10 สุดยอดภาพประัทับใจจากในฮาร์ดดิสก์ของผม
posted on 01 Aug 2009 21:51 by bongtao in life
ผมเพิ่งถอย external harddisk ตัวใหม่มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ฮาร์ดดิสก์ก้อนใหม่ สนนราคา 3,990 บาทแลกมาด้วยความจุ 1 Tb
หารเฉลี่ยออกมาแล้วแค่กิ๊กละ 4 บาท! ถูกมาก! คุ้มมากสำหรับการเป็นที่เก็บความทรงจำ
สาเหตุที่ต้องซื้อ คือหลังจากที่ตัวที่ใช้อยู่ ขนาด 2.5” ความจุ 80 Gb เริ่มออกอาการงอแง
คือเสียบแล้วติดๆดับๆ หลังจากใช้งานอย่างทารุณกรรมมาเกือบสองปี
ในฮาร์ดดิสก์ตัวนี้มีข้อมูลที่สำคัญระดับชีวิตของผมอยู่ข้างใน
มันคือภาพถ่ายที่ผมเก็บสะสมมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งจนถึงปัจจุบัน
สิริรวม 7 ปี จำนวนมากกว่า 10,000 ภาพ คิดเป็นความจุกว่าครึ่งของฮาร์ดดิสก์
(อนึ่ง, หนังโป๊ที่โหลดเก็บสะสมมาหลายปีดีดักก็สำคัญเช่นกัน
แต่ขอละไว้ ไม่นำมาพูดถึงใน ณ เอนทรี่นี้ครับ... และไม่ต้อง ems มาขอยืมด้วย!
)
สิ่งที่ผมกลัวคือ ถ้าเกิดวันนึงไอ้ฮาร์ดดิสก์ตัวนี้เกิดสิ้นชีพกระทันหันไปแบบไม่บอกกล่าว
รูปภาพทั้งหมดมันก็จะถูกขังอยู่ในหน่วยความจำดิจิตอล อาจจะไม่มีวันเอาออกมาได้อีก
ผมถึงต้องรีบแจ้นไปซื้อตัวใหม่ และถ่ายโอนข้อมูลออกมาทั้งหมดโดยไว
(ใช่ครับ... ทั้งรูปภาพ ...และหนังโป๊
)
ระหว่างที่กำลังโอนถ่ายรูปภาพนับร้อยโฟลเดอร์
ก็เป็นโอกาสที่ดีมาก ที่ผมได้ย้อนกลับมาดูภาพเก่าๆอีกครั้ง
บางภาพลืมไปแล้วว่ามี แต่พอย้อนได้กลับมาดู ก็อดยิ้มไม่ได้
บางภาพยังจำได้ว่ามี พอย้อนกลับมาดูแล้วก็เห็นภาพเหตุการณ์ตอนนั้นเป็นฉากๆ
บางภาพเป็นภาพประทับใจอยู่แล้ว ดูแล้วก็เกิดอารมณ์อุ่นๆในหัวใจ
ทำไปทำมา กว่าจะได้โอนภาพทั้งหมดไปที่เคหะสถานบ้านหลังใหม่
ผมก็นั่งย้อนดูรูปเก่าๆตั้งแต่ปี 2003 จนถึงปัจจุบัน (ล่าสุดคือที่ไปมาเก๊าเมื่อกลางเดือนที่แล้ว)
แล้วพบว่า ถ้าภาพพวกนี้หายไป ผมคงเสียดายแทบขาดใจตาย...
จากกว่าหมื่นภาพ ผมขอคัดออกมา 10 ภาพที่ผมประทับใจที่สุดครับ
ถ่ายเมื่อ: October 2007
ถ่ายที่: Da Lat, Vietnam
ตอนที่ผมไปเที่ยวเมือง Da Lat ประเทศเวียดนาม ตอนนั้นผมไปอยู่เขมรใหม่ๆ
ผมนั่งรถจากพนมเปญ ข้ามชายแดนไปเที่ยวที่โฮจิมินห์ แล้วจับรถบัสหฤโหด
นั่งกันจนตูดระบมกว่า 9 ชั่วโมงกว่าจะไปถึงเมืองเล็กๆในหุบเขาที่ชื่อ Da Lat
Da Lat เป็นเมืองเงียบๆ ที่อากาศเย็นประมาณสิบกว่าองศาตลอดทั้งปี
คิดดูสิ... ผมไปเที่ยวเดือนตุลาคม ผมต้องซื้อเสื้อแจ๊คเก็ตเพราะทนหนาวไม่ไหว
สิ่งนึงที่ผมสังเกตพบคือ เมืองนี้เด็กน่ารักโคตรครับ ... น่ารักทุกคนจริงๆ
เด็กในที่นี้ ผมหมายถึงเด็กจริงๆนะ ไม่ใช่เด็กในนัยอื่นอย่างที่ใครคิดกัน
น้องหัวแตงโมคนนี้ ผมพบโดยบังเอิญตอนขี่มอไซค์เที่ยวเล่นรอบเมือง
น่ารักซะจนต้องขี่วนกลับมาขอถ่ายรูปด้วย แถมน้องเค้าบ้ากล้องอีกตะหาก
อาม่าที่พาน้องมาเดินเล่นหน้าบ้านก็ใจดี ...
บอกตรงๆว่า เมืองนี้เป็นเมืองที่ผมหลงรักสุดหัวใจเลยครับ
อ่านเนื้อเรื่อง 5 ตอนรวด ซีรี่ส์เที่ยวเวียดนามได้ที่นี่ครับ
ถ่ายเมื่อ: December 2007
ถ่ายที่: Phnom Penh, Cambodia
ประสบการณ์ครั้งแรกของผมกับงานแต่งงานคนเขมรครับ
รายละเอียดสามารถอ่านได้ตามลิงก์นี้ครับ...
งานสนุก จัดจ้าน สดใส และแปลกใหม่มากสำหรับผมครับ
และสิ่งที่ทำให้ผมชอบมากที่สุดคือ เจ้าบ่าวเจ้าสาวจูบจริงครับ!
ไม่ต้องเหนียมอาย ไม่ต้องม้วนต้วน ไม่ต้องใช้มุมกล้อง จ๊วบเข้าให้!
นี่ถ้าไม่เกรงใจแขกในงาน คงบดขยี้แลกลิ้นกันเมามันไปแล้วละ
ล่าสุด สามีภรรยาคู่นี้มีลูกชายคนนึงแล้วครับ ตอนนี้แปดเดือนแล้ว
ถ่ายเมื่อ: July 2006
ถ่ายที่: หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เคยมีคนบอกผมว่า ถ้าเอาอัลบั้มรูปถ่ายตอนรับปริญญาของผมไปตีพิมพ์ขาย
บนแผงหนังสือจะมีหนังสือแนะนำท่าโพสและโลเกชั่นถ่ายรูปรับปริญญา
ที่แปลกพิสดารเหนือระดับกว่าบัณฑิตสามัญทั่วประเทศอย่างแน่นอน
ผมไม่รู้ว่าเวลาคนอื่นเลือกโลเกชั่นถ่ายรูปรับปริญญาในจุฬาเค้าเลือกยังไง
แต่ตอนนั้นผมเดินๆไปแล้วเห็นรถโค้กมันจอดอยู่หน้าคณะวิศวะ
ไม่รู้คิดอะไร แต่รู้สึกว่าคงไม่มีบัณฑิตคนไหนอยากถ่ายรูปกับรถโค้กแน่ๆ
ผมเลยออกปากชนไอ้เอี่ยวทันที “มึง... ปีนไปถ่ายบนรถโค้กกันป่าว”
ยังไม่ทันไร... ผมก็ได้ภาพนี้มาสมความตั้งใจ...มั่นใจว่ายังไงก็ไม่ซ้ำ
แต่ว่าผมแอบเห็นมีคนเลียนแบบปีนขึ้นไปถ่ายด้วยแหละ!
ว้า...ซ้ำซะและ...
ถ่ายเมื่อ: December 2005
ถ่ายที่: วัดอนาลโย, พะเยา
นี่คือภาพจากทริปก่อนจบปีสี่ที่ผมหนีกรุงเทพฯไปอยู่ที่พะเยาช่วงปีใหม่ถึงสิบวันเต็ม
โดยไปกับเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตสองคน คือไอ้วิน และไอ้เอี่ยว (ตามลำดับในภาพ)
บ้านไอ้เอี่ยวอยู่พะเยาครับ พวผมไปกินๆนอนๆ ตากลมหนาวแบบไม่คิดอะไร
เป็นทริปที่ไม่ต้องคิดอะไรให้หนักกบาลเลยครับ สนุกจริงๆ
ผมแอบคิดอยู่ว่าถ้าไม่ใช่ไอ้สองคนนี้ ผมคงไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าถ่ายรูปนี้กับผมแน่นอนครับ
ถ่ายเมื่อ: February 2009
ถ่ายที่: เจี๊ยบบังกะโล เกาะเสม็ด, ระยอง
พี่วิชัยเป็นคนแนะนำให้ผมรู้จัก “เจี๊ยบบังกะโล” บนเกาะเสม็ดครับ
เฮียแกบอกว่า อาหารร้านนี้อร่อยถึงตาย ควรไปลิ้มลองอย่างยิ่ง
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา เกิดอาการ son of the beach เลยได้โอกาสตามไปดู
ขอยืนยันว่าอร่อยจริงครับ! โดยเฉพาะอาหารเช้าแบบบุฟเฟ่ต์ American Breakfast
...สำหรับมนุษย์เงินเดือนในออฟฟิศอย่างผม ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้พักผ่อน
ด้วยการกินอาหารเช้าริมทะเลลมโชยๆอีกแล้วครับ!
(ปล. จำได้แม่นว่าฝรั่งที่นั่งโต๊ะตรงข้าม ฮ๊อตมากจนเนยแทบละลาย อูยยย
)
ถ่ายเมื่อ: November 2008
ถ่ายที่: Seoul, South Korea
ผมคิดว่าธรรมชาติบนโลกนี้เป็นสิ่งมหัศจรรย์มากๆครับ
และหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ที่ผมได้เห็นมากับตาแล้วจะไม่ลืม
คือปรากฏการณ์ใบไม้เปลี่ยนสี ก่อนที่ฤดูใบไม้ร่วงจะมาถึง
ตอนที่ผมไปเกาหลี ตอนนั้นต้นแป๊ะก๊วยทั้งกรุงโซลรักในหลวงของเรามากครับ
เพราะแทบทุกต้นพร้อมใจกันห่มใบเหลืองทั้งต้นแบบ เลื๊องเหลืองอะครับ
โดยเฉพาะต้นที่อยู่ในภาพนี่แบบ ใหญ่ม้ากกกก เหลืองม้ากกกกกกก
ถ่ายเมื่อ: January 2009
ถ่ายที่: หน้าจามจุรีสแควร์
หลายๆคนคงรู้แล้วว่าผมเคยเป็นหนึ่งในทีม a team junior มาก่อน
ผมว่าตั้งแต่ผมเคยร่วมงานแบบเป็นทีมกับคนอื่นมาทั้งชีวิต
มี a team junior นี่แหละครับ ที่เป็นทีมที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสุดๆ
เพราะเป็นการรวมตัวทั้งเด็กอักษร รัดสาด ถาปัด นิเทศ ฯลฯ
จากหลากหลายมหาลัย ร้อยพ่อพันแม่กันแบบสุดๆ ซึ่งทำให้ทำงานได้สนุกมากๆ
ภาพนี้ถ่ายเมื่อช่วงต้นปีนี้เองครับ ที่พวกเรารวมตัวมากินข้าวเย็นเม้าธ์ๆครับ
ตอนนั้นเป็นช่วงที่อากาศหนาวจนต้องใส่เสื้อหนาวเลย จำได้มั้ยครับ
รูปนี้เลยได้บรรยากาศอุ่นๆในคืนหนาวๆ ชอบมากเลยครับ ^^
เห็นภาพนี้แล้วคิดถึงพวกแกล่ะ...
ถ่ายเมื่อ: May 2008
ถ่ายที่: Asakusa, Tokyo, Japan
ภาพนี้ถ่ายในร้านโอโคโนมิยากิร้านเล็กๆ ไม่โด่งดังอะไรแห่งหนึ่งในโตเกียว
คืนนั้นเป็นคืนที่ผมเดินทางด้วยรถไฟกลับมาจากเมืองนิกโกะ
ด้วยสภาพที่โคตรเหนื่อย และโคตรหิว อยากกินอะไรดีๆเป็นมื้อเย็น
ผมนึกไอเดียออกว่า เออว่ะ มาถึงโตเกียว ยังไม่ได้กินโอโคโนมิยากิเลย
ผมเลยตั้งหน้าตั้งตาเดินหาเลยครับ ถามคนแถวนั้นก็คุยกันไม่รู้เรื่อง
จนในที่สุดมาเจอร้านเล็กๆร้านนึงอยู่ในซอกหลืบ ดูอบอุ่นมากๆ
คุณป้าเจ้าของร้านก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย มั่วภาษามืออยู่นานมาก
กว่าจะได้กินกัน แถมคุณป้ายังใจดี ลงมาช่วยทำอันแรก (อันขวา) เป็นตัวอย่างให้กะเหรี่ยงดู
นับเป็นประสบการณ์ที่ไม่คาดฝันไว้ว่าจะได้เจอ ประทับใจป้าและอร่อยลิ้นมาก
อ้อ... มื้อนี้ทำให้รู้ว่า โอโคโนมิยากิร้อนๆกับเบียร์ญี่ปุ่นเย็นๆนี่สุโก้ยยยยยยไปเล้ย!!!
ถ่ายเมื่อ: May 2008
ถ่ายที่: Tokyo Tower, Tokyo, Japan
เอาน่ะครับ ผมไปเที่ยวญี่ปุ่นถ่ายรูปกลับมาตั้งเกือบสองพันรูป
คัดมาสองรูปนี่ก็ยากแทบเลือดตากระเด็นเปื้อนหน้าจอแล้วครับ
แรกเริ่มเดิมที Tokyo Tower ไม่ได้อยู่ในแผนเที่ยวของผมเลยครับ
เพราะคิดว่าเป็นอะไรที่สามารถมองจากไกลๆ ไม่ต้องไปใกล้ๆหรอก
แต่ปรากฏว่าในขณะที่ผมกำลังนั่งหอบแดกอยู่ที่แถว Roppongi Hill
ผมก็มองไปเห็น Tokyo Tower ยามค่ำคืน เปิดไฟสีส้มสวยมากๆ
ตอนนั้นรู้สึกเหมือนแมงหวี่ครับ เห็นไฟส้มๆเหลืองๆแล้วอยากเข้าไปดูใกล้ๆ
กะระยะทางแล้วก็รู้สึกว่า อืม... น่าจะเดินไหวน่ะ คงไม่ไกลเกินไป
เลยลืมเมื่อยเดินจาก Roppongi Hill ไปจนถึง Tokyo Tower จริงๆ
ใช้เวลาปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง หอบแดกกว่าเดิมอีกมึงเอ๊ยยยย...
แต่พูดตรงๆว่าสวยมากครับ พอไปอยู่ตรงนั้นแล้วรู้สึกมันสวยจริงๆ
ทำให้นึกถึงหนังเรื่อง Always: Sunset on the third street ขึ้นมาทันใด
ถ่ายเมื่อ: May 2009
ถ่ายที่: Sacre Coeur, Paris, France
ผมเชื่อว่าถ้าคนที่เคยไปปารีสต้องใช้รูปเพียงรูปเดียวในการสื่อถึงปารีส
คนเกือบทั้งหมดคงจะเลือกภาพหอไอเฟลแทนคำพูดนั้นอย่างแน่นอน
แต่สำหรับผม, ผมว่าภาพนี้แทนคำว่า “ปารีส” ได้สมบูรณ์แบบที่สุด
อย่างน้อยก็ในมุมของกะเหรี่ยงจนๆที่ไปเที่ยวที่นั่นอยู่สามสี่วัน
Sacre Coeur คือสถาปัตยกรรมแบบกึ่งไบแซนไทน์
อยู่บนที่ราบสูงทางตอนเหนือที่นับเป็นจุดที่สูงที่สุดของปารีส
ตอนแรกผมกะว่าจะตัดสถานที่นี้ออกจากโปรแกรมอยู่รอมร่อ
เพราะไปอ่านจากเว็บนู้นนี้ ใครๆก็บอกว่าแถวนั้นมันอันตรายนะ พี่มืดเพียบ!
แต่ด้วยความอยากไปเห็นปารีสในมุมสูงแบบไม่ต้องเสียเงิน
ผมก็ยอมปีนกะไดไต่ที่สูงขึ้นไปจนถึง Sacre Coeur ในที่สุดครับ
ที่นี่, ผมได้เห็นบรรยากาศของปารีสในวันแดดจัด (โชคดีมาก!)
และได้เห็นชาวปาริเซียงออกมาร้องเล่นเต้นระบำกันอย่างคึกคัก
ซึ่งเป็นความน่ารักของชนชาติที่ใครๆก็บอกว่าหยิ่งและหยาบคายที่สุด
ที่หอไอเฟลไม่มีอะไรแบบนี้ให้ดูหรอกครับ!
ใครที่เก็บภาพดิจิตอลไว้เยอะๆ เก็บมันไว้ดีๆนะครับ
ผมว่าภาพถ่ายเป็นสื่อที่ดีที่สุดในการบันทึกความทรงจำของมนุษย์แล้วละครับ
ฮาร์ดดิสก์ก้อนใหม่ สนนราคา 3,990 บาทแลกมาด้วยความจุ 1 Tb
หารเฉลี่ยออกมาแล้วแค่กิ๊กละ 4 บาท! ถูกมาก! คุ้มมากสำหรับการเป็นที่เก็บความทรงจำ
สาเหตุที่ต้องซื้อ คือหลังจากที่ตัวที่ใช้อยู่ ขนาด 2.5” ความจุ 80 Gb เริ่มออกอาการงอแง
คือเสียบแล้วติดๆดับๆ หลังจากใช้งานอย่างทารุณกรรมมาเกือบสองปี
ในฮาร์ดดิสก์ตัวนี้มีข้อมูลที่สำคัญระดับชีวิตของผมอยู่ข้างใน
มันคือภาพถ่ายที่ผมเก็บสะสมมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งจนถึงปัจจุบัน
สิริรวม 7 ปี จำนวนมากกว่า 10,000 ภาพ คิดเป็นความจุกว่าครึ่งของฮาร์ดดิสก์
(อนึ่ง, หนังโป๊ที่โหลดเก็บสะสมมาหลายปีดีดักก็สำคัญเช่นกัน
แต่ขอละไว้ ไม่นำมาพูดถึงใน ณ เอนทรี่นี้ครับ... และไม่ต้อง ems มาขอยืมด้วย!
)สิ่งที่ผมกลัวคือ ถ้าเกิดวันนึงไอ้ฮาร์ดดิสก์ตัวนี้เกิดสิ้นชีพกระทันหันไปแบบไม่บอกกล่าว
รูปภาพทั้งหมดมันก็จะถูกขังอยู่ในหน่วยความจำดิจิตอล อาจจะไม่มีวันเอาออกมาได้อีก
ผมถึงต้องรีบแจ้นไปซื้อตัวใหม่ และถ่ายโอนข้อมูลออกมาทั้งหมดโดยไว
(ใช่ครับ... ทั้งรูปภาพ ...และหนังโป๊
)ระหว่างที่กำลังโอนถ่ายรูปภาพนับร้อยโฟลเดอร์
ก็เป็นโอกาสที่ดีมาก ที่ผมได้ย้อนกลับมาดูภาพเก่าๆอีกครั้ง
บางภาพลืมไปแล้วว่ามี แต่พอย้อนได้กลับมาดู ก็อดยิ้มไม่ได้
บางภาพยังจำได้ว่ามี พอย้อนกลับมาดูแล้วก็เห็นภาพเหตุการณ์ตอนนั้นเป็นฉากๆ
บางภาพเป็นภาพประทับใจอยู่แล้ว ดูแล้วก็เกิดอารมณ์อุ่นๆในหัวใจ
ทำไปทำมา กว่าจะได้โอนภาพทั้งหมดไปที่เคหะสถานบ้านหลังใหม่
ผมก็นั่งย้อนดูรูปเก่าๆตั้งแต่ปี 2003 จนถึงปัจจุบัน (ล่าสุดคือที่ไปมาเก๊าเมื่อกลางเดือนที่แล้ว)
แล้วพบว่า ถ้าภาพพวกนี้หายไป ผมคงเสียดายแทบขาดใจตาย...
จากกว่าหมื่นภาพ ผมขอคัดออกมา 10 ภาพที่ผมประทับใจที่สุดครับ
ถ่ายเมื่อ: October 2007
ถ่ายที่: Da Lat, Vietnam
ตอนที่ผมไปเที่ยวเมือง Da Lat ประเทศเวียดนาม ตอนนั้นผมไปอยู่เขมรใหม่ๆ
ผมนั่งรถจากพนมเปญ ข้ามชายแดนไปเที่ยวที่โฮจิมินห์ แล้วจับรถบัสหฤโหด
นั่งกันจนตูดระบมกว่า 9 ชั่วโมงกว่าจะไปถึงเมืองเล็กๆในหุบเขาที่ชื่อ Da Lat
Da Lat เป็นเมืองเงียบๆ ที่อากาศเย็นประมาณสิบกว่าองศาตลอดทั้งปี
คิดดูสิ... ผมไปเที่ยวเดือนตุลาคม ผมต้องซื้อเสื้อแจ๊คเก็ตเพราะทนหนาวไม่ไหว
สิ่งนึงที่ผมสังเกตพบคือ เมืองนี้เด็กน่ารักโคตรครับ ... น่ารักทุกคนจริงๆ
เด็กในที่นี้ ผมหมายถึงเด็กจริงๆนะ ไม่ใช่เด็กในนัยอื่นอย่างที่ใครคิดกัน
น้องหัวแตงโมคนนี้ ผมพบโดยบังเอิญตอนขี่มอไซค์เที่ยวเล่นรอบเมือง
น่ารักซะจนต้องขี่วนกลับมาขอถ่ายรูปด้วย แถมน้องเค้าบ้ากล้องอีกตะหาก
อาม่าที่พาน้องมาเดินเล่นหน้าบ้านก็ใจดี ...
บอกตรงๆว่า เมืองนี้เป็นเมืองที่ผมหลงรักสุดหัวใจเลยครับ
อ่านเนื้อเรื่อง 5 ตอนรวด ซีรี่ส์เที่ยวเวียดนามได้ที่นี่ครับ
ถ่ายเมื่อ: December 2007
ถ่ายที่: Phnom Penh, Cambodia
ประสบการณ์ครั้งแรกของผมกับงานแต่งงานคนเขมรครับ
รายละเอียดสามารถอ่านได้ตามลิงก์นี้ครับ...
งานสนุก จัดจ้าน สดใส และแปลกใหม่มากสำหรับผมครับ
และสิ่งที่ทำให้ผมชอบมากที่สุดคือ เจ้าบ่าวเจ้าสาวจูบจริงครับ!
ไม่ต้องเหนียมอาย ไม่ต้องม้วนต้วน ไม่ต้องใช้มุมกล้อง จ๊วบเข้าให้!
นี่ถ้าไม่เกรงใจแขกในงาน คงบดขยี้แลกลิ้นกันเมามันไปแล้วละ
ล่าสุด สามีภรรยาคู่นี้มีลูกชายคนนึงแล้วครับ ตอนนี้แปดเดือนแล้ว
ถ่ายเมื่อ: July 2006
ถ่ายที่: หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เคยมีคนบอกผมว่า ถ้าเอาอัลบั้มรูปถ่ายตอนรับปริญญาของผมไปตีพิมพ์ขาย
บนแผงหนังสือจะมีหนังสือแนะนำท่าโพสและโลเกชั่นถ่ายรูปรับปริญญา
ที่แปลกพิสดารเหนือระดับกว่าบัณฑิตสามัญทั่วประเทศอย่างแน่นอน
ผมไม่รู้ว่าเวลาคนอื่นเลือกโลเกชั่นถ่ายรูปรับปริญญาในจุฬาเค้าเลือกยังไง
แต่ตอนนั้นผมเดินๆไปแล้วเห็นรถโค้กมันจอดอยู่หน้าคณะวิศวะ
ไม่รู้คิดอะไร แต่รู้สึกว่าคงไม่มีบัณฑิตคนไหนอยากถ่ายรูปกับรถโค้กแน่ๆ
ผมเลยออกปากชนไอ้เอี่ยวทันที “มึง... ปีนไปถ่ายบนรถโค้กกันป่าว”
ยังไม่ทันไร... ผมก็ได้ภาพนี้มาสมความตั้งใจ...มั่นใจว่ายังไงก็ไม่ซ้ำ
แต่ว่าผมแอบเห็นมีคนเลียนแบบปีนขึ้นไปถ่ายด้วยแหละ!
ว้า...ซ้ำซะและ...
ถ่ายเมื่อ: December 2005
ถ่ายที่: วัดอนาลโย, พะเยา
นี่คือภาพจากทริปก่อนจบปีสี่ที่ผมหนีกรุงเทพฯไปอยู่ที่พะเยาช่วงปีใหม่ถึงสิบวันเต็ม
โดยไปกับเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตสองคน คือไอ้วิน และไอ้เอี่ยว (ตามลำดับในภาพ)
บ้านไอ้เอี่ยวอยู่พะเยาครับ พวผมไปกินๆนอนๆ ตากลมหนาวแบบไม่คิดอะไร
เป็นทริปที่ไม่ต้องคิดอะไรให้หนักกบาลเลยครับ สนุกจริงๆ
ผมแอบคิดอยู่ว่าถ้าไม่ใช่ไอ้สองคนนี้ ผมคงไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าถ่ายรูปนี้กับผมแน่นอนครับ
ถ่ายเมื่อ: February 2009
ถ่ายที่: เจี๊ยบบังกะโล เกาะเสม็ด, ระยอง
พี่วิชัยเป็นคนแนะนำให้ผมรู้จัก “เจี๊ยบบังกะโล” บนเกาะเสม็ดครับ
เฮียแกบอกว่า อาหารร้านนี้อร่อยถึงตาย ควรไปลิ้มลองอย่างยิ่ง
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา เกิดอาการ son of the beach เลยได้โอกาสตามไปดู
ขอยืนยันว่าอร่อยจริงครับ! โดยเฉพาะอาหารเช้าแบบบุฟเฟ่ต์ American Breakfast
...สำหรับมนุษย์เงินเดือนในออฟฟิศอย่างผม ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้พักผ่อน
ด้วยการกินอาหารเช้าริมทะเลลมโชยๆอีกแล้วครับ!
(ปล. จำได้แม่นว่าฝรั่งที่นั่งโต๊ะตรงข้าม ฮ๊อตมากจนเนยแทบละลาย อูยยย
)ถ่ายเมื่อ: November 2008
ถ่ายที่: Seoul, South Korea
ผมคิดว่าธรรมชาติบนโลกนี้เป็นสิ่งมหัศจรรย์มากๆครับ
และหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ที่ผมได้เห็นมากับตาแล้วจะไม่ลืม
คือปรากฏการณ์ใบไม้เปลี่ยนสี ก่อนที่ฤดูใบไม้ร่วงจะมาถึง
ตอนที่ผมไปเกาหลี ตอนนั้นต้นแป๊ะก๊วยทั้งกรุงโซลรักในหลวงของเรามากครับ
เพราะแทบทุกต้นพร้อมใจกันห่มใบเหลืองทั้งต้นแบบ เลื๊องเหลืองอะครับ
โดยเฉพาะต้นที่อยู่ในภาพนี่แบบ ใหญ่ม้ากกกก เหลืองม้ากกกกกกก
ถ่ายเมื่อ: January 2009
ถ่ายที่: หน้าจามจุรีสแควร์
หลายๆคนคงรู้แล้วว่าผมเคยเป็นหนึ่งในทีม a team junior มาก่อน
ผมว่าตั้งแต่ผมเคยร่วมงานแบบเป็นทีมกับคนอื่นมาทั้งชีวิต
มี a team junior นี่แหละครับ ที่เป็นทีมที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสุดๆ
เพราะเป็นการรวมตัวทั้งเด็กอักษร รัดสาด ถาปัด นิเทศ ฯลฯ
จากหลากหลายมหาลัย ร้อยพ่อพันแม่กันแบบสุดๆ ซึ่งทำให้ทำงานได้สนุกมากๆ
ภาพนี้ถ่ายเมื่อช่วงต้นปีนี้เองครับ ที่พวกเรารวมตัวมากินข้าวเย็นเม้าธ์ๆครับ
ตอนนั้นเป็นช่วงที่อากาศหนาวจนต้องใส่เสื้อหนาวเลย จำได้มั้ยครับ
รูปนี้เลยได้บรรยากาศอุ่นๆในคืนหนาวๆ ชอบมากเลยครับ ^^
เห็นภาพนี้แล้วคิดถึงพวกแกล่ะ...
ถ่ายเมื่อ: May 2008
ถ่ายที่: Asakusa, Tokyo, Japan
ภาพนี้ถ่ายในร้านโอโคโนมิยากิร้านเล็กๆ ไม่โด่งดังอะไรแห่งหนึ่งในโตเกียว
คืนนั้นเป็นคืนที่ผมเดินทางด้วยรถไฟกลับมาจากเมืองนิกโกะ
ด้วยสภาพที่โคตรเหนื่อย และโคตรหิว อยากกินอะไรดีๆเป็นมื้อเย็น
ผมนึกไอเดียออกว่า เออว่ะ มาถึงโตเกียว ยังไม่ได้กินโอโคโนมิยากิเลย
ผมเลยตั้งหน้าตั้งตาเดินหาเลยครับ ถามคนแถวนั้นก็คุยกันไม่รู้เรื่อง
จนในที่สุดมาเจอร้านเล็กๆร้านนึงอยู่ในซอกหลืบ ดูอบอุ่นมากๆ
คุณป้าเจ้าของร้านก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย มั่วภาษามืออยู่นานมาก
กว่าจะได้กินกัน แถมคุณป้ายังใจดี ลงมาช่วยทำอันแรก (อันขวา) เป็นตัวอย่างให้กะเหรี่ยงดู
นับเป็นประสบการณ์ที่ไม่คาดฝันไว้ว่าจะได้เจอ ประทับใจป้าและอร่อยลิ้นมาก
อ้อ... มื้อนี้ทำให้รู้ว่า โอโคโนมิยากิร้อนๆกับเบียร์ญี่ปุ่นเย็นๆนี่สุโก้ยยยยยยไปเล้ย!!!
ถ่ายเมื่อ: May 2008
ถ่ายที่: Tokyo Tower, Tokyo, Japan
เอาน่ะครับ ผมไปเที่ยวญี่ปุ่นถ่ายรูปกลับมาตั้งเกือบสองพันรูป
คัดมาสองรูปนี่ก็ยากแทบเลือดตากระเด็นเปื้อนหน้าจอแล้วครับ
แรกเริ่มเดิมที Tokyo Tower ไม่ได้อยู่ในแผนเที่ยวของผมเลยครับ
เพราะคิดว่าเป็นอะไรที่สามารถมองจากไกลๆ ไม่ต้องไปใกล้ๆหรอก
แต่ปรากฏว่าในขณะที่ผมกำลังนั่งหอบแดกอยู่ที่แถว Roppongi Hill
ผมก็มองไปเห็น Tokyo Tower ยามค่ำคืน เปิดไฟสีส้มสวยมากๆ
ตอนนั้นรู้สึกเหมือนแมงหวี่ครับ เห็นไฟส้มๆเหลืองๆแล้วอยากเข้าไปดูใกล้ๆ
กะระยะทางแล้วก็รู้สึกว่า อืม... น่าจะเดินไหวน่ะ คงไม่ไกลเกินไป
เลยลืมเมื่อยเดินจาก Roppongi Hill ไปจนถึง Tokyo Tower จริงๆ
ใช้เวลาปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง หอบแดกกว่าเดิมอีกมึงเอ๊ยยยย...
แต่พูดตรงๆว่าสวยมากครับ พอไปอยู่ตรงนั้นแล้วรู้สึกมันสวยจริงๆ
ทำให้นึกถึงหนังเรื่อง Always: Sunset on the third street ขึ้นมาทันใด
ถ่ายเมื่อ: May 2009
ถ่ายที่: Sacre Coeur, Paris, France
ผมเชื่อว่าถ้าคนที่เคยไปปารีสต้องใช้รูปเพียงรูปเดียวในการสื่อถึงปารีส
คนเกือบทั้งหมดคงจะเลือกภาพหอไอเฟลแทนคำพูดนั้นอย่างแน่นอน
แต่สำหรับผม, ผมว่าภาพนี้แทนคำว่า “ปารีส” ได้สมบูรณ์แบบที่สุด
อย่างน้อยก็ในมุมของกะเหรี่ยงจนๆที่ไปเที่ยวที่นั่นอยู่สามสี่วัน
Sacre Coeur คือสถาปัตยกรรมแบบกึ่งไบแซนไทน์
อยู่บนที่ราบสูงทางตอนเหนือที่นับเป็นจุดที่สูงที่สุดของปารีส
ตอนแรกผมกะว่าจะตัดสถานที่นี้ออกจากโปรแกรมอยู่รอมร่อ
เพราะไปอ่านจากเว็บนู้นนี้ ใครๆก็บอกว่าแถวนั้นมันอันตรายนะ พี่มืดเพียบ!
แต่ด้วยความอยากไปเห็นปารีสในมุมสูงแบบไม่ต้องเสียเงิน
ผมก็ยอมปีนกะไดไต่ที่สูงขึ้นไปจนถึง Sacre Coeur ในที่สุดครับ
ที่นี่, ผมได้เห็นบรรยากาศของปารีสในวันแดดจัด (โชคดีมาก!)
และได้เห็นชาวปาริเซียงออกมาร้องเล่นเต้นระบำกันอย่างคึกคัก
ซึ่งเป็นความน่ารักของชนชาติที่ใครๆก็บอกว่าหยิ่งและหยาบคายที่สุด
ที่หอไอเฟลไม่มีอะไรแบบนี้ให้ดูหรอกครับ!
ใครที่เก็บภาพดิจิตอลไว้เยอะๆ เก็บมันไว้ดีๆนะครับ
ผมว่าภาพถ่ายเป็นสื่อที่ดีที่สุดในการบันทึกความทรงจำของมนุษย์แล้วละครับ
Tags: บองเต่า, ภาพประทับใจ109 Comments
มาสเตอร์แชมป์
โดยเฉพาะ รูปเจ้าบ่าวจูบเจ้าสาว อิอิ
ปล. จริง ๆ แล้ว อิจฉาเค้าอะ 5555555
#1 By GoddessIsis on 2009-08-01 22:08