามฝืนใจกินไป เพราะเพื่อสุขภาพ
#1 By อินี่มันรั่ว อินี่มั่นบ้า on 2009-04-02 22:54