มนุษย์เงินเดือนที่แรงที่สุดในอินโดจีน

เวลาเดินทางไปที่ไหนก็ตาม ...
... ไปภูกระดึงตอนปี 2 ...
... ไปเกาะหมากตอนปี 3 ...
... ไปพะเยาสิบวันรวดตอนปี 4...
... ไปเขมรทุกเดือน ...

ตอนที่อยู่ "ที่นั่น" มันก็จะมีอารมณ์และความรู้สึกต่างกัน
ไปทริปกะเพื่อน มันก็จะสนุกสนานบานบุรี...
ไปทำงาน มันก็จะเครียด หรือเปิดหูเปิดตา ก็แล้วแต่...

แต่ความรู้สึกนึงที่มันเหมือนเดิมทุกทริป ...
คือตอน "ขากลับ" ...
มันจะรู้สึกอยู่ลึกๆน่ะ ว่าเรากำลังจะ "กลับบ้าน" แล้วนะ

มันเป็นความรู้สึกหลายๆอย่างปะปนกันอยู่
ใจนึงคือ รู้สึกว่ามันใจหาย เฮ้ย...จะกลับแล้วเหรอวะ เร็วว่ะ
แต่อีกใจ ก็อยากกลับบ้านไปเจอม๊า เจอป๊าที่รอที่บ้าน

ความรู้สึกพวกนี้ มันมักจะผุดขึ้นมา ...เวลาที่รอขึ้นเครื่องที่เกท
เวลาที่นั่งรอรถออกจากสถานี ... เราจะกลับบ้านแล้วนะ

ที่เขียนมาทั้งหมด ก็แค่จะบอกว่า วันนี้พี่เป่าบินกลับมาจากเขมร
วันนี้ต้องเข้าออฟฟิศมาประชุมทั้งวัน แต่ก็จะได้หยุดพักยาว 4 วันในไทย
เราทักพี่เป่าว่า "วันนี้พี่เป่าดู lively มากๆเลยนะ"
พี่เป่าตอบกลับมาง่ายๆ "ก็ได้ 'กลับบ้าน' นิน้อง ... ใครจะไม่ดีใจ"

ตอนนี้นึกภาพที่โถงผู้โดยสารขาเข้าที่สนามบินแห่งนี้
เราเคยเห็นคนกอดกัน ... เห็นแล้วชอบน่ะ ... ถึงขนาดอมยิ้มเลยนะ

มีใครที่อยู่ไกลบ้านมั้ยครับ

กลับบ้านบ้างนะ...

ปล.1 มึงก็ด้วย ไอ้วิน ไอ้เอี่ยว ... หัดกลับบ้าน ใช้ชีวิตกับครอบครัวซะมั่งนั
ปล.2 วันนี้พี่ย้งซื้อแหนมเนืองมาฝากอย่างเหนือความคาดหมาย.
ขอบคุณมากเลยพี่ ...